Dat was apart. Hopelijk de enigste keer dat ik het meemaak. Vrijdag was de laatste uitzending van Boulevard van dit seizoen met daarna natuurlijk een etentje en wat muziek en drank. Dat laatste niet voor mij, het feest was namelijk in Loosdrecht, met als gevolg dat als ik de laatste mogelijkheid wilde hebben om nog in Eindhoven te komen, ik al voor tienen de bus zou moeten pakken. Dus met de auto en aan de cola, op zich ook niet verkeerd. Ze hadden echte cola, uit de koelkast, dus geen gezeur met ijsklontjes. Bovendien moet ik nog steeds op zaterdag werken bij de TPG, dus niet compleet laveloos en laat thuis komen, was ook die vrijdagavond wel erg prettig.

Zaterdagochtend na zessen ging de wekker, maar niet voor mij. Dat was alleen zodat Manon even op tijd mij ziek kon meldden...

Ik had vrijdag al een beetje last van een stijve nek en de dag ervoor al wel een beetje last van mijn buik. Niks echt bijzonders, dacht ik. 's Avonds kwam er ook lichte hoofdpijn bij. Ach, kan gebeuren, vast door die nek ook he. Halverwege de weg terug naar huis, begon ik te beven. Echt te rillen alsof ik een GSM van bijna twee meter was. Dat heb ik volgehouden tot halverwege de ochtend. Overigens geen koorts, maar wel echte buikpijn en lichte misselijkheid. De koppijn en de buikklachten zijn tot op dit moment nog wel aanwezig. Kijk, dat noem ik pas een goede voorbereiding op een vakantie naar een buikloop land! Gewoon al ziek worden voordat je überhaupt in het vliegtuig hebt gezeten! Zometeen begin ik maar met de zwaardere middelen, twee dagen ellende is wel weer genoeg. Dan maar wat duffer naar het voetjebal kijken.

Overigens moeten we ook nog ergens voor drie uur 's nachts op Schiphol zijn. Ach, morgen voor 12 uur zit ik dus al ergens op de boot en hoef verder niets meer te doen. Weg spanning en stress, misschien is dat het wel gewoon.