Wat valt er nu nog te zeggen? Ik vind het triest, ik voel me triest. Er is iemand vermoord om zijn woorden, waarna de dader nota bene iemand anders middels een brief uitdaagt tot een discussie. Er worden moske?n en kerken in de fik gestoken en beklad. Een aanslag op een Islamitische school. Geen daden van ??n individu, maar van een twee groepen gelijkgezinden. Er zijn er m??r. We mogen nog van geluk spreken dat de meesten niet zo goed georganiseerd zijn, anders zou het tot nu toe niet bij een dode zijn gebleven.

Dan hoor je op TV mensen beide kanten begrijpen. Ik begrijp niets. Ik kan, nee wil zelfs niet snappen dat je gewoon iemands leven kan nemen. Dat je wraak neemt op onschuldigen en nu zelfs wraak neemt omdat er wraak is genomen. Hoe gaat dit verder? Dan hoor je na de inval in Den Haag iemand vragens tellen. Waarom is de politie hier? Is dit nodig? Die mensen hebben niets gedaan? Ondertussen is er wel met handgranaten gegooid en geschoten. Typisch de daden van iemand die niets van plan was. Hou op met elkaar te beschermen. Meld het, als je buurjongen een spijkerbom aan het maken is en het heeft over de school op de hoek. Meld het als je moskeegenoot aan het radicaliseren is.

Ga geen keten roepen als racisme, facisme, Mussert praktijken, Nazi's, discriminatie als de overheid nu w?l eens wat doet om het aan te pakken. De enige reden dat er nu eigenlijk alleen nog invallen zijn geweest bij verdachten van allochtonen afkomst, is omdat zij een daadwerkelijke organisatie hadden, een netwerk. Daarom konden ze acherhaald worden.
Niet omdat ze toevallig een baard hadden en thee dronken.

Ik hou er over op, voordat ik helemaal radeloos wordt. Niet van woede, maar van diepe teleurstelling. In ons.

blog comments powered by Disqus