Nog een dikke zes weken en ik mag geen kut, klote, godverdomme en kanker meer zeggen. Dat mag nu ook niet, maar dan mag ik het zelfs niet eens meer denken. Het zal toch het eerste woordje van de kleine zijn zeg, in plaats van lamp! Dat vereist wat uitleg.

Allereerst even aan mezelf denken. Nee, ik scheld niet. Nouja zelden dan en volgens mij is het ergste wat eruit komt kut. En dat is meestal als ik op het forum van m'n opleiding zit. Het is wel de opleiding communicatie, maar dat uit zich niet in alles. Kutforum, kut inschrijven voor tentamens, kut emailgedoe. Drie keer kut achter elkaar, volgens mij spreek ik mezelf nu erg tegen.Of het is voer voor een nieuw logje, ik ga voor het laatste.

En lamp, het schijnt toch vaak een van de eerste woordjes te zijn. En nee, niet lemke en alleen hier in Lampengat. Kind ligt z'n rug naar boven te sproeien en ziet zelf uiteraard een lamp. Kijk maar 's naar je plafond. Als je mazzel hebt, zie je nog een spinnetje kruipen. De meeste plafonds zijn echter oersaai. Beetje net zo blanco als de hersenpan van zo'n kleine uk. Met in het midden, juist, een lamp. Die connectie tussen woord en object is dus snel gemaakt.

Enfin, terug naar de start. Alles gaat hartstikke goed met Manon. Zeker nu, want afgelopen vrijdag had ze haar laatste werkdag. Ze zit nu zestien weken thuis. Ik heb overigens twee dagen verlof volgens mijn cao. Het is potverdikkeme toch ook mijn kind?

Marjolijn :

De google reclames sluiten weer naadloos aan :)

Misschien is het juist wel relaxt voor jou over zes (?) weken: beetje bijkomen op je werk van nachtenlang doorhalen met een huilende baby op je schouder?

(URL) - 10-10-’07 10:21