Roos was ziek, en papa een dag later. Roos was na een dag of wat weer beter, papa pas na drie dagen eigenlijk nog steeds geen 100%. 

Ze was behoorlijk zielig. Zaterdagnacht had ze 's nachts ineens over moeten geven. Haar bedje onder, alles moets verschoond worden om twee uur 's nachts. Een uurtje later was het weer raak. Twee keer hoesten en vervolgens kwam er een lading omhoog. En Roos keek erg zielig, eigenlijk totaal in paniek over wat haar nu weer overkwam. Meteen op haar zij en gelukkig verslikte ze zich niet. Dat herhaalde zich 's nachts nog twee keer. Zondags overdag dronk ze nauwelijks iets. Dat is gelukkig weer voorbij en moet ze weer om alles lachen. Zelfs om de zak watten die toch al echt zes maanden bij de kommode hangt.

Papa daarintegen... Die kreeg het zondagavond pas. Beetje zwaar gevoel in de buik en slecht geslapen en bij het opstaan wist ik het al: Dat was niet goed. Ik kon nauwelijk overeind van de buikpijn en ik had het bloedheet. Na toch even proberen maar weer in bed gekropen, ziek is ziek. Vervolgens werd ik om twee ur 's middags pas weer wakker met een enorme hoofdpijn. De hele dag was slapjes en misschien maximaal een half uur rechtop. Die avond maar weer vroeg naar bed en vanmorgen was het wel iets beter, maar niet veel. De buikpijn was weg, maar de hoofdpijn... 

Raar gevoel, erg lang geleden dat ik me zo ellendig voelde. En dan heeft Roos waarschijnlijk toch hetzelfde gehad, meegenomen van de kinderopvang. Die heeft over een vier jaar meer weerstand dan papa en mama bij elkaar.