Okt
04
Nu de dagen weer donkerder beginnen te worden, met name als je met
zonneschijn in Eindhoven de trein richting Amsterdam pakt en dat het zo
ongeveer regio Utrecht begint te plenzen, is het verlangen naar
vakantie het grootst. Mooi moment om herinneringen op te halen aan
Brazili?. Tuurlijk, ik heb al
eerder
wat verteld, maar dat is uiteraard niet het enige wat zich in mijn
breintje heeft genesteld, wachtend op een avondje met een fles wijn,
foto?s en vrienden. Ook jij mag natuurlijk meegenieten.
Porto Seguro lag aan een riviermond, alles aan ??n zijde. Echt groot is
het niet, te voet was alles goed te bereiken, al zijn we niet door de
sloppenwijken gelopen. 30.000 inwoners ofzo, en dan al golfplaten aan
de rand van de stad, maar op ??n jongetje na, zijn we eigenlijk nooit
lastig gevallen. Bah, wat klinkt dat eigenlijk fout, maar je weet wat
ik bedoel. In het boekje van de reisorganisatie in het hotel zat ook
een bijzonder excursie. Een tour door die sloppenwijken, met daarbij
een goodie (etens) bag ter waarde van 10 Real (3 euro dus), die
uitgedeeld zouden worden aan de armen. H??l fout eigenlijk. Aapjes
kijken. Maar eigenlijk vonden die mensen het toch wel fijn. Natuurlijk
was deze geweldige activiteit geschrapt om begrijpelijke redenen.
Eigenlijk wilde ik wat gaan vertellen over de pond. Een verhaaltje kan
een rare wending nemen, gelukkig heb ik nu de macht om als een God in
te grijpen. Aan de andere kant van de rivier lag een weg, die leidde
naar het volgende plaatsje, Arrajal D?Ajuda. Mooier, maar eveneens een
stuk toeristischer. Commerci?le hippies op een pleintje, die de duurste
sieraden in de omgeving verkochten, zelfs na afdingen. Mooie straat met
alleen maar restaurantjes en hebbedingetjes-winkeltjes, zelfs
zijsteegjes met luidsprekerboxen met dezelfde muziek. Mooi, maar ook
onecht. Wat dat betreft was Porto Seguro authentieker, samen de
perfecte combinatie.
De restaurants waar wij gezeten hebben waren uitstekend te noemen. Een
echte Argentijn, met perfect mals rundervlees. Een keer bij een echte
Japanner met de bijbehorende buiginkjes Sushi wezen eten en er achter
gekomen dat het niet mijn ding is en dat pannekoeken gevuld met kip en
curry z??r goed te eten zijn. Elk restaurant had zijn eigen
uitstraling, wat dat betreft was het in Porto meer zoals bekend in
Marmaris of andere vakantiebestemmingen, simpele huisjes met een enorm
terras waar alleen aan de menu kaart te zien is dat er verschil is.
Maar goed, de pond. Tussen Porto en (de weg naar) Arrajal vaart dus een
veerpond. De weg naar? Ja, als je eenmaal aan de overzijde was, moest
je eerst nog een 10 minuten met de bus. Althans, dat deed je de eerste
keer. Voor 1 Real dus over 23 drempels met een stadsbus, terwijl je
voor hetzelfde bedrag met een wit VW-busje en 8 anderen er veel sneller
kon zijn. Maar dat moet je wel weten, dat er 5 Brazilianen al pratend
in het onverstaanbare taaltje (in principe Portugees verrijkt met
inheemse woorden, maar het lijkt nog niet eens op iets herkenbaars bijvoorbeeld uit
het Catalaans) wijzen naar hun busje waarmee ze eigenlijk alleen maar
willen helpen, helpt niet veel. Wat dat betreft, zijn ze gewoon
ontzettend vriendelijk. Alleen versta je er gewoon geen drol van.
Geduld is een schone zaak in zo?n geval.
Op de pond (zijn we weer) bleek dat maar al te duidelijk. Een stel
Hollandersch zat daar arrogant te wezen, terwijl een straatverkoper
zijn goederen liet zijn. Ze begonnen gewoon bijna te schelden, terwijl
de man ze een paar noten wilde geven. Een andere man die wel Engels
kon, vertelde dat hij ze een "free taste" aanbood. Mooi toch? Maar nee,
de instelling van de West-Friezen veranderde geen steek. Verdomme,
straks krijgen wij ook geen nootjes! Op de pond liepen er wel meer
rond, terwijl de oversteek snel voorbij was. Drank, nootjes,
kokos-iets, alles kon je krijgen. De Balsas was dan ook druk bezocht.
op een omweg van 1? uur na, de enige weg langs de kust. Toch was de
feitelijke pond niet meer dan een duwbak, met daaraan losse
sleepbootjes dat luisterde naar namen als Berimbau (h?t Capoeira
instrument) en het illustere Caipirinha (Tequila op z?n Brasils, zeg
maar). Niets bijzonders eigenlijk. Dus. Op het uitzicht op de
omgekeerde maan na dan, iets waar je je alleen over kan verbazen als je
het zelf meemaakt. De maan is raar. De maan is scheef, lijkt het, op
zijn kop. Stom, dat je daar zo aangewend bent, dat het elke nacht weer
opviel. Wat hebben we vaak op dat pondje gezeten. Wereldsteden hebben
een metro en grote gebouwen, wereld
se steden een veerpond.
Nu nog foto?s inscannen...