Niet van mij, maar van een grijze man. Dat kan haast niet anders. Die stoere mennekes die vroeger graffiti spoten, zijn nu ook wat ouder. En hun graffiti dus ook, dat verandert mee met hun levensbeeld. Van hippe gekleurde afbeeldingen dus naar hun zelfbeeld van een maatpak met daarin een klein bierbuikje. Op weg naar huis vanaf zijn kantoorbaantje, wilde hij nog even los. Waar hij vroeger in het duister liep met een rugzak vol spuitbussen, op zoek naar die ongetagde muur, loopt hij nu in de namiddagzon op zoek naar de supermarkt met zijn favoriete magnetronvoedsel. Even herkende hij zich in een voorbij fietsende jongen, maar die bleek een meisje te zijn. Ach, wat deed het er toe. Hij pakte zijn tip-ex en vulpen, alles wat hij bij had in dat leren koffertje van hem, wat eigenlijk alleen diende als een veredeld lunchtrommeltje. Tevreden kijk hij naar het resultaat op de paal en concludeerde dat hij het nog steeds in zich had. Ook als grijze muis in krijtstreeppak kon hij nog wel stoere dingen doen.

Of zoiets. Er hing geen bordje bij wat het zou moeten betekenen. 

---

blog comments powered by Disqus