Soms zie je iemand lopen met van die enorme hazentanden. Of flaporen. Of allebei, of zelfs, let wel, zelfs iets anders. Zoals een wrat midden op den neusch. Met haar erop. Van die dikke lange zwarte. Maar wacht, vergeet die wrat, laten we het even houden bij hazentanden. En dan niet dat je mond een klein spleetje open staat, nee echt van die witte vlakken.

Zou zo iemand nou de hele dag hetzelfde gevoel hebben als ik heb als ik dat een keer nadoe? Hamsteren! Tadadatad?! En dan met de bovenlip opgetrokken. Dan voel je je blij, dom, betweterig, weet ik veel wat voor associaties, alles behalve normaal in elk geval. Zou iemand waarbij dat dus altijd zo is zich ook altijd zo voelen? blog comments powered by Disqus