Overal hingen briefjes, of we asjeblieft morgen niet op die en die plek van de parkeerplaats wilden parkeren. Er zou een kraan komen om wat op het dak te hijsen. Dat wat bleek een bak voor schilders, zodat ze geen steiger hoeven te bouwen of met een houten laddertje tien verdiepingen hoog. Die gasten zijn ook niet meer zo stoer als vroeger.

En ik hing natuurlijk even uit het raam voor een foto, wie weet komt er iets moois uit. Uiteraard ben ik ook even naar buiten gegaan, middels de voordeur en de lift. Klik, klik. Niks spectaculairs, maar voor je het weet dondert dat hele ding om op een auto of tien. Dat is al wel eens eerder gebeurd, maar dan op een gevel. En dan baal je, als je dan je camera niet bij hebt.

"Hé, waar is dat voor?" Muhuh? Één der aanwezigen stelde zowaar een vraag. Waarvoor? Nou, gewoon, voor mezelf, ik denk niet dat dit RTL Boulevard weet te halen. Maar dat laatste slikte ik maar in. Het was niet geheel duidelijk of Willem het nu serieus bedoelde of niet, maar hij leek tevreden. Toen ik even later weer naar binnen liep, vroeg hij het opnieuw. Dat dat niet zomaar mocht, foto's maken. Hij stond er niet eens op. Ik wilde ze best toesturen, maar dat een fotograaf ook geld vraagt, dacht hij blijkbaar niet over na. Jammer.