Poolse maffia
Ik keek recht in zijn ogen. Bij de achterdeur zat een jongen op zijn hurken, naast de drankvoorraad achter het huisje op het vakantiepark. Ik riep snel dat er iemand even naar buiten moest. Dat duurde even, maar al snel drong het tot meerdere door dat er best wel eens iemand wat aan het jatten kon zijn. Al snel was iedereen buiten. Ik zag iemand in de verte lopen en rende er achteraan. Niet om hem te pakken, maar puur om te kijken waar ie heen ging. De rest volgde mij ook. Die jongen liep ook voluit, dus veel konnie niet bij hebben. De rest stopte ook al met rennen en ik liep ook terug.
Ze stonden al bij iemand. Die ik meteen herkende als diegene die bij de achterdeur zet, maar meneer ontkende alles. In een gebroken Engels althans. Er stonden al genoeg mensen bij, dus ik hield wat afstand. Kort daarna kwamen drie andere jongens aanlopen, zonder jas. Dat vertrouwde ik meteen al niet. Ik vroeg of er iemand van hen Engels sprak en legde rustig uit wat we gezien hadden, maar de eerste zin dat eruit kwam was dat dat niet kon. Onmogelijk. Hadden we het op camera? Achteraf gezien waren het waarschijnlijk die jongens die we in de verte hadden zien rennen en die gewoon een rondje waren gelopen. Ze wisten dus dondersgoed wat er aan de hand was.
Ook een meisje uit het huisje van die gast zei dat ze echt nooit zouden jatten. Ik zei alleen maar dat ik niet verder in discussie ging en draaide me om. Even kijken wat er allemaal weg was. Niet veel, maar om de hoek stonden een vijftal flessen. Als er dus misschien niet echt iets weg was, waren ze het wel van plan. In elk geval dus niemand onterecht beschuldigd. Manon sprak een ander meisje, en die zei weer dat ze maar arme Polen waren en zulke champagne niet konden betalen... Ehm... Twee vette Mercedessen voor de deur, merkkleding enzovoort... En dus eigenlijk toegeven dat ze wel degelijk aan het stelen waren.
Ondertussen, wat ik dus verder niet gezien heb, liep er iemand naar hun keukenraam om naar binnen te kijken of daar iets stond. Dat raam stond open blijkbaar, maar ze werd al snel weggetrokken. Een ander meisje kreeg een flinke douw en belandde in de bosjes, waarop haar vriend zich niet meer kon beheersen en uithaalde. Hij raakte iemand en die gast was behoorlijk dronken. Die ging tegen de vlakte. BHV-tje en een agente present, maar eigenlijk was het niet meer dan gewoon aanstelleritus van de drank. Een keer zeggen dattie op moest staan, was al genoeg.
Maar die groep wilde verder alleen maar matten en alles dreigde behoorlijk uit de hand te lopen. Ik had al afstand gehouden en me verder nergens mee bemoeid en besloot nu echt weg te gaan. Een hele stoere jongen sloeg me daarom maar op mijn rug. Gelukkig zag ik dat een beetje aankomen en was dus eigenlijk net buiten zijn bereik. Robbie stond al een eind verder en liep door naar de receptie en de politie was ondertussen ook al gebeld.
Voordat de politie kwam met een man of acht, wat mij in de oren klinkt alsof die Duitse Polen al redelijk berucht waren, hadden ze ondertussen een deur ingetrapt en Dennis in zijn gezicht geslagen, terwijl hij bij een ander huisje stond te kijken en gelukkig snel naar binnen kon. Ze bleven maar roepen dat ze de mannen moesten hebben en dus was het maar gelukkig dat ik op een afstandje stond.
Maar ik moest toch naar binnen. Het was verrekte koud. En natuurlijk kwamen ze me achterna, maar ik was op tijd binnen, al was de deur wel open. Ze hadden onderweg nog wel naar me uitgehaald uit pure agressie. Gelukkig stond dus bij de deur het bier en daar gingen ze mee vandoor. Wie weet waren ze anders echt binnen gekomen.
Kort daarna kwam de politie dus.
Nou, het enige wat eruit kwam was of we het niet op een akkoordje wilde gooien. Zij hadden wat gedaan en iemand van "ons" had ook geslagen. Ze konden geen bier vinden in het huisje van de stoere boerenkinkels, dus ook geen bewijs. Drie getuigen die een jongen bij de achterdeur had zien zitten en nog veel meer die de deur hadden zien intrappen en uithalen naar mensen die er niets mee te maken hadden, nog afgezien van de verbale bedreigingen, deed er niet toe. Er was geen naam genoteerd. Erg apart.
We moesten maar bellen als er weer wat gebeurde en dat hadden we eigenlijk meteen moeten doen. Alsof ze komen als er een kratje bier uit je achtertuin verdwijnt. Een uur of wat later kwam er een meisje een kratje bier terug brengen en nog wat later twee jongens ook een krat. Nee, we hebben niks gejat. Aan de ene kant natuurlijk een goed gebaar, maar aan de andere kant kan het ook gewoon zijn om te zorgen dat er geen bewijs was.
De volgende dag was oudjaar en twee meiden gingen naar ze toe. Overdag, om te zeggen dat het allemaal uit de hand gelopen was enzovoort. De aanwezige Duitse meisjes bleken hetzelfde te zeggen en het was allemaal de schuld van de drank. Enfin, in elk geval leek het er wel op dat we normaal oudjaar konden vieren. Tijdens het vuurwerk gooide ze nog wel per ongeluk een rotje de verkeerde kant op. Drie keer. Maar verder waren ze wel lief toen we eenmaal een stuk verder waren gaan staan. Ze kwamen in elk geval niet naar ons toe, een mooi gebaar. Wat een loosers.
Maar wees gerust. Op dat rotje gooien na, was het oudjaar verder wel gewoon gezellig en heb ik niet echt meer aan ze gedacht. Alleen wel een wijze les. Gewoon meteen echt weglopen en meteen bellen. Niet nadat het mis is gegaan. Ik ben benieuwd wat de politie dan zou doen, als er voordat er iets is gebeurd al een oproep is gedaan. Want dit vond ik eigenlijk echt niet kunnen. Voor hetzelfde geld, kwamen ze wat alter op de avond na nog meer wodka, toch nog even langs. Ik zat dan wel in een ander huisje, maar dan nog. Wie weet rammen ze een totaal ander iemand in elkaar die toevallig voorbij kwam, pakken de auto en scheuren terug naar Polen of Duitsland.
Nee, die stelende, agressieve, leugenachtige gasten die ik heb gezien, zonder respect voor politie of wie dan ook, hebben weer een stereotiep over Poolse jeugd bevestigd. Dan kan je nog zo zeggen dat je je niet moet laten leiden door vooroordelen, maar dan vraag ik me af of die vooroordelen er niet voor niets zijn.
Oja, het park was Citta Romana in Hellevoetsluis. Geen security aanwezig en 70 % van de "tijdelijke" bewoners is Duitstalig en werkt in de Botlek. De slaapkamers waren groot, de gordijnrails hing op half elf, de banken zitten ruk, er is een vaatwasser aanwezig, de douche lekt naar de begane grond, het strand is op loopafstand en ze kunnen groepen van 19 man niet aan het restaurant, of je nou vooraf reserveert of niet.
Ach, gelukkig heb je ook stelende, agressieve en leugenachtige Nederlanders.
