dEUS vs. Jeugd van Tegenwoordig
Twee weken geleden was het Klokgebouw het toneel van de PIAS Nites, waarin onder andere dEUS het podium beklom. Afgelopen vrijdag One Night Only with Jeugd van Tegenwoordig. Twee totaal verschillende avonden, met elk een andere insteek en ander publiek.
En een ouwe lul.
Dat was ik. Tenminste, bij de Jeugd van Tegenwoordig. Moet haast wel. Als je die avond vergelijkt met de avond waarin dEUS de zaal plat speelde. Ik vond toen de muziek beter. Publiek beter. Geluid beter. Sfeer beter.
Vond ik.
dEUS nam het podium in bezit vanaf de eerste minuut en eiste de aandacht. Er stond een band met een vijftal gepokt en gemazelde muzikanten klaar om weer opnieuw de wereld te verorberen met hun chansons. Voorzien van echte instrumenten. Met kracht en passie werden die apparaten van muzikaal genot vakkundig bespeeld door mannen met, wel, verstand van muziek.
Tom Barman overduidelijk in de leiding, maar ieder bandlid nam zijn eigen deel van het podium als een frontman in bezit. Dit was geen act. Dit was pure muzikale power. Dit was leven.
dEUS stond daar als onderdeel van een avond met nog meer bands en DJ's van het label PIAS, en moest dus helaas na een anderhalf uur plaats maken voor de volgende. Met leegloop ten gevolg, men was toch vooral voor deze Belgische helden gekomen.
Wat een verschil met de Jeugd van Tegenwoordig. Waar het nu precies in zit? Misschien omdat het een rapformatie is en die dus simpelweg minder instrumenten meenemen op zo'n podium? Daardoor mist het kracht, de wall of sound is er niet? Dat zou kunnen. Wat er wel mis was, was dat ze een act deden. Duidelijk. "Nu de mensen links!". En toen de reacties niet meteen zoals gewenst waren, lieten ze dat ook blijken aan de zaal. Tja.
Goed, goed, dat is misschien meer muzieksmaak. Niet helemaal eerlijk. Maar wel dat ik een oude lul ben. Ik heb geen zin meer in geduw in het publiek, als de muziek er niet om vraagt. Geen zin in mensen die uit verveling met de rug naar podium wat gaan staan duwen. Terwijl men bij dEUS vol overgave stond te genieten.
Ik ben een oude lul dat me dat opvalt. Achteraf.
