Om half acht bij de Wirowok in Eindhoven, daar moest ik afgelopen zaterdag zijn. Het zat al maanden in de planning om eens met de collega's van de TNT Geldrop op stap te gaan. Op 1 april ben ik gestopt met dat bijbaantje, maar al die tijd is het er nog niet van gekomen, heel wonderlijk. En nu werd eigenlijk alleen een datum geprikt en een locatie genoemd en ging er 18 man mee, waarvan zo ongeveer de helft ook al gestopt waren.

Het is dan ook al jaren dat er gesproken wordt over reorganisaties, teruglopende hoeveelheid post en stijgende personeelskosten. Postbezorgers, die voor een prikkie alleen de post op straat bezorgen en niet meer sorteren, zijn ondertussen een vertrouwd beeld. De groep echte postbodes wordt dus ook niet meer aangevuld, wat er nu is, is het en het zal niet veel meer worden. Apart, ondanks dat het een bijbaantje was en hoewel ik het toch elf jaar heb volgehouden vanwege de centen, is het toch raar. Goed, die naamswijzigingen van PTT, KPN, TPG, TNT was nog tot daaraantoe, maar dat de manier waarop je gewoon ooit met veel -kuch- plezier hebt gewerkt eigenlijk verdwenen is...

Enfin, het stappen was nog wel authentiek. Wokken in een vreetschuur inclusief drank en dan de kroeg in om te merken dat je toch eigenlijk al teveel hebt gehad en misschien beter met een paar frikandellen op de maag had kunnen gaan slapen en vervolgens toch maar blijven en alleen gesprekken kunt voeren over wat een rare mensen er voorbij trekken, dat was in elk geval nog ouderwets. De opmerkingen over de verstandige glazen cola tussendoor ook. Het praten over je dochtertje van bijna een jaar was nieuw.

Dat hoort er ook bij, maar dan merk je toch wel een verschil in belevingswereld. De mensen met kind en zonder kind. Niet dat je het de hele tijd over de kleine wil hebben, maar het is net zo'n makkelijk onderwerp als het weer, maar wel iets waar je gewoon trots op bent en iedere ouder kan daar leuk over vertellen en naar luisteren. Komt er iemand zonder kinderen bij, kun je maar beter er over ophouden. Anders is het ongeveer net als dat je ineens mengt met een clubje Limburgers. Zet er twee bij elkaar en ze praten meteen dialect. Limburgers met kinderen, dat lijkt me dus helemaal dodelijk. blog comments powered by Disqus