Zie Last.FM, daar wordt bijgehouden wat er hier allemaal in de Winamp heeft gespeeld aan muziek. En dat kan je dus ook ergens op je eigen stekkie neerzetten. Leuke gadget, maar eerst maar eens in een gewoon postje plempen, voordat het rechts die dure ruimte in mag gaan nemen.
We zijn meteen los, met Communicatie. De eerste case betreft een ledenwervingsactie voor de AVV. Hoe verdubbelen we met een beperkt budget het ledenaantal? Dat roept meteen meer vragen op. Wat is de AVV? Wie zijn de leden (in spe)? Ik ben benieuwd...
Overigens is die AVV ook buiten studie het bekijken waard voor jonge starters als ik. Eerst maar eens een baan vinden!
Zonet hoorde ik een sirene die wel erg dichtbij leek. Dat was ie dus ook, bij de flat kwam net een ambulance (nummer 22-101) de hoek om scheuren. De broeders sprintten naar binnen. Binnen een minuut kwam er nog een auto aan met twee mensen die bezorgd naar de lege ambulance liepen. Al snel verscheen een tweede (nummer 22-107) en een paar minuten later ook een huisartsenambulance (22-701). Beneden stonden even later bij die mensen die ook aan waren komen rijden twee kinderen met een dekbed.
Dat is toch wel even minder. Ik heb verder geen idee wat er nu precies gebeurd is. Een half uur later reden de ambulances weg, de een voorzichtig, de ander met loeiende sirenes. Die laatste ging zelfs meteen richtinh Catharinaziekenhuis, terwijl het Diaconessen hier een straat verder is. Dan zal er toch wel echt iets ergs aan de hand zijn waar specialistische kennis of apparatuur voor nodig is die hier niet aanwezig is. Morgen maar eens goed de krant in de gaten houden...
Postcrossing dus. Je vult je naam en adres in op de website en je wacht op post. Aangemelde mensen kunnen een adres aanvragen waarnaar ze een kaartje gaan sturen en zo kun je dus post krijgen vanaf de hele wereld. Natuurlijk is het de bedoeling dat je zelf ook wat stuurt en dus heb ik het eerste adres zelf ook aangevraagd. Een 51-jarige dame uit Finland die dus een dezer dagen een kaartje in de bus krijgt. Ik hou U op de hoogte!
Toch maar even opgeschoond. Er stonden er nogal wat in die eigenlijk nauwelijks posten en dat past eigenlijk niet in dat lijstje. Daarvoor heb ik mijn bookmarks. Dat er nu enkele (sem
zijn verwijderd en ik vast weer bedolven wordt onder de dreigmail, neem ik maar op de koop toe. Het was meer een linklijstje handig voor mezelf en natuurlijk is het wel mijn site... Nou... Je weet wat ik bedoel...
Verdorie! Mijn site, mijn beslissing! En als je er toch in wilt, kun je advertentie ruimte kopen! Wehehe.
Dat dus. Patella is je knieschijf, je femor het latijnse woord voor je bovenbeen. Met ander woorden, zit er dus wat verkeerd tussen mijn knieschijf en mijn bovenbeen. De echte oorzaak is niet altijd even duidelijk, maar in elk geval is de achterkant van de schijf geruwd en behoorlijk geirriteerd. Hier is wat meer uitleg.
Eigenlijk vielen er alleen vage klachten te noemen. Echt heel pijn doet het immers ook weer niet. Gelukkig. De arts bewoog mijn knie een beetje, hield mijn knieschijf tegen of iets dergelijks en vroeg me mijn bovenbeen aan te spannen. Daardoor schiet die schijf dus iets naar boven en de tranen sprongen even in mijn ogen. Au.
Dat kon dus niet meer missen. Ik kon gelukkig direct bij de fysio daarnaast terecht die er even een stuk tape op jaste, wat mijn knieschijf nu dus naar binnen moet trekken. Dat moet dus door training en fysio zo vanzelfsprekend gaan worden. In elk geval geen kijkoperatie dus, dat is natuurlijk altijd goed nieuws. Dat tapen moet ik nu zelf gaan leren, maar dat zal wel loslopen. Douchen is iets lastiger.
Dus toch geen deeltijd journalistiek, maar deeltijd communicatie. Het leek me toch te beperkend en juist in communicatie hoop ik wel mezelf kwijt te kunnen. Ik heb nu eenmaal brede interesses én capaciteiten. Ik wil creatief, inventief, hoe je het ook wilt noemen, bezig zijn en dat zag ik binnen journalistiek toch nog niet echt rap gebeuren.
Bijkomend voordeel is dat communicatie niet in Tilburg is, maar hie rin Eindhoven op de Fontys. Te voet toch wel een negen minuten. De kans op werk is ook wat beter, dat is ook wel fijn. Geen doorslaggevende reden natuurlijk, maar wel erg prettig. Nu dus de komende tijd (understatement) maandag- en dinsdagavond weer aan de studie! En ik was er net vanaf.
Mocht iemand dus net klaar zijn met communicatie en wat studieboeken te koop hebben, geef even een seintje.
Dit is dus Leopold in de trein. Hét souvenir van Brussel en hij is hartstikke tof. Bonbons hebben we ook, maar dat is vergane glorie. Honden, daar is het waar het tegenwoordig om draait.
Zelfs een burgemeester is vereeuwigd met een hond aan zijn zijde.
Zelfs bordjes waar de dichtsbijzijnde hond te aaien is!
En als je geen hond kunt houden thuis, dan doe je er toch gewoon een na?
Geen Lowlands dit jaar, maar we hebben nog wel op het laatste moment wat gedaan in het echte laatste weekend van de zomer. Een weekendje Brussel. Weekendretourtje met de trein van 30 euro, da´s evenveel als op en neer naar Amsterdam. En nu die stad toch genoemd is, da´s niks vergeleken met Brussel. Het enige wat ontbreekt is wat water, maar sfeer is er bij onze Zuiderburen des te meer.
Bier ook. En het was helemaal niet zo duur daar. Eigenlijk zijn wij hier gek dat we zoveel betalen. Flesje drinken in het Atomium 2 euro. Trappistje ongeveer 3 euro, biertje onder de twee euro, waar je hier daar zeker 50% meer voor betaald. Noem mij dan maar een Nederlander, ik heb me echter niet gierig gedragen op de terrasjes. Pluisje nog minder, met twee broeken, een nieuwe jas, een armband en...
EEN DOOS BONBONS! Smikkel ende smul. Beperkt houdbaar he, wel iets om rekening mee te houden. Als U me even excuseerd, ik ga even koffie zetten. Oja,U krijgt de groeten van Leopold.
Laat me nou toch eens met rust man! Laat me nou toch eens met rust!
Hans Teeuwen? Inderdaad, maar dan als je het vaste nummer belt en wij zijn er niet. Gewoon weer lekker een ouderwets antwoordapparaat. Gewoon zo'n kastje wat tevens basisstation is voor een draagbaar apparaat. Dus geen voicemail die je moet bellen, maar een druk op de knop volstaat. En dat is leuk. Heel leuk. Bij elke zichzelf respecterende comedyserie is het genoeg voer voor een hele aflevering en ook hier hebben we hem zelf al een paar keer gebeld.
Als er iemand dus belt en de tekst is voorbij, kan je dus gewoon al direct meeluisteren wat de beller te zeggen heeft en alsnog besluiten op te nemen, net zoals Medea. Man spreekt apparaat in dattie onderwegis en ze op moet pakken terwijl zij onverstoord doorgaat met gifmengen. Hier ging het er overigens een stuk plezanter aan toe. Als welkomstbericht hebben we al een lachende baby gehad, het liedje van de Happy Tree Friends, een brandweersirene, maar Hans deed het toch het beste.
Wees echter niet verbaasd als er elke dag een ander ding op komt te staan. Niet te vaak, anders wordt het net zo'n scheurkalender en gaan mensen dus ook voortdurend bellen. Dat ze hier op tikfout langskomen en een mailtje sturen waarom er nog niks nieuws staat, kan ik wel waarderen. Een telefoontje om één over twaalf 's nachts niet zo. 
Even een weekendje niks. Ook hier. En ja, het was toch al iets rustiger. Een baan zoeken is niet echt goed voor je humeur, tel daarbij op m'n knie en ik heb ook een schaafwondje op de knokkel van mijn rechterpink. Chocola heeft vooralsnog niet geholpen. Ik denk dat de herfst er weer aan zit te komen. Net isnog niet een snegen uur en de lampen moeten alweer aan. Wat? Is het bier ook nog op?
Ik ben gek. Niet de wereld. Dat zal voor jou wel een grote geruststelling zijn om te horen. Zeker uit mijn mond. En ik maar zeuren over de vuiligheid in mijn studentenflat. Mensen die beweren dat ze net de WC hebben geboend, terwijl er gewoon een laag stof ligt. Stof zelfs! Afwas op de keukentafel, waar had ik het over?
We zijn gisteren naar een huis wezen kijken hier vlakbij, een huis wat al langer te koop stond. De mensen woonden er gewoon nog, maar de dode vliegen lagen op de vensterbank. Een gewoon gezinnetje met kinderen, maar de vloerbedekking boven leek meer op een hondenvacht. En zo verwacht je iets te verkopen?
Daar moet je doorheen kijken natuurlijk, maar helaas was er nog wel veel meer te doen. Overal butsen in de muren en dorpels, dus alles moest ook nog gestukt worden. De meeste deuren moesten ook vervangen worden en dan de badkamer nog, dat zou te veel in de papieren lopen. Helaas. Volgende keer beter.
Een aantal FOK!kers gaat een dezer dagen een rondje Nederland doen. Met de trein nog wel! Langs de route staan zelfs mensen met extra mondvoorraad ter ondersteuning, slaapplaatsen zijn geregeld. Ik ben benieuwd!
Ik was er even niet. Mijn knie nog steeds niet, dat was het probleem. Al sinds zaterdag had ik er last van namelijk, geheel strekken was gewoon onmogelijk. Niet dat hij dik was of flink pijn, maar het voelde gewoon helemaal niet goed. Instabiel, licht pijnlijk en vooral erg vervelend.
Ach, dat heb je wel eens. Maar nu duurde het in elk geval tot donderdag en heb ik de huisarts maar gebeld. Deze keer kon ik wel meteen terecht en hoefde ik niet eens op mijn strepen te gaan staan, dat zal wel aan de vakantietijd hebben gelegen. Helaas was het precies wat ik dacht, mijn meniscus. Oftewel een voetbalknie. Of het nu ingescheurd is of een los stukje kraakbeen, daar hopen ze over een twaalf dagen achter te komen met behulp van röntgen en weet ik veel wat ze nog meer gaan doen. MRI behoorde ook tot de mogelijkheden, maar of dat die dag ook meteen kon, was me niet geheel duidelijk.
Een teken dat ik nu toch echt een baan moet vinden waar fysiek werk is vervangen door denkvermogen. Dat zat toch al in de planning, dus waar die knie van mij mee bezig is, geen idee. Ik moet immers wel naar de sollicitaties heen kunnen fietsen.
Ik stapte in de auto en draaide de sleutel om. Niets. En dat lag dus niet aan de kwaliteit van onze auto. Het is een puik karretje, maar een Nissan Micra uit ´86 zal nou niet elk omgevingsgeluid uiterst doeltreffend verminderen dat je het lopen van de motor niet eens hoort. Er was iets anders aan de hand.
En net op het moment dat ik naar mijn ouders in Geldrop zou gaan. Mijn kamer daar eens flink onder handen nemen en vervolgens de vuilniszakken netjes weggooien. Dat pastte net niet op de bagagedrager van mijn fietsje. Uiteindelijk zijn het vier vuilniszakken geworden en een anderhalve wasmand vol oud papier. Mijn gehele bureau, inclusief laden, is geheel leeg. Ik heb het al zes jaar niet gemist, dus dat kon ook allemaal wel weg.
Een lege accu dus. Lichten aangestaan waarschijnlijk, dat vergeet je zo snel met dit weer. Tijdens zo´n hevige plensbui doe je ze aan en daarna is het gewoon licht en denk je er niet aan. Een piepje zit er niet in, bang voor muizen. ´s Avonds even geprobeerd te starten met startkabels, maar geen succes. Dat schijnt wel vaker te gebeuren met Nissans bij een echt lege accu.
Gelukkig is er pal naast de flat een garage. Mazda garage de Muzenberg, voor de volledigheid. Ik ben daar maar even snel heengelopen. Het zou natuurlijk ook kunnen dat de accu kapot was, dat hebben we een keer eerder gehad. Dan kun je hem wel opladen, maar dat staat iekort daarna weer stil. Ze zouden de auto tegen de avond binnen zetten, ´s nachts opladen en ´s ochtends testen.
Gelukkig was er niets aan de hand, en ik hoefde ook niets te betalen. Ik was stom verbaasd. Maar goed, ik woon dus ook pas net weer officieel in Brabant he.
Schokkende reclame moet kunnen? Klik op "Brandpunt", de derde link naast het logo op de site van Gleijm & van der Waart.
Vanavond ga ik naar de Effenaar. Naar Heather Nova! Dat was een kadootje voor mijn verjaardag, best plezant. Bovendien met een hele grote groep, dus wie weet hoe laat het wordt. En dat op een donderdag, met morgen een bezichtiging om negen uur 's ochtends. Gelukkig was de koffie in de aanbieding...
Mijn vader is dood.
Muhahaha.
Althans, dat dachten een aantal mensen. Blijkbaar heeft er ergens in een krant een heel klein berichtje gestaan dat iemand met dezelfde naam is overleden. Dus er gingen al even wat mensen kijken wie dat nou precies was. En laat nou net mijn ouders op vakantie zijn, terwijl ze nooit gaan eigenlijk. De poort op slot met de mededeling "Gesloten tot zoveel augustus".
Mijn broertje had 's avonds zelfs nog een feestje en iemand belde daar op. Hoe is het met Bram? Eh, goed hoor. Hij zal het wel zwaar hebben. Nou, misschien morgenvroeg, als ik hem zo aan het bier zie hangen... Wat een maffe situatie eigenlijk. Sowiezo moet je natuurlijk een beetje oppassen met wat je zegt, terwijl je best melig wordt door zulke opmerkingen. En dat terwijl er dus ergens anders weer mensen diep verdrietig zijn.
2001-2012 Noud de Greef.