Ik dacht even dat de studententijd wel over was. Althans, de sfeer daarvan. De restaurantjes, de kroegjes, als Werkende Man zijn er natuurlijk andere sfeervolle etablissementen in zicht. Als bijna Papa is het haast noodzaak om te gaan voetballen, wil je nog in de buurt van een tap komen en nee, zo'n thuistap komt er niet in. Sommige besluiten zijn unaniem genomen door je vriendin en daar heb je je bij neer te leggen.

Maar ik dwaal af. Ik had het over kroegjes en restaurantjes. We hadden namelijk als kadootje voor 's mam een etentje beloofd. Alleen was er nog geen type voer gekozen, Pannenkoekenrestaurant was eigenlijk de eerste keuze, maar die viel al snel af. Daar komen we de komende tijd nog vaak genoeg, daar alleen om word je papa natuurlijk.

En het werd: Djengis Kahn. Mongools grillrestaurant. Binnen twee en een half uur onbeperkt schranzen en drinken voor nog geen dertig euro, over studentenrestaurant gesproken. Gelukkig schatte het personeel dat ook wel en ik kreeg de indruk dat ze de andere tupe groepen daarom juist express beneden neer zette en die zuipgroepen boven. Top.

En het is ook lekker. Tegenwoordig schieten de wokkers als paddestoelen uit de grond, maar daar is de smaak van de sauzen eigenlijk wat het 'm doet. Hier niet, hier is het gewoon de keuze en combinaties van groenten en vlees die het 'm doen. Soepje vooraf, daarna bakken op een plaat van groenten en vlees en tot slot een zelfgemaakte spies, althans, zo is het opgezet. Een paar keer op en neer lopen is dus gebruikelijk.

Pa & ma vonden het ook top en wilden er wel eens vaker heen. Dat zegt dus genoeg. Ook na je 50ste blijven de gewone restaurantjes net zo smakelijk. Ik was al bang dat ik voortaan altijd naar de Vooruitgang moest. Voor kerst zal ik maar eens De Groot gaan voorstellen, mits ze daar kinderstoeltjes hebben.

blog comments powered by Disqus