Condu-clown
De conducteur sprak. Dat is altijd een gevaarlijk moment. Een trein ontspoort, auto aangereden, wissels defect, een blaadje op de rails of een station gemist, eigenlijk is het altijd om te melden dat er een flinke vertraging is. Echter niet deze keer. Hij ston dgewoon naast mij en andere passagiers bij de deur, toen we station Weert naderde.
Een rossige spriet was het, hij zei: "Is dit nou Weert? Dat is al Limburg toch?" Ehm, ja... Een conducteur die de weg niet weet? Hij vertelde direct dat hij hier dus nog nooit geweest was. Hij kwam uit Friesland en de NS had hem vandaag een flink stuk op pad gestuurd. We zouden voor hem duimen, dat het niet weer ging waaien zoals donderdag. Hij zei ook dat hij blij was niet verder als Weert te moeten, anders zou het wel een hele lange rit terug naar huis worden, wat me zei dat hij net nieuw was. Welkom in de wondere wereld van de trein, waar zelf een vertraging niet gegarandeerd kan worden.
Ik vond het wel een toffe peer eigenlijk. Je merkte het ook wel aan de andere passagiers, er ontstond een soort van kringgesprek, zoals vroeger in de eerste klas. Wat heb jij dit weekend gedaan? Nou, ik heb conducteurtje gespeeld. Tuut tuut. In de trein zit iedereen toch altijd maar stompzinnig voor zich uit te staren, naar buiten te staren, met zijn tas expliciet naast hem. Liefst met twee gratis krantjes, een op te lezen en een om onder je voeten op de bank tegenover je te leggen. Je schoenen zouden toch eens vies worden. Zoveel mogelijk alle mensen negeren die wanhopig op zoek zijn naar een zitplek alleen. Je een hand op je tas, dat er vooral maar niemand gaat zitten, hoe druk het ook is.
Ik ben benieuwd hoe ikzelf eigenlijk overkom. Eens proberen, tas naast je en zodra er een lekker wijf aankomt opspringen en de tas boven in het rek leggen, plekje schoonvegen en een krantje aanreiken. Ja, als je dan toch een goede daad doet, mag je er best ook zelf iets aan overhouden. Liever een lekker wijf dan een corpulente kantoorklerk die niet een naast je kan zitten als de tussenleuning niet omhoog staat. Met alle gevolgen van dien. Zeg nou zelf.
En dan meer van dit soort conducteurs. Ingezet als een soort clini-clowns in de trein. Twee vliegen in een klap, de mensen gaan weer preaten en lachen en heeft de conducteur ook wat te doen tijdens de rit. Ja, ik weet het, somns heb je er ook geen zin in natuurlijk. Maar nu is het wel erg extreem met het fronzen en stilzwijgen in de coupés. Doe mij maar meer van die conduteurs uit Friesland. Of Roosendaal, dat mag ook.
De conducteur en de wondere wereld van de trein. Met de komst van de mobiele telefoon is het er niet gezelliger op geworden in de trein. Het is zeker waar je vangt nu hier en daar reuze interessante informatie op. Maar als we dan met zijn alle onverwacht komen stil te staan in ons prachtige Nederlandse landschap ontvouwt zich iets moois. We verenigen ons in de trein in een soort sociaal samenzijn waar voor het mobieltje geen plaats is. En heb je dan heel veel geluk dan is daar de conducteur. Nee niet zo?n chagrijnig type die we altijd treffen als ons kaartje niet in orde is of door de haast zijn vergeten. We hebben er een aan boord die ons bezig houd. Oud Hollandse spelletjes, spannende verhalen en tussen de schuifdeuren cabaret.
Jaaa , u treft het de condu-clown, vermaak voor onderweg. Hij of zij heeft het beste met u voor. En misschien inderdaad, wel uit Roosendaal.
Ik had onlangs weer de trein genomen vanuit Dordrecht naar Gorinchem. Een vaag lijntje waar maar ??n spoor ligt, omdat de Duitsers in de 2e Wereldoorlog nog rails nodig hadden voor Duitsland. Sinds december is deze dienstregeling overgenomen door Arriva. Verse conducteurs of oude hopende op nieuwe, betere tijden? Ik weet het niet, maar het viel wel op dat er een enorm enthousiaste conductrice rondliep die ons stralend welkom heette in de trein en iedereen hartelijk goedenavond zei tijdens het controleren van de kaartjes.
Ik schrok er bijna van. De sfeer was ook anders in de trein. Een jonge Marokkaanse knul tegenover ons zat mee te genieten met het gesprek tussen mijn moeder en mij over mijn weblog en begon meteen een aantal tips te geven. Fijn, want mijn moeder heeft soms andere gedachtes over andere culturen en zoiets positiefs is altijd welkom. Bijna zou ik iedere dag voor mijn plezier gaan reizen tussen deze twee steden. want het maakt het reizen toch iets gezelligers. Een treinreis valt of staat wat mij betreft met een leuke conducteur.
