9/11
Ik was thuis, bij mijn ouders. De colleges waren nog niet echt van start gegaan. Op TV kwam een bericht van een bizar ongeluk: een vliegtuig was tegen een van de torens van het WTC gevlogen. Ongelofelijk. Het viel gewoonweg niet te bevatten, hoe vaak je de beelden ook zag. Terwijl ik het nieuws volgde en de vlammenzee hoog boven Manhattan zag, vloog er een tweede vliegtuig pardoes de andere toren in. Zomaar! Dit is een grap, dit kan niet. Maar het was echt zo. Vele nieuwssites lagen plat, iedereen zat voor de buis. Al snel begreep men dat het geen ongeluk meer was, maar een aanslag.
Er kwamen wat berichten van mensen die bouwkunde studeerde. Onheilspellende berichten dat de torens dit nooit konden houden, ze zouden best wel eens kunnen instorten. Niet veel later bleek de opgelopen schade inderdaad te resulteren in het instorten van de torens. Ze gingen tegen de vlakte, om de beurt met een gigantische stofwolk. Wat was er gebeurd? Je had nog niet eens tijd om dat te bevatten of de vraag wat er zou gaan gebeuren, spookte al door je hoofd. Wie zat erachter? Komt er nog meer? En er was meer. Het Pentagon en een andere vlucht die het uiteindelijke doel niet zou halen. De dagen erna bleef het op zijn zachtst gezegd onrustig. Ook in ons land. Mijn ouders vroegen zich zelfs even af of het wel zo slim was om naar Amsterdam te reizen.
Ik heb er nog vaak aan gedacht, als ik op de Metro stondt e wachten. Station Zuid/WTC. De gebouwen waren niets in vergelijking met de Twin Towers, maar de symboliek bleef gelijk. Wat als er hier iets zou gebeuren? Amerika viel Afghanistan binnen om de Taliban te verdrijven. Die zouden de man achter de aanslagen onderdak bieden. Kort daarna kwam Iraq weer in beeld. De reden daarvan werd al een stuk onduidelijker. Toen de oorlog daar van start ging, stonden de corpsballen die een etage lager woonden 's nachts om die reden te feesten. Dat was nog zonde van de eieren. Hoe dan ook, die aanslagen zouden best nog wel eens een vervelend staartje kunnen krijgen...
ik werkte toen in de jeugdpsychiatrie, we hebben alles uit de kast moeten halen om de groep in goede banen te leiden. En dat terwijl ik mezelf ook zorgen maakte!
