PC-boer
Ik stond in de winkel van de Mycom aan de Montgomorylaan. Hartstikke druk natuurlijk. Iedereen wilde natuurlijk zijn goed bedoelde kadootjes ruilen. Een muis met slechts drie knoppen, wat dachten ze wel. Dat kan echt niet meer tijdens het gamen. Ikzelf stond er alleen om een netwerkkabel te kopen van 14 meter. Die hadden ze niet, maar 15 meter zou ook wel voldoen. Zo kan ik ook op de laptop, ook wel liefkozend `Noudboek´ genoemd, genieten van het internet. Die staat namelijk op de bar in de keuken, zodat de kamer netjes opgeruimd is. Plus dat het koffieapparaat binnen handbereik is, het heeft ook wel voordelen natuurlijk.
Ik trok nummer 40. De teller stond op 16. Tegenwoordig moet je een nummertje trekken bij de computerzaak, net zoals bij de slager of de bakker. Wat een wereld. Even later komt er een boer binnen. Nu zeg ik boer, maar hij had net zo goed houthakker kunnen zijn. Alleen de bijl ontbrak. En een houthakker zonder bijl is als een boer zonder traktor. Die kon ik niet zien, maar zoveel parkeerplekken waren er ook weer niet voor de deur.
Hij liep naar een kassa en ging bijna naast diegene staan die op dat moment werd geholpen met de aanschaf van een antivirusprogramma. Dat schijnt belangrijk te zijn dus ik kan die meneer alleen maar prijzen met zijn aanschaf. Na het afrekenen begon de houthakker c.q. boer maar meteen te vragen met de brochure van de mycom in zijn hand. Open op bladzijde 10, maar verder kon ik niet zien wat hij wilde. Hijzelf kon waarschijnlijk ook niet goed zien, hij had de overige 35 wachtende, waarvan zes met een kopje koffie, een met krukken, 23 met bril, een met een ontzettende vieze zweetlucht en vier kinderen, in elk geval niet gezien.
Dubbel gehandicapt dus, want buiten dat hij verder niemand heeft gezien, had hij die afgekeurde Chanel ook niet geroken. Die ene met zweetlucht was wel erg slim trouwens. Het is nou ook weer niet zo dat hij zo erg stonk dat de hele zaak naar hem ruikte rook, hij stond gewoon dichtbij me. Een meter of drie, net genoeg om zijn gesprekje te horen. Hij had het met een vriend over de laptops die uitgestald stonden. Hij wist precies wat er in elk machientje zat aan processor, geheugen en videokaart. Ik weet alleen wat er niet in zit. Geen koffieapparaat. En dat is wel een gemis. De koffie uit de automaat, ook al issie van Douwe Egberts, is toch niet zo lekker als de zelf vers gezette bak. Die ruikt wel lekker, maar daar zal iemand die zelf naar de jaarlijkse zweetproductie van een ijsbeer in de dierentuin van Caïro ruikt weinig om geven.
De verkoper met vlassnor en stekels vroeg of de boerhakker een nummertje had. 'Moet ik een nummertje hebben dan? Wat een ballentent.' was zijn antwoord en hij draaide zich om en baande zich naar buiten alsof hij met elke stap een sloot moest overbruggen. De verkoper vroeg nog even of die man al lang stond te wachten misschien, maar dat was gelukkig niet zo. Dan zou hij vast ook niet zo snel naar buiten zijn gegaan. Precies de mensen waarom ze nummertjes hebben dus.
Ik vond het wel een relaxed systeem. Nummertje trekken en gewoon even door de winkel struinen. Je hoeft niet braaf in de rij te blijven staan. Heel belangrijk als diegene voor je zich sinds de gourmet van eerste kerstdag niet meer gewassen heeft. En veel mensen kunnen ook niet tellen. Van 16 naar 40 valt best mee. Van 16 naar 24, 25, 30, 31, 32, 35, 36 en 38 nog meer. Die mensen waren echter al vertrokken, zodat ik binnen tien minuten al aan de beurt was.
Het vervelendst zijn winkels met nummertjes waar ze mensen zonder nummertjes toch aan de beurt laten komen. Erg naar. Dat wilden ze bij mijn apotheek nog wel eens doen.
