Morgen is de crematie, voorafgegaan aan een dienst. Ik heb nog maar een paar begrafenissen en crematies gehad in mijn leventje, maar ik denk dat het nooit zal wennen. Wat moet je zeggen, wat moet je doen. Komen er tranen, waar zullen de gesprekken over gaan? En wordt er gelachen, dat hoort er vaak bij, maar het botst gewoon. Het voelt raar.

Vandaag bij haar ouders langs geweest, voor de laatste keer haar gezicht zien. Dan pas is het echt voorbij, dan kan er geen twijfel meer over bestaan. Tot dat moment heb je nog steeds niet ?cht het gevoel dat ze er niet meer is. Dat iemand een slechte grap heeft gemaakt. En dat zegt wat over mijn vrienden.

Kijk. Dat bedoel ik dus. Een garpje. Dat voelt vreemd, je voelt je een beetje schuldig. Natuurlijk is het wat anders om onbesmuikt te gaan zitten lachen, maar zelfs zoiets simpels... En hoe je met anderen om gaat op zo'n moment. Wat zeg je. Wat zeggen zij, is iedereen stil en komen er gedwongen praatjes? Dat laatste hoeft van mij dus ook weer niet, dan liever stilte. Nee, toch ook weer niet, als ze mij maar met rust laten. Ook weer niet te alleen. blog comments powered by Disqus