Zoals beloofd een berichtje over de drukte. Geheel in stijl van elke beginnende weblogger ook hier weer 's een keer dat onderwerp. Nouja, dus niet dat ik het o zo druk heb, want dat is nog steeds een keuze geweest, maar waarmee het zo druk is. Wat kan er nou zo mijn tijd opslokken, naast de komende kleine Noud en de studie en de hobby's en GTST?

En ook de tweede belofte ga ik waarmaken...

Want het is een anticlimax. Ik kan er namelijk niks over zeggen. Ha!

De vaste beeldschermkindertjes zullen het ondertussen wel weten, ik werk bij Hermes. En die rijdt met bussen door Eindhoven en omgeving. Niet als chauffeur, maar officiëel als assistent medewerker Marketing & Communicatie, zo staat het op het contract. Ondertussen alweer bijna een jaar, terwijl ik er eigenlijk vanuit ging dat het een drie maanden zou duren. Een balletje kan raar rollen. 

En van daaruit ben ik betrokken bij de aanbesteding van het SRE, zeg maar Zuid-Oos Noord-Brabant. Je weet wel, die marktwerking in het openbaar vervoer, die dankzij de rampenbond Veolia in Limburg en de stakende buschauffeurs in de rest van Brabant zo in het nieuws was. Twee dagen per week in elk geval naar Hilversum voor het vergaderen en schrijven.

En daar istie dan, de anti-climax: Daar mag ik niks over zeggen. We hebben namelijk allemaal geheimpjes. Heel spannend. Daarom heb ik een pasje om de deur open te maken, een paar A4-tjes moeten tekenen en een schermbeveiliging moeten instellen met een wachtwoord. Beetje het idee van een slot op een tuinhekje natuurlijk, maar het gaat om het idee.

Nouja, da's een beetje flauw van me. Zo jammer dat je er niks over kan zeggen eigenlijk, want het is natuurlijk wel allemaal best spannend en ik hoop dan ook dat we het uiteindelijk zullen winnen. Al is het alleen maar om te zien dat mijn ideetjes werkelijkheid worden.