Voor opa en oma was het een verrassing om Roos gisteren ook te zien op nieuwjaarsdag. Eigenlijk zou ik even alleen langskomen, ze was op oudejaarsdag namelijk niet helemaal lekker en op 1 januari gruwelijk hees. Een beetje het stemmetje van Bassie als ie moet huilen, maar dan continue.

En ze moest ook huilen, op nieuwjaarsdag. Dikke tranen en ik was me rot geschrokken. Ze rende door de kamer. Dat doet ze wel vaker, schijnt bij de leeftijd te horen. Soms betrap ik mezelf er ook op, als er een flinke snotbel met een kind eraan richting TV loopt. Vier seconden van bank naar keuken, tissue pakken en weer terug. Geen enkel probleem. Ik kan nog sneller zijn, bleek later...

Deze keer rende ze op haar stoel af, sprong daar op. Of beter gezegd, dook er overheen en zo voorover met haar neus op de rand van de tafel. Ik zag de rand in haar neus zitten. Die is gebroken, dacht ik, en riep Manon meteen. Roos opgepakt, voorzichtig kijken...

Manon pakte haar toen over, ik pakte de jassen en had de auto al gestart. Gevoelsmatig ook in vier seconden, als dat geen toptijd is. Binnen gekomen was Roos al iets bedaard. Geen bloed, geen enorme bult op haar neus en ze snikte alleen nog een beetje. Het leek dus mee te vallen. Maar toen.

Toen zag Roos haar jas. Auto! Opa! Auto! Opa! Ojee. Zeg dan maar eens nee.

En dus ging Roos mee naar opa en oma, ondanks haar hese stem en snotneus. Pasje mee van de CZ voor de zekerheid, maar haar neus leek nog steeds recht en niet op te zwellen. Geen tochtje naar EHBO of huisartsenpost dus. De streep van de tafel was ook weg en zelf schonk ze er geen aandacht meer aan. Een bikkel dus. Heeft ze van mij.

Daphne :

Ach gossie, arm stoer kind!

(E-mail ) (URL) - 02-01-’10 16:32