Mijn kamer is leeg. Officieel issie nog tot vier augustus van mij, maar aangezien ik de sleutels al heb gedumpt in de brievenbus, heb ik er niet echt veel meer aan. Het bier was toch al op en de koelkast ook al leeggevroten, al dan niet door mijzelf. Ongelofelijk hoe die lieve huisgenootjes soms toch ongegeneerd in je voorraad weten te graaien.

De huismeester kwam vooraf ook even langs, even kijken hoe de kamer er aan toe was. Hij keek naar het behang en de kleur, beiden niet door mij gedaan maar door de bewoner voor mij. Tegenwoordig maken ze de kamers helemaal wit en in orde en bij vertrek, moet je hem dus ook weer zo opleveren. Maar zo kwam ik er dus niet in! Ik moest dan alleen even de vloerbedekking eruit halen en de gaatjes dicht plamuren. Daar heb ik maar niet moeilijk meer over gedaan. Dat was ook zo gebeurt en een hoop gezeik voorkomen. Zou nogal raar zijn als ik nu ineens wel mijn kamer ging schilderen nu ik wegging, terwijl ik dat dus nog nooit heb gedaan.

Iets van acht, negen vuilniszakken weggepleurd, gevuld en wel. Een winkelwagentje vol papierwerk, oude aantekeningen en oefententamens, dat soort werk. Het viel me op dat ik best netjes kan schrijven. Je doet er alleen zo weinig mee met die aantekeningen al sje alles in een keer begrijpt. Wat dat betreft heb ik het toch wel gemakkelijk gehad tijdens de studies tot nu toe. Tuurlijk heb ik soms de avond voor een tentamen flink doorgeploeterd, maar normaal gesproken had ik de avonden en weekenden vrij. Alsof ik een echte baan had en dat voelde best prettig!

Nu alleen morgen even de puinhoop bij mijn ouders opruimen. Vooralsnog hebben we hier nog te weinig ruimte voor alle boeken, zowel studie als lees, dus ik ben al dolblij dat ik die zolang op mijn oude kamer daar mag stallen. Dan ga ik maar meteen de hele boel aanpakken, kasten opruimen en lades leegruimen. Ben benieuwd wat ik daar nog tegenkom, zo'n oude OV-kaart en dan in het bijzonder de pasfoto erop, zijn toch wel leuke herinneringen.

---

De berenkuil is ook echt iets Eindhovens. Een hotspot voor grafitti. Dat er echt wel wat moois mee gedaan kan worden en niet alles valt te dumpen valt onder simpel geklieder, bewijst deze afbeelding wel.

---

Ken je dat spelletje nog? Die invaders zie je op veel plekken in Amsterdam. Zie Flickr voor een hele serie foto's van die aliens in Amsterdam. Maar ook in Rotterdam zijn ze gesignaleerd.

Niet iets puur Nederlands, het is iets wereldwijds. Zoals die Urban Guerilla waarbij een hele serie soldaatjes op de stoep in Eindhoven werd geplakt. Space Invaders is trouwens ook al wel een flink tijdje bezig. In Amsterdam vielen ze me al wel eerder op, maar meestal niet als ik een camera bij had. Nu dus wel. Deze foto is gemaakt vlakbij Hotel Arena, op de 's Gravelandseweg als ik het goed heb. Maar er zijn meer locaties, met name bruggen ingenomen!

---

Weet je wat ik zou willen zijn... Een bloementjesgordijn, een bloemetjesgordijn!

Wel mooi dat ze de stijl van die gordijnen dus ook hebben doorgetrokken in de 'voortuin', bij gebrek aan beter. Dat schilderwerk ziet er wel erg puik uit! Aan het hangslot op de deur wil je niet weten hoe het huis er van binnen verder uitziet.

Laatst zag ik ook per toeval een appartement - lees sigarendoosje - te koop staan op de prinsengracht, vlakbij mijn oude kamer. Bijna twee ton, dus een hupotheke van pak 'm beet 600 euro. Nouja, toch even kijken naar de foto's voor de gein. Wat een puinhoop! Één kamer en een keukentje. De slaapkamer had ene vast bed, meervan het type bedstee... Relatief gezien is mijn kamer dus helemaal niet zo duur. Twaalf vierkante meter, grote gezamelijke keuken maar verder volgens het puntensysteem te weinig douches, wc's en een compleet waardeloze woningstichting. Als je er nu nieuw inkomt, slechts 270 euro. Bijna 600 gulden dus! Mijn eerste kamer, met z'n tweeën een appartementje in Oud-West, was slechts 350 gulden en dat vond ik toen al veel, wat het dus eigenlijk niet was.

Nu nog wat vinden in Eindhoven, dat valt nog niet mee. We hebben al zoveel gezien, maar telkens is er echt wat mis. Of simpelweg niet genoeg ruimte, maar net zo vaak een totaal waardeloze badkamer of een veel te kleine keuken en daarbij dan niet de ruimte (zowel in het huis als in het budget) om dat aan te pakken. En aan een te kleine keuken ga je je toch ergeren, hoe goed de rest van het huis er toch ook uitziet.

---

Geinige foto toch, van die luierende aap met zijn middelvinger? Ik had het linkej even doorgestuurd naar de Beekse Bergen zelf, met de mededeling dat ik toch wel licht geschokt was. Tuurlijk, de reclame bereidde je al voor met teksten als "Wie heeft er nu een apekop?" & "Laat me slapen!", maar zoiets verwacht je niet. En mail terug:

Bedankt voor uw reactie via onze website.
Ik zal de foto doorsturen naar onze primatenverzorgers. Toch even vragen of ze onze chimpansees wat beter op kunnen voeden...........

Zo hoort het! Het mogen dan wel beesten zijn, een beetje fatsoen kun je er altijd wel inslaan.

---

Einde Extrema, omstreeks een uur of elf. Op weg naar de uitgang en de daar hopelijk nog intact aanwezige fietsen - het blijft Best he - volgde er uiteraard nog een korte stop bij de Dixies. Niet de band, maar de toiletten. Dat idee hadden meer mensen voordat ze de bus of auto in moesten. Voor de uitgang kwamen we zelfs nog wat bekenden tegen.

Althans iemand die mij kende. Uit de Altstadt, toen ik nog jong en onbedorven was. Ze was een vriendin van iemand die daar een potje stevig verliefd op me was, maar daar dus nooit iets van heeft laten merken. Althans, ik heb dat nooit opgepikt, een bekend kwaaltje. Het zou zo maar eens kunnen dat het een meisje was die ik ookw el zag zitten.

In elk geval vond ze dat ik toch nog wel goed terecht was gekomen, ondanks dat ik haar vriendin had misgelopen. Fijn. Voor hetzelfde geld vond ze nu achteraf dat dat ene secondje oogcontact op 14 december 1997 een ongelofelijke verspilling van tijd is geweest. En neemt ze me dat nu nog kwalijk. Ik zou zomaar ineens niet meer over straat durven. Je hoort zulke erge dingen over wraak. Gelukkig niets van dat alles. Nu nog uitzoeken wie het was...

---

Deze aap dacht er heel anders over, maar ik vond het leuk. Zondag werd ik door Manon meegenomen naar de avondsafari van de Beekse Bergen. Heerlijk was het. Niet op de bloedhete middag, maar pas tegen de avond liepen we de wandelroute. De bus hadden we niet zo'n trek in vanwege de hitte en we zijn nog jong he. Nouja, ik niet meer, maar ik doe alsof en dat gaat me nog verdraaid goed af. Halverwege de route was een barbeque, da's nog eens wat anders dan een frietje. Je kocht voor een kleine acht euro een pakket en vreten maar!

Ik mocht ook op de foto, al moest ik wel perse bij dit bord gaan staan.

---

"Twee stuks fruit per dag." Voor mijn neus een bak aardbeien. Gewoon van de Appie en bijna net zo lekker als rechtstreeks van de boer. Op de deksel van het bakje stond een of ander keurmerk voor gezonde voeding die me helemaal niet zei. Hoe kan trouwens iets wat knalroods is, gezond zijn? Wij Nederlanders huren zelfs Polen in die toch niet bepaald om de hoek wonen, zodat we dat linke goedje zelf niet hoeven te plukken. Ook een labletje erop. "Eet twee stuks fruit per dag." Verdorie. Tot dat moment voelde ik me goed, maar de gedachte dat ik in de rit van Amsterdam naar Eindhoven de gehele fruitbehoefte van een bejaardenflat naar binnen had zitten werken, stemde me somber. Snel een slok groene ijsthee, dat pak stond er ook bij. Meteen een iets minder pretentieuze leus op de zijkant: "Lekker licht om zorgeloos van te genieten". Opgelucht keek ik weer uit het raam.

---

Vooruit, ook een foto waar ik wel zichtbaar ben. Samen met Lies en de grote vriend Bavaria. Men, wat een lekker weer was het zaterdag. Op het laatste moment toch nog kaartjes voor Extrema, maar ik had dus geen vrij meer. Gelukkig is het vakantie dus iets rustiger. Tel daarbij op dat ik een half uur eerder ben begonnen, geen pauze heb gehouden (vrijdagavond op tijd naar bed) en ik was tegen half één 's middags klaar. Da's normaal ergens tussen drie en vier. Moet ik niet al te vaak doen, denk ik. Zowel voor mijn baas, die gaat misschien wel hele gekke dingen denken over mijn uren, maar vooral voor mijn beentjes. Toch wel een beetje spierpijn naderhand. Wat wil je, dik drie uur lopen en fietsen met bagage en dat dus snel willen doen. Inderdaad, ik ben van na de dienstplicht.

---

---

Wehehehehehehe. Meer hoef ik niet te zeggen over dit filmpje, dat handelt over jongeren en cyberseks. Niet zo ongevaarlijk als het lijkt!

---

Zo! Er hoeven nog maar een paar kleine dingetjes verbeter te worden op donderdagochtend en we hebben een zeven. Of we het daarmee eens waren. Natuurlijk konden we nog wel in discussie gaan daarover, maar daar hadden we echt geen behoefte meer aan. Het is ruim voldoende, we hebben het afgerond, het maakt verder totaal niets meer uit en we zijn nu eenmaal geen zeurder voor een half puntje. Als het nou nog ergens voor verschil zou uitmaken, maar dat doet het niet. En een zeven is niks mis mee.

Nu alleen nog wachten op bericht van het studiesecretariaat, dat ik mijn bachelor of science dus heb afgerond en wanneer ik het papiertje daadwerkelij krijg. Want voor die parttime opleiding straks, moet ik daar een kopietje van meezenden natuurlijk, al sis VWO natuurlijk ook afdoende. Maarja, dat staan natuurlijk niet als eerste genoemd op mijn inschrijfformulier. :') Dat wordt weer bellen!

---

Per vijf augustus is het definitief. Mijn kamer is dan officieel niet meer van mij, maar geschikt voor de volgende student. Als die er komt, want een andere kamers taat ook alweer drie maanden leeg. vanwege de puinhoop door bewoners, of puur door de verhalen die de ronde doen over zowel wilde feesten - aangezien alle studenten tegenwoordig bloedserieus zijn natuurlijk de doodsteek voor een kamer - of over het beheer van De Key. Dat zal ik in elk geval niet missen. Mensen die het ondanks dat er meerder mensen, meerdere keren iets van gezegd hebben, toch maar weer om vier uur 's nachts op dinsdagavond door de gang lopen te krijsen. De rommel die sommige mensen weten te maken en nog niet eens in staat blijken eens per maand hun taakje te doen. De AH waar al het brood steevast is uitverkocht en de vijftien kassa's met slechts drie kassameisjes.

Wat ik wel ga missen? De toegang tot bepaalde literatuur in de bieb, hoe raar dat ook klinkt. Het fietsenhok waar die drie fietsen van mij niet eens opvallen. De metro bij slecht weer, de nachtwinkel met fatsoenlijke wijn en bier. En niet te vergeten, eenmaal per jaar de nabijheid van Schiphol. De plek op het balkon voor mijn hangmat, die zo tegen drie tot een uur of negen lekker de zon meepakt. En ook de treinreis. Ook vaak een crime, maar net zo vaak lekker uit het raam staren naar het voorbijzoevende landschap. Oja, huisgenootjes. Sommige dan. Denk ik.

Bij deze dus te koop aangeboden: de Expedit boekenkast van Ikea. Lichte gebruikersporen natuurlijk, maar vooral verrijkt met een rolgordijntje van tqwee vakken breed, om wat kleren of iets anders netjes op te bergen. Kosten 50 euro, zelf in delen ophalen in Amsterdam Centrum. De rest van de meubels is het uit het raam flikkeren nauwelijks meer waard.

---

We gaan maar gewoon verder alsof er geen gat geweest is toch?

 'n Groen-bruin drankje zonder alcohol en het is geen geperst spinaziesap? Hoe kan je overigens sap persen? Groene Ijsthee natuurlijk! Sinds Extrema Outdoor van de vorige zomer, drink ik het regelmatig. Daarvoro zou ik het niet een hebben durven kopen. Veel te gezond voor mij. Dat ik het toen dronk, was eigenlijk bij gebrek aan beter. Of was het nou omdat ik de cola en het bier zat was, of dat iemand het me aanraadde? Dat zou allemaal kunnen, maar de reden dat ik het bleef drinken die dag, was vooral het barmeisje dat me telkens twee bekers gaf in plaats van een, of zelfs gewoon een flesje. Geen idee wat ze verder wilde met die knipoog, de muziek stond toch te hard bij de bar.

En nu is het weer bijna Extrema! Eigenlijk zouden we niet gaan, ik heb toch geen vrij, maar op eens, hoe kon het ook anders, verschenen daar twee kaartjes in beeld. Extrema Outdoor zonder zijn vaste gasten zou ook een vreemd beeld zijn. Dus ook dit jaar, staan we weer ergens in de zon met een biertje in de hand met een flinke beat op de achtergrond. Een soort van pre-verjaardagsparty. Dat is het ook elke keer geweest namelijk, Extrema Outdoor was mijn kinderfeestje, soms zelfs echt op mijn verjaardag. Wat wil je nog meer. Twee jaar geleden zijn we overigens niet geweest vanwege vakantie. Wat er het jaar daarop gebeurde, zegt wel genoeg over de sfeer aldaar. Er kwam iemand naar me toe, die we alleen daar hebben gezien in een eerdere edities. Die vroeg zich af waar we het jaar daarvoor waren...

---