Heerlijk geslapen afgelopen nacht. Ik wel. Ik kan me niet eens meer herinneren wat ik gedroomd heb, of dat ik überhaupt een tsunami aan fantasiebeelden heb gehad. Manon heeft echter bijna een paniekaanvalletje of acht gehad. Nauwelijks geslapen en een vervelende steeds terugkerende droom. Meestal herinner je de dromen van afgelopen nacht niet meer, op kort in de ochtend na dan, maar deze had ze nog springlevend in haar hoofd zitten. In geuren en kleuren, maar eigenlijk wilde ze hem liever niet vertellen. Om er maar niet aan herinnert te worden. Daarom zet ik 'm op tikfout. Gna.

Bultjes op haar armen, daar droomde ze van. Helemaal onder de bultjes en daar was ze toch maar even mee naar de huisarts gegaan. Tja, zei de arts, daar moet je toch echt iets aan laten doe. En als een huisarts dat zo makkelijkz egt, dan weet je wel hoe laat het is. Dus Manon in haar droom naar het ziekenhuis. Geen details over hoe ze daar kwam, ik had wel willen weten of we nog steeds in ons cultsymbool rondreden (Kangoo), wel wat smakelijke details over dat ziekenhuis bezoek.

De mensen in het ziekenhuis hadden eerst haar rechterarm goed bekeken. Bultjes. Scherpe diagnose dus, dat wist de dromenfee Manon zelf ook wel te vertellen. Die bultjes moesten eraf. De arts kneep er gewoon in en plop, de bultjes sprongen er gewoon af. Ik moest meteen denken aan Gremlins. Was Manon Gizmo?

Toch niet. In haar arm bleven daardoor echt enorme gaten achter. Maar niet getreurd, ze had nog een arm. Daar leek de situatie toch echt anders te zijn, die bulten konden er niet zo gemakkelijk af. Een geluk bij een ongeluk: Artsen houden van snijden en rats! Haar hele arm lag open en de bulten waren weg. Opgelost!

Toch niet. Want het bijzondere aan die bulten was dat ze alleen zichtbaar waren op je armen. Voor de rest van je lijf moest je door de scanner. Ieder heeft zijn eigen expertise. De een knijpt bultjes uit, de ander bedient de scanner en voor de juiste weg te wijzen zal vast ook wel iemand zijn. Manon moest met haar bebloede armen door het ziekenhuis naar de scanner op zoek. Die kon ze niet vinden, dus uiteindelijk kwam ze weer terug bij de bultenuitknijpdokter die natuurlijk alweer bezig was met de volgende patiënt. Manon moest dus even stil zijn.

En op dat moment werd ze telkens wakker. En nog een keer.  En nog een keer. Bultjes. Volgens mij heeft ze gewoon teveel paaseieren gegeten. Misschien eentje van vorig jaar.