Nu de dagen weer donkerder beginnen te worden, met name als je met zonneschijn in Eindhoven de trein richting Amsterdam pakt en dat het zo ongeveer regio Utrecht begint te plenzen, is het verlangen naar vakantie het grootst. Mooi moment om herinneringen op te halen aan Brazili?. Tuurlijk, ik heb al eerder wat verteld, maar dat is uiteraard niet het enige wat zich in mijn breintje heeft genesteld, wachtend op een avondje met een fles wijn, foto?s en vrienden. Ook jij mag natuurlijk meegenieten.

Porto Seguro lag aan een riviermond, alles aan ??n zijde. Echt groot is het niet, te voet was alles goed te bereiken, al zijn we niet door de sloppenwijken gelopen. 30.000 inwoners ofzo, en dan al golfplaten aan de rand van de stad, maar op ??n jongetje na, zijn we eigenlijk nooit lastig gevallen. Bah, wat klinkt dat eigenlijk fout, maar je weet wat ik bedoel. In het boekje van de reisorganisatie in het hotel zat ook een bijzonder excursie. Een tour door die sloppenwijken, met daarbij een goodie (etens) bag ter waarde van 10 Real (3 euro dus), die uitgedeeld zouden worden aan de armen. H??l fout eigenlijk. Aapjes kijken. Maar eigenlijk vonden die mensen het toch wel fijn. Natuurlijk was deze geweldige activiteit geschrapt om begrijpelijke redenen.

Eigenlijk wilde ik wat gaan vertellen over de pond. Een verhaaltje kan een rare wending nemen, gelukkig heb ik nu de macht om als een God in te grijpen. Aan de andere kant van de rivier lag een weg, die leidde naar het volgende plaatsje, Arrajal D?Ajuda. Mooier, maar eveneens een stuk toeristischer. Commerci?le hippies op een pleintje, die de duurste sieraden in de omgeving verkochten, zelfs na afdingen. Mooie straat met alleen maar restaurantjes en hebbedingetjes-winkeltjes, zelfs zijsteegjes met luidsprekerboxen met dezelfde muziek. Mooi, maar ook onecht. Wat dat betreft was Porto Seguro authentieker, samen de perfecte combinatie.

De restaurants waar wij gezeten hebben waren uitstekend te noemen. Een echte Argentijn, met perfect mals rundervlees. Een keer bij een echte Japanner met de bijbehorende buiginkjes Sushi wezen eten en er achter gekomen dat het niet mijn ding is en dat pannekoeken gevuld met kip en curry z??r goed te eten zijn. Elk restaurant had zijn eigen uitstraling, wat dat betreft was het in Porto meer zoals bekend in Marmaris of andere vakantiebestemmingen, simpele huisjes met een enorm terras waar alleen aan de menu kaart te zien is dat er verschil is.

Maar goed, de pond. Tussen Porto en (de weg naar) Arrajal vaart dus een veerpond. De weg naar? Ja, als je eenmaal aan de overzijde was, moest je eerst nog een 10 minuten met de bus. Althans, dat deed je de eerste keer. Voor 1 Real dus over 23 drempels met een stadsbus, terwijl je voor hetzelfde bedrag met een wit VW-busje en 8 anderen er veel sneller kon zijn. Maar dat moet je wel weten, dat er 5 Brazilianen al pratend in het onverstaanbare taaltje (in principe Portugees verrijkt met inheemse woorden, maar het lijkt nog niet eens op iets herkenbaars bijvoorbeeld uit het Catalaans) wijzen naar hun busje waarmee ze eigenlijk alleen maar willen helpen, helpt niet veel. Wat dat betreft, zijn ze gewoon ontzettend vriendelijk. Alleen versta je er gewoon geen drol van. Geduld is een schone zaak in zo?n geval.

Op de pond (zijn we weer) bleek dat maar al te duidelijk. Een stel Hollandersch zat daar arrogant te wezen, terwijl een straatverkoper zijn goederen liet zijn. Ze begonnen gewoon bijna te schelden, terwijl de man ze een paar noten wilde geven. Een andere man die wel Engels kon, vertelde dat hij ze een "free taste" aanbood. Mooi toch? Maar nee, de instelling van de West-Friezen veranderde geen steek. Verdomme, straks krijgen wij ook geen nootjes! Op de pond liepen er wel meer rond, terwijl de oversteek snel voorbij was. Drank, nootjes, kokos-iets, alles kon je krijgen. De Balsas was dan ook druk bezocht. op een omweg van 1? uur na, de enige weg langs de kust. Toch was de feitelijke pond niet meer dan een duwbak, met daaraan losse sleepbootjes dat luisterde naar namen als Berimbau (h?t Capoeira instrument) en het illustere Caipirinha (Tequila op z?n Brasils, zeg maar). Niets bijzonders eigenlijk. Dus. Op het uitzicht op de omgekeerde maan na dan, iets waar je je alleen over kan verbazen als je het zelf meemaakt. De maan is raar. De maan is scheef, lijkt het, op zijn kop. Stom, dat je daar zo aangewend bent, dat het elke nacht weer opviel. Wat hebben we vaak op dat pondje gezeten. Wereldsteden hebben een metro en grote gebouwen, wereldse steden een veerpond.

Nu nog foto?s inscannen...

blog comments powered by Disqus