Roos is ziek. Afgelopen woensdag en donderdag zelf behoorlijk ziek met 40 graden koorts. Ze kan nog niet zeggen wat ze heeft en ze was zelfs zo van het padje af, dat ze geen energie had om het te laten merken dat ze het er niet mee eens was. Ze hing gewoon op haar drinkfles. Als ze even de bank beu was, zette ze een paar stappen en dan stond ze stil, midden in de kamer, beetje verdwaasd te kijken. Elmo kijken dat ging nog, maar zelf in een boekje bladeren was teveel gevraagd.

Donderdags was ze helemaal van de wereld. Toen stond ze niet eens meer en heeft ze voor het eerst tussen ons in in bed gelegen. Later op de dag lag ze gewoon op de bank en is ze bij mij op schoot in slaap gevallen. Da's heel bijzonder, Roos heeft - buiten een hazenslaapje in de auto - nog nooit ergens anders willen slapen dan in haar bedje. Hoe moe ze ook was. Wilde ze niet. Dan maar huilen en bij de deur staan ehm, geluid maken tot we snapten dat ze naar boven wilde om te slapen.

Het was natuurlijk hartstikke lief, dat ze tussen ons in bed lag. Maar dat was dus om vijf uur 's ochtends omdat ze in paniek lag te huilen van de pijn. Alleen als wij erbij waren, was ze rustig. Helaas snurkte ze dan ook behoorlijk en was er voor ons weinig slaap bij. Echt blinde paniek had ze, gewoon van pijn. Dan begon ze te huilen en keek je in haar bedje en lag ze voorover, ging weer zitten en weer liggen over haar knuffel heen. Troosten hielp wel een beetje, maar owee als ze dan weer even alleen in bed lag. Gelukkig hielp een zetpil wel, maar die kan je ook meer een twee, drie per dag geven. Donderdagochtend zijn we dan ook naar de dokter geweest. Toch een keelontsteking en antibiotica mee omdat het wel echt heel erg was. 

Opgelost. Dus. Nouja. Die antibiotica is geen pilletje wat we haar moeten laten inslikken. Nee, voor het gemak is het een oplossing die je met een spuit in haar mond kan geven, zodat het makkelijk doorgeslikt wordt. Klinkt goed, is het niet. Dat spul is heel erg zoet. En Roos krijgt eigenlijk nog geen zoet, dus die vindt het hartstikke vies. Spuit in haar blikveld en hop, de handen voor de mond en nee schudden! 

Gelukkig gaat het al een stuk beter nu. Roos stapt en stuitert weer rond, al heeft ze nog wel flinke opgezette klieren en slaapt ze behoorlijk veel. Vanmorgen werd ze pas na achten wakker, het ochtendslaapje duurde tot een uur. En vannacht... Wordt de klok verzet. Dat wordt dus uitslapen voor ons, want met een beetje mazzel wordt ze dus pas om negen uur wakker! Goed, we missen een uur slaap, maar het gaat om het idee.