Roos heeft een nieuw bed en flipte helemaal toen ze het zag. Voor haar tweede verjaardag heeft ze een echt grote meisjesbed gekregen. Zo eentje van bijna twee meter, zonder zijkanten waar je makkelijk in en uit kunt vallen. Ehm. Stappen, ik bedoel stappen.

De komst van dat nieuwe bed was natuurlijk wel spannend. Hoe zou ze het vinden? Ineens ging ze van een klein bedje met hoge zijkanten naar zo'n groot ding. Zonder zijkanten. Roos wilde altijd per se met haar hoofd tegen de bovenkant aanliggen als ze sliep en we troffen haar vaak genoeg helemaal gedraaid en losgewoeld aan. Ze was er nog niet uitgeklommen. Haar slaapzak wist ze al gewoon open te maken, dus lang kon dat niet duren.

Dan zou ze dus wel van een metertje hoogte naa beneden kunnen donderen. In een gewoon bed is de kans dat ze valt wel iets groter, maar in elk geval minder hoog. Je zoekt als superpapa die supervast slaapt toch naar alle voors en tegens, maar ontkomen doe je er niet aan: ze moet ooit een groot bed. Dus oude matrasje aan de zijkant voor het geval dat.

Natuurlijk kwam toen de Grote Vraag of ze dat nieuwe bed zou pikken. Het is toch ineens een hele verandering op haar eigen kamer, haar eigen slaapplekje. Ze kwam thuis (nouja, we zijn haar gaan halen) en we gingen met haar naar boven. Natuurlijk met z'n drieën. De kamerdeur ging open en Roos rende naar voren: Mooi bed! Roosje mooi bed! Ze vond het helemaal geweldig.

En ik blijk toch minder superpapa te zijn die supervast slaapt. Althans wat betreft dat slapen dan. Roos die piept nog wel eens 's nachts, gewoon in haar slaap. Dan is er nooit iets aan het handje, ook nu niet. Maar ik, (of Manon) sta dan wel op haar kamer en verbaas me weer eens over de levendige droom die ze had. 's Ochtends ligt ze nog gewoon met haar hoofd op haar kussen als ze nog slaapt. Als ze wakker is, ligt ze of te roepen (Papa! Mama! Uit! Roosje wakker!), of zit ze te spelen met de knuffels op het voeteneinde. Volgens mij vindt ze het wel best dus. Hopelijk niet te leuk en krijgen we haar straks niet meer uit bed.