Koffie
Jan
13
Half zeven in de ochtend. Best vroeg, maar alsof dat nog niet erg genoeg was, half zeven op de maandagochtend. Een paar dagen eerder liep er misschien wel iemand net zo vroeg door het station. Misschien zelfs ook wel op een maandagochtend. Dat is zelfs voor een manager van Cafe-T, de luxe kiosken op de stations, erg vroeg. Hij was op weg naar een vergadering van het hoofdkantoor, met aansluitend een borrel. Binnen het bedrijf gonsde het alweer van de verhalen over de vorige editie van dit zuipfestijn, waar zelfs de baas in de goot belandde. Uiteraard was zijn bedrijf ook helemaal hip en zat dus in de randstad. Niemand woonde in Utrecht, maar toch moest de borrel daar gehouden worden.
Uiteraard weer in de Stairway. Er zijn gezelligere plekken om zatjes te worden, bedacht onze olijke brabo, maar goed, ik pak de trein wel. De man hoopte eigenlijk vooral dat het deze keer niet voorafgegaan werd door een of andere vage fanclub meeting. De laatste keer was het Bon Jovi dag, maar een tijdje terug liepen er ook een paar gasten van een of andere website rond, die voortdurend aan het schelden waren. F***! En dat om de drie, vier zinnen.
Enfin, met de trein, om half zeven 's ochtends. Chagerijnig liep hij met zijn kop tegen de schuifdeuren op. Wat? Gaan ze niet open? Zo koud was het, dat de sensoren hem niet eens registreerden. Hij dacht niet eens aan een mogelijke bult op zijn hoofd, maar alleen aan warme chocolademelk met slagroom. En dan is het koud hoor, hoe lekker chocolademelk ook is. Zo'n deur kan behoorlijk hard uit de hoek komen.
Even later was hij toch binnen, doordat er iemand van de andere kan aankwam lopen. Geheel in de kraag gedoken, zonder te groeten, liepen ze langs elkaar af. In de hal stonden wel meer verkleumde mensen. Als die allemaal nou eens een vijf minuten eerder kwamen...
Het meisje bekeek de mensen in de hal. Kragen omhoog en de handen diep in de zakken. Ze dacht terug aan de vrijdag ervoor. Haar baas had naar haar gevraagd en dat kon maar ??n ding betekenen: opslag. Ze werkte nu alweer twee hele maanden achter de balie en had pas vier kopjes koffie laten vallen. Haar goede humeur was echter snel verdwenen...
Toen dat meisje mij een bonnetje gaf voor een gratis kopje, was ik aangenaam verrast. Ik stond net een kaartje te trekken uit de automaat en kreeg nauwelijks mijn portomonnee uit mijn broekzak gepeuterd door de koude vingertjes. Voor de Caf?-T stonden wel meer mensen, allemaal met een bonnetje. Ergens meende ik een lachende manager te zien, maar ik kan me vergist hebben. Die staan zo vroeg niet op.
