Het plaatsje waar wij zaten in Brazilie heette dus Porto Seguro. Het is een klein stadje in Bahia, dezelfde provincie als Salvador. Zeg maar onderaan dat uitsteeksel van Brazilie. Bahia dus, met gegarandeerd mooi weer ;) . Een erg schattig plaatsje, alle gebouwen maximaal 1 verdieping, maar voor de lokale bevolking een grote stad. Iets van 20.000 inwoners als ik het me goed herinner. In elk geval konden we te voet van hotel naar de pond of strand, al pakte we wel vaak de bus, want de mooiste stranden liggen immers altijd ver weg. En als we naar het pondje gingen, betekende dat we naar Arrajal gingen, wat op een 10 minuten rijden vanaf de pond lag.

De bus kostte toch maar 1 real, ongeveer 30 cent. Nergens een rooster te bekennen, maar aangezien er eigenlijk maar ??n doorgaande weg was, kwamen er toch genoeg langs. Zwartrijden? Onmogelijk. Er was een draaipoortje in de bus. Je stapt in, twee bankjes, dan een stevig hek met een conducteur. Die geef je geld, hij doet zijn benen uit elkaar en het poortje kan draaien. Met teller, zodat de conducteur niet kan frauderen. Vervolgens ben je pas echt in de bus, die gewoon over de kinderkopjes en stofwegen scheurt alsof het asfalt is. Ach, zo blijf je wakker.

Wakker... Dat is ook iets, wat de meesten vergaten die naar Brazilie kwamen. Het is daar winter. Dat betekent droogte (Ahum) en dat het slechts 25-30 graden wordt in plaats van 35-40, maar daar had ik geen problemen mee. Owja, het betekent ook dat het zo tegen half zes donker is. Ook al weet je dat, het is even wennen. He, wie deed dat licht uit? Achja, aangezien je om een uur of 2 al een volledige maaltijd achter de kiezen had werd je toch best moe... Even een si?sta om 7 uur en om een uur of 9 de stad weer in.

Dan was het vaak naar Arrajal D'Ajuda, het dichtsbijzijnde plaatsje wat eigenlijk wel gezelliger was, maar natuurlijk een stuk minder origineel. Eigenlijk een oud centrum, gevolgd door een pleintje met super commerci?le hippies (echte geldwolven) en een straatje met alleen maar restaurants en een enkel toeristenwinkeltje. Eigenlijk de enigste plek waar het gezegde "hoe slechter de plastic kuipstoeltjes, hoe beter het eten" niet opging. Echt puur voor de toeristen dus. Niet dat het duur was, dat zeker niet. Wel de plek waar de lekkerste Capeta  was, gemaakt met Maracuja in plaats van Ananas, al werd ie overal nog anders gemaakt. Nesquik, Guarana Em Po (poeder dus, een doosje staat nu ook hier op de kast) en Cachaca in plaats van Wodka, alles was mogelijk. Alles behalve veel drinken. Gooi er ook nog een Caipirinha bij, een mix van Cachaca, limoen, ijs en suiker. Eventueel ook met Wodka in plaats van Cachaca. Dat Cachaca was het bocht van Brazilie, zoals Mexico Tequila heeft en elk fatsoenlijk land ook wel iets. En waar zitten wij mee opgescheept? Wij hebben Heineken en kruidenbitter...) 5 drankjes was op sommige avonden meer dan genoeg...

blog comments powered by Disqus