Jimmy Eat World stond in dat kleine zaaltje van de Melkweg, ondanks dat het uitverkocht was. Dat terwijl ze de vorige keer wel in de grote zaal stonden, meer dan terecht, al heeft dat kleine zaaltje toch iets speciaals. Je staat lekker dicht bij bij de artiest. We were but stones, your light made us stars. Toch was er wel een minpuntje. Alsof de zanger het zich nog kon herinneren, was hij minder bij stem. Hij zag er wat afweziger uit, een beetje verstrooid. De band stond er wel, het niveau met voorprogramma Gem was enorm, maar het niveau van overweldigende optreden van december 2002 (eveneens met een belabberd voorprogramma) werd niet gehaald.

Gem, even tussendoor, past weer perfect in het rijtje wannabees waarin de Sheer nu dreigt te ontsnappen. Een enrom goed voorbeeld van Human Sampling. De nummers lijken enorm op bekende namen, de zang is imitatie van de stem van helden en de aankleding ook net niet echt. Gitariust met wel een erg britpop jasje, ander met een sticker van Ierland op zijn instrument, op zich leuk, maar bij elkaar opgeteld: nep.

Jimmy Eat World stond daarintegen weer gewoon zichzelf te zijn. Niks opvallende kleding of atributen. De band loopt het podium op en geeft gas, wat vooral te merken was aan de nieuwe nummers van de nieuwe cd Futures (...My darling, believe your votes can mean something...). Nu ik erover nadenk, kon de verminderde energie wel eens liggen aan het feit dat ze het spelen van nummers van het album Bleed American nu wel beu zijn. Dat terwijl vele zichzelf zo noemende muziekliefhebbers onbekend zijn met de band, ondanks een optreden op Lowlands 2002 en nummers als Bleed American en The Middle. De nieuwe cd is duidelijk een stuk harder. De nieuwe single heet Pain, wat de emotie, de kracht van het album goed weergeeft. De muziek eist je gedachten op.

blog comments powered by Disqus