Het vertrek vanaf Schiphol ging niet geheel vlekkeloos, maar dat was eigenlijk alleen te wijten aan de medepassagiers. Ergernis alom, hoe dom mensen kunnen zijn. Vanwege de verhoogde waakzaamheid op de luchthaven, werd aangeraden om voor intercontinentale vluchten 3 uur van te voren in te checken. Wij kwamen met de trein, niet 3 uur voor de vlucht, maar wel bijna. Half uur ofzo in de rij voor de balie, 5 minuten voor de douane en we waren erdoor. Niets aan de hand. Nog even lekker rondneuzen bij de winkeltjes en de resterende tijd was zo voorbij.

We mochten in het vliegtuig. Maar er mistten nog een paar mensen. Als laatste kwamen drie Arabisch uitziende opgeschoten jongens het vliegtuig binnen paraderen. Grote mond, stoere waggel en iedereen uitcgecken, alsof ze door Osdorp liepen met een witte puntmuts, maar dan andersom. Maar even later kwam de Marechaussee binnen. De arrogantie verdween meteen, ze moesten het vliegtuig uit, met alle handbagage. Toch wel een beetje schrik in het vliegtuig, dat was goed te merken. Geroezemoes en sineens een stilte toen ze terugkeerden. Toch wel benieuwd waarom ze eruit moesten. Grote bek gehad? Maar goed, we konden weg!

Een half uur na originele vertrektijd kwam de mededeling dat die mensen nu bij de douane waren. Pardon? "Mijn vliegtuig vertrekt om 10 uur. Ik ga dus naar schiphol om 10 uur. Het vliegtuig wacht wel op mij." En jawel hoor, bij binnenkomst in het vliegtuig werd het meteen duidelijk. Familie Kak nam plaats en begon meteen te zeuren of de kinderen op de nog vrije plaatsen bij het raam mochten zitten, de handen nog vol met Tax-Free tasjes. In de rij voor de douane, my ass. Hoevaak zouden ze ondertussen al omgeroepen zijn in de vertrekhal? Maar goed, dat soort mensen heb je altijd. En het was tenslotte vakantie! het gezinnetje was op de terugweg ook weer even lastig. Papa had zelfs in Brasil zijn blazertje met gouden knopen aan. Yuk.

Maar vertekken, nog niet. De mededeling kwam dat er nog iemand mistte. Iemand die al wel zijn hond in het bagageruim had zitten, maar ze zochten met man en macht naar hem. Even geduld. Alsof we een keus hadden. Meneer werd niet gevonden, zijn bagage en hond zou uit het vliegtuig geladen worden, wat een anderhalf uur zou gaan duren. Zucht. Gelukkig kwam hij net op tijd binnen en eindelijk konden we weg. Het vliegtuig vloog vanwege de vertraging ineens door naar Porto Seguro en zou pas daarna naar Salvador de Bahia gaan. Mazzel voor ons! Maar niet voor de rest, die daarheen moest. het vliegtuig had vanwege de vertraging nog een 2 uur op het vliegveld van Porto Seguro gestaan, terwijl het eigenlij direct door zou vliegen...

blog comments powered by Disqus