Roos zingt in de regen

Aug 04

Zomer in Nederland betekent gelukkig ook flinke regenbuien. Heerlijk zoals het dan ineens flink afkoelt. Lekker voor het raam kijken naar de voorbij trekkende zwarte watten, terwijl je niet eens meer twijfelt of de vogelpoep van de auto is afgespoeld. Want bomen op de parkeerplaats is leuk voor het plaatje op Funda, maar erg onpraktisch met een zwerm kraaien in de buurt.

Dat onweer heeft ook wederom bewezen dat Roos echt de helft van mijn genen met zich meedraagt. Ze heeft geen bruin haar, geen bruine ogen, maar wel grote ogen en mijn lange wimpers. Ze poept iets meer dan haar papa, maar is net zo gevoelig voor het weer als ik ben. Een sloom gevoel in mijn kuiten is nog het minste, maar vaak ben ik ook gewoon heel erg moe. Op het moment zelf geen idee waar dat nou door komt. Tot het korte tijd later ineens begint te donderen of alleen al regenen. Dan is het ook meteen voorbij en denk ik 'oja! Daardoor ben ik zo sloom!'

Gisteravond wilde Roos absoluut niet slapen. Ze lag voluit te huilen, bijna krijsen. Even een paar minuten laten liggen hielp niet, en dat dus drie keer achter elkaar. En nadat ik even met haar heb rondgelopen, het was ondertussen al half zeven terwijl ze normaal rond vijf in bed ligt, viel ze ineens wel in slaap. Tegen acht was ze pas wakker. Ze was natuurlijk helemaal kapot van het huilen.

Plens. Regen, en niet zo'n beetje ook niet. Zelfs met paraplu waren we nat, voordat we de vijf meter tot de auto hadden overbrugd. En Roos? Die vond het geweldig! Voluit zat ze te lachen in de maxicosi, alsof we door de wasstraat reden. Als je ons zag rijden, dan zou je afvragen of de schokbrekers niet aan vervanging toe zijn. Zo lag Roos te stuiteren in haar zitje. Super vrolijk en thuis ging ze nog even door.

Het lijkt erop dat Roos even gevoelig is voor het weer als ik ben. En ze heeft dan wel weer van mama ook de kunst afgekeken om dat te laten weten!