Op de vensterbank staat een bak met tuinkers. Altijd lekker, op de kaas of als salade. Elke keer weer de verwondering over het groeien van het spul. Het staat hier in een bakje aarde, maar een natte prop watten is al genoeg eigenlijk. Nat houden en na een dag of wat komen de steeltjes al omhoog. En nog een paar dagen en HAP.

De schaar erin! Even later zag ik dit, druppeltjes op de afgeknipte steeltjes. Als het ware tranen vanwege het verlies van de bovenste helft van het plantje. Wees gerust, het was voor een goed doel. Mijn maagje. Prrr.