The Smashing Pumkins zijn weer bij elkaar en er is een nieuw album genaamd Zeitgeist. Nouja, bij elkaar, de drummer en de beruchte voorman Billy Corgan, dat was het wel zo'n beetje. En het nieuwe album, ach, het klinkt wel lekker. Maar een echte klassieker zit er niet tussen. Geen nummer zoals Zero, Bullet With Butterfly Wings of Cherub Rock. Today en Disarm, zoals hieronder.

Ja, een braaf nummer gekozen ter illustratie, zodat niet elke bejaarde die hier voorbij struint zich helemaal lens schrikt. Verdorie zeg, die muziek is zelf al bejaard! Het eerste album is alweer van 1991. Even een momentje, ik wil even controleren of ik ondertussen nog niet net zo kaal als Billy ben. De dubbelaar Mellon Collie and the Infinite Sadness, bouwjaar 1995...

Waar zijn eigenlijk die bands die een CD maken die de hele avond op elk feestje gedraaid wordt? Nouja, bij de tieners dan he. Jumpen is er nu, maar toen was er ook gabber. Lijkt me sterk, of ik mag hopen, dat dat boinkboink de ware muzikanten nog niet heeft doen uitsterven? Het lijkt er verdacht veel op. Denk aan Pinkpop, waar oude c.q. vergane glorie zelfs als hoofdact geprogrammeerd werd. Elke ouwe rukband wordt gereïncarneerd en Bon Jovi is nog steeds niet weg te branden van Veronica.

Zijn er nou nog steeds geen nieuwe helden opgestaan? Die de ietwat alternatieve muziek simpelweg overheersen en waarbij de derde plaat nog steeds beter is dan het debuut, in plaats van met een clubje fans en een enkel hitje? Zeitgeist is wat dat betreft een klein lapje tegen het bloeden. Het smaakt naar meer. Het laat proeven hoe het was en hoe mooi dat album had kunnen zijn. Helaas. Na de volgende Red Hot Chilli Peppers en zal ook de reünie van de Smashing Pumkins zal 'm niet worden voor mij...

Chantal :

Nee, niet vernieuwend.

(E-mail ) (URL) - 17-07-’07 09:04