Roos blieft geen sperziebonen

Mei 22

Sperziebonenprut uit een potje wat 20 seconden in de magnetron heeft gestaan, dat klinkt toch hartstikke lekker? Onze kleine maakte echter een duidelijk statement door de Hornbach-reclame na te doen. Zij het met een iets minder vrolijk muziekje. Nouja, eigenlijk gewoon ook het muziekje van die andere Hornbach reclame, maar dan alsof die dame de papegaai na zou papegaaien.

De worteltjes verdwijnen als een pot augurken in een verloskundige praktijk, de perenprut of bananenmoes lijkt al op wat er weer aan de onderkant uitkomt, maar die groene sperziebonen? Zelfs de bruine bonen in watervorm gaan erin als kool. Nouja, kool hebben we dan nog niet geprobeerd.

Volgens de diverse papa-boeken - je ontkomt er niet aan, te beginnen met Kluun's werkje uiteraard - begint nu de fase van eenkenigheid. Iedereen die ze langer als een paar dagen niet gezien heeft, moet ze niet. Punt. Een echt meisje dus, had je maar effe moeten bellen. Maar dat dat ook voor eten zou gelden?

Of zou ze gewoon mijn shirt niet zo mooi gevonden hebben? In elk geval: Zij ligt nu te pitten en ik ga even wat anders aan trekken. Groen op geel is toch niet helemaal mijn kleur.