Zaterdag realiseerde ik me iets. Ineens. Iets bijzonders. Iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden. Het is nog steeds zo onvoorstelbaar, dat ik het even voor mezelf moet reconstrueren. De feiten: Het was zaterdag, zover waren we al. Zaterdagochtend zelfs, en ik liet een boer van de cola zonder dat ik een boze blik van Roos en/of Manon toegeworpen kreeg. Kortom, ik was alleen.

Alleen in de auto, vlakbij de IKEA. Vandaar de cola, want niemand gaat daar naar buiten zonder een mismaakte hotdog en een beker fris. Waarom eigenlijk die hotdog? Als je er even goed naar kijkt, heb je nog geen idee wat er nu eigenlijk inzit. Ik denk steeds meer dat die houten palletjes, die duveltjes die je altijd eentje te kort in een pakketje IKEA kast Billy hebt zitten, dat die houten stokjes gewoon ingedroogde worstjes zijn. Of andersom. 

Tegenwoordig zitten ze zelfs in een snoepautomaat bij de uitgang, zogenaamd als vervangende onderdelen. Jaja. Gewoon lekker makkelijk om mee naar huis te nemen. Je gooit thuis gewoon het hele zakje met 8 palletjes in een bakje water en tada, een paar minuten later kun je de hele schoonfamilie trakteren op lekkere IKEA-høtdøgs. Vergeet niet wat saus mee te jatten. Gewoon die beker fris opvullen, de refill is immers gratis. Staat nergens dat je daarvoor de frisdrankautomaat moet gebruiken. Lekker goedkoop, gratis tip voor de zuinige Hollanders.

Enfin, ik was dus bij de IKEA geweest, dat wist ik nog. Ik zat alleen in de auto, op een parkeerplaats bij de IKEA, toen er me wat begon te dagen. Ik keek om me heen, naast me een kastdeur. Oja! Dat was ik wezen doen. We hadden eind december een kast, ehm, een stapel planken gekocht bij de IKEA. Op de folie van de deur zat een voetstap, maar verder was er niks te zien. Niet verder bij nagedacht, tot we thuis die folie eraf haalden en hop, toen bleek er toch wel een scheur in de deur - ja dat rijmt, gij gekwiekste carnavalsprins - te zitten. 

Daarvoor mocht ik dus fijn terug naar de IKEA, waar ze gelukkig niet moeilijk deden over het verloren bonnetje. Een printje van het bankafschrift met het transactienummer was afdoende. Top. En vervolgens was ik even bij de Prenatal naar binnen gelopen.

Ah.

Prenatal. Ik. Zomaar. Omdat ik niet eens iets moest hebben. Gewoon. Op zaterdagochtend een babyzaak binnen gelopen, zonder enige schroom of van die lieve roze blosjes op mijn appelwangen. Ik had er een beetje rondgekeken, even wezen kwijlen bij die übercoole Stokke kinderwagens, vervolgens via de Diaperchamp - afvalemmer waar geen nare poepluierluchtjes uit kunnen ontsnappen - even zitten neuzen bij de boeken en weer naar buiten. Niemand weet het verder, alleen jij. Ssst.