Gister was het tweede gesprek met de studentenpsycholoog. Voor de zekerheid was er na de eerste keer, een vijf weken geleden, direct een afspraak gemaakt. Gelukkig heeft de scriptiecursus zin gehad en heb ik er weer vertrouwen in gekregen. Net een beetje meer structuur en gewoon anders plannen, het lijkt allemaal zijn vruchten af te werpen. Dat gesprek was dus eigenlijk overbodig, maar ach.
Arme man. Hij bevestigde wel even het stereotiepe beeld, van de luisterende, doch afwezige man. Voor mij was een meisje geweest en die hebben altijd veel meer problemen enzo he. Het was ook ruim een kwartier uitgelopen, ik kon helaas niet zien of ze betraande ogen had. Op zijn buro stond in elk geval wel een doos zakdoekjes. Snif. En nee, iets anders hebben ze niet gedaan, als je de man ziet, twijfel je daar niet aan.

In elk geval had hij het wel zwaar gehad van al dat gezeur deze dag. De afwisseling met een positieve student, moi dus, leek hem dus ook behoorlijk welkom. Een paar keer zag ik zijn oogjes langzaam dichtvallen, waarna hij direct wakker schrok en even een kopje thee ging inschenken. Gelukkig duurde mijn gesprek om de bekende reden ook niet zo lang. Ik moest stiekem toch best lachen, maar heb het maar niet laten merken.
Ik kan het me namelijk goed voorstellen, heel soms heb ik er zelf ook last van. Dan ben je gewoon niet moe, maar hoe erg je je best ook doet, het wil dan gewoon niet meer. Radio harder, raam open, of een kop koffie, het helpt geen zier. En je voelt je zo lullig, als dat net bij iemand thuis is of iets dergelijks. Collegebanken zitten o zo belabberd, maar op dat moment zijn ze toch nog te zacht. Ik herken ook bij anderen de symptomen. Wiebelen, tikken, effe fronzen of verzitten, je kent het wel

Aan de andere kant had ik natuurlijk ook boos kunnen worden. Niet echt he, maar gewoon op te pesten. Boos in de zin van, eens kijken of een psycholoog ook over de zeik te krijgen is. "He, blijf 's wakker! Als het zo moet, dan hoeft het niet hoor! Ik zit hier niet voor mijn plezier?" Of juist mee gaan doen, ook leuk. Langzaam onderuit zakken en net op een moment dat hij even knikt, keihard beginnen te snurken. Snooooaaaaar! *pfieuw* Snoooooaaaar! *pfieuw*

Maandag toch nog maar een vervolg afspraak maken dus, zo laat mogelijk op vrijdag. blog comments powered by Disqus