0000000000
0000000000. En dat elke dag een zes keer. Iemand of een heel volk tuinkabouters voor mijn part, belt elke dag een aantal keer met een geheim nummer naar het vaste nummer hier. Meestal hoor ik hem niet. De reden is niet dat ik gemiddeld vijf uur per dag onder de douche sta of op de WC zit, maar omdat ik niet thuis ben. Iedereen die me wil spreken, belt toch wel op mijn mobiel.
Vrij bijzonder eigenlijk. Vroeger, voor het bestaan van mobiele toestelletjes onder het gewicht van 18 kilo, nam je gewoon elk belletje op. Toen had je nog niet of nauwelijks nummerweergave en kon je ook niet zien wie er belde. Geheim nummer of niet, dat maakte niet uit. En nu? Nu kijk je eerst naar het nummer. Allemaal nulletjes of onbekend? Laat maar de voicemail inspreken, ik zit te eten. Uit mijn neus desnoods.
Dat doet er niet toe. Welke idioot belt er nu weken lang, zonder een berichtje in te spreken? Voor een hijger moet het plezier er nu toch allang af zijn? Nouja, misschien als ik nu wel opneem, wat een climax moet dat dan wel niet zijn. Een anti-climax, wel te verstaan. Mannenstem aan de lijn, joepie. Of zou het juist om de stem gaan? En dan is een voicemail natuurlijk altijd prijs. Dat is dan wel een a-romantische hijger zeg. Elke keer hetzelfde standje.
Maar het hoeft toch niet elke zes keer hetzelfde geheime nummer te zijn?
