Zo! Nog een nagekomen brief van de Vereniging van Eigenaren van de oude flat, die toch wel even slikken was. De flat is op 29 december officieel verkocht, nog net voor het nieuwe jaar. Dat was erg fijn. Hoewel ik me niet echt heel druk maakte, een flat is een flat, vond Manon het toch wel erg spannend met de huidige crisis.

Ik had het eigenlijk niet zo dus. Een flatje is een flatje en geen huis van drie ton. Er moet gewoon iemand komen die de locatie top vindt. Verder zijn alle flatjes wel hetzelfde hoor. Geen tuin, zoveel vierkante meter en ook de servicekosten weet je vooraf. Bij een huis heb je een speciaal gevoel, maar bij een leegte in een blokkendoos is eigenlijk alleen de omgeving die telt. Dat zat wel goed, vlakbij TU/e was voor de nieuwe bewoner de doorslag. 

Hij ging wel de boel flink verbouwen. Tussenmuren eruit, nieuwe keuken en badkamer, vloer, alles dus. Hopelijk was hij nog niet toe gekomen aan het balkon. Want uit die brief bleek dat er asbest was gevonden op het balkon. Op zich geen probleem als je er niet aan kwam, maar men kon het wel collectief laten verwijderen. Wie daar niet aan meedeed, is wel verplicht om het te melden bij verkoop.

Geen verborgen gebrek dus toen de verkoop plaats vond. Niemand wist het, wij dus ook niet. Wel balen voor mensen die er nog wonen, of net zijn komen wonen. Lijkt me toch even een apart gevoel. Hoeveel er wel niet gesloopt en geboord is in die flat... Gelukkig voor ons waren wij dus te lui om iets meer met het balkon te doen dan wat houten vlondertjes.