Van krampjes naar pink

Jan 13

Zoals zo'n beetje elke baby, heeft ook Roos last van krampjes gehad. Gehad, want sinds gisteren gaat het veel beter. Hartstikke zielig is het. Ze ligt gewoon lief te lachen en dan ineens, pats. Dan spannen alle spieren aan en gaat haar gezicht op onweer. Ze probeert het nog even weg te persen, maar helaas. Huilen. En dat is niet leuk voor de kersverse papa & mama. Wij dus. Je kunt er gewoon niets aan doen, behalve troosten. En dan nog komen er meer dan genoeg tranen uit zo'n klein dabbertje.

Gelukkig lijkt het nu bijna voorbij. Nu lacht ze eigenlijk om alles.De nijntjes-mobiel is helemaal geweldig, maar de spijlen van haar bedje zijn voor haar net zo lachwekkend als Balkenende op een skateboard. Papa met een hoog stemmentje was al lachwekkend voor mama, maar voor Roos al helemaal. He, daar reageren babietjes gewoon beter op, kan ik er wat aan doen? Koetsiekroeliewoelie.

Allemaal fases waar Roos doorheen gaat, langzaamaan begint ze de wereld te ontdekken. En zichzelf. Vandaag deed ze een dappere poging om haar hand in zijn geheel door te slikken. Gelukkig had ze publiek en konden we haar nog een onweerstaanbare deal aanbieden: handje uit de mond, mama's pink erin.

Zo schattig. Dan sabbelt ze wat, terwijl ze even rustig rond blijft kijken. Wat zou er dan in haar hoofd omgaan? Wat is dat voor een mooie muur. En die kast, mooi hoor, zo'n egaal vlak. Wel heel vermoeiend. Even een slapie doen, hier op schoot. En owee als ze me proberen te neppen en me in bed proberen te leggen! Verrek, er zit iets in mijn mond!