Zo. Daar ben ik weer. Net op tijd om het mooie weer in Nederland ook nog mee te kunnen pikken. Dat was het enige minpuntje, het was slecht weer in eigenlijk geheel Zuid Amerika. 25 graden, brrr... Overal verkouden braziliaantjes, een apart gezicht. Hele gezinnen stonden te rillen op slippers. Ze hadden niet eens dichte schoenen of lange broek, en dat was niet omdat ze arm waren. Zo uitzonderlijk was het. Voordat wij er waren (gelukkig) had het 2 maanden aan een stuk geregend..., terwijl de winters er droog horen te zijn. Overal waren stukken berg naar beneden gekomen op plekken waar al 500 jaar iets stond. Uitzonderlijk dus. Jammer, maar helaas. Zee vlak langs de kust due helaas niet azuurblauw van al het weggespoelde regenwoud. Maar ach, het was toch wel mooi. Regen zijn we toch wel gewend.

Maar het meest positieve waren toch wel de mensen. We zaten gelukkig niet in een grote stad zoals Salvador de Bahia, maar in een klein plaatsje, Porto Seguro. Klein volgens onze begrippen, maar de bevolking aldaar vond het enorm. Ach, wij vonden het vooral relaxed. Maar iedereen was gewoon aardig en vriendelijk. Geen woord engels, maar vol geduld alles uitleggen. Sta je ergens even te kijken naar een beest wat lijkt op een paard, maar qua grote een ezel kon zijn, loopt er iemand langs die stopt om met handen en voeten uit te leggen dat het een klein formaat paard is. Mensen horen je in de bus Balsas zeggen, waaruit ze opmaken dat je daarheen moet en ze geven aan welke halte dat is, ongevraagd. Balsas was trouwens het dok of de pont, naar de overkant van de rivier om naar Arrajal de Ajuda te gaan, een kleiner plaatjes wat wel meer sfeer had, maar wel duidelijk meer op toerisme gericht was.

Maar ook daar, iedereen aardig. Je geeft als je daar geweest bent gewoon geen fooi meer in Nederland. De obers vliegen gewoon voor je, ongevraagd, maar ook zonder overdreven bedoeling. Daar geef je geen fooi namelijk, tenzij je uitzonderlijk goed vindt. De fooi zit er al bij. De rekening is altijd plus 10 %, wat de fooit dus is en eigenlijk gewoon het salaris. Elke keer als ze langslopen en ze zien dat je glas leeg is en je fles nog niet, schenken ze bij en lopen weer verder. Ze blijven zonder zich op te dringen dichtbij je staan als je de menukaart leest, om je vragen te beantwoorden. Niet lekker of je trekt een vies gezicht, ze komen zich meteen verontschuldigen en bieden je wat anders aan. Erg grappig was ook het vrouwtje dat geen woord engels kon, maar toch probeerde uit te leggen dat de pepers wel erg heet waren. Ze stak bijna zelfs een volle lepel in haar mond om het te laten zien.

Iedereen was gewoon aardig zonder bijbedoelingen. Of ze nu aan het oberen waren of iets aan het verkopen, op straat liepen of ergens naast je zat. Of ik de muziek leuk vond, van Jr. Junior. En ik kreeg meteen wat meer tips. En ga zo maar door. Mijn vertrouwen in de mensheid is gewoon weer helemaal hersteld!

blog comments powered by Disqus