0000000000
0000000000. En dat elke dag een zes keer. Iemand of een heel volk tuinkabouters voor mijn part, belt elke dag een aantal keer met een geheim nummer naar het vaste nummer hier. Meestal hoor ik hem niet. De reden is niet dat ik gemiddeld vijf uur per dag onder de douche sta of op de WC zit, maar omdat ik niet thuis ben. Iedereen die me wil spreken, belt toch wel op mijn mobiel.
Vrij bijzonder eigenlijk. Vroeger, voor het bestaan van mobiele toestelletjes onder het gewicht van 18 kilo, nam je gewoon elk belletje op. Toen had je nog niet of nauwelijks nummerweergave en kon je ook niet zien wie er belde. Geheim nummer of niet, dat maakte niet uit. En nu? Nu kijk je eerst naar het nummer. Allemaal nulletjes of onbekend? Laat maar de voicemail inspreken, ik zit te eten. Uit mijn neus desnoods.
Dat doet er niet toe. Welke idioot belt er nu weken lang, zonder een berichtje in te spreken? Voor een hijger moet het plezier er nu toch allang af zijn? Nouja, misschien als ik nu wel opneem, wat een climax moet dat dan wel niet zijn. Een anti-climax, wel te verstaan. Mannenstem aan de lijn, joepie. Of zou het juist om de stem gaan? En dan is een voicemail natuurlijk altijd prijs. Dat is dan wel een a-romantische hijger zeg. Elke keer hetzelfde standje.
Het is vast een goed teken, dat ik nu overal om me heen communicatie zie. In de zin dat ik de achterliggende gedachte probeer te doorgronden, dat ik denk aan de gebruikte methodes. Voor zover ik die nu ken dan. Voor FOK! had ik hier een boxje met de serie "
Ook ik word een dagje ouder. Ik denk terug aan de gulden, aan pietje pitamientje, zwier op het schoolplein, gymlessen, geflipte docenten, flippo's, Garbage Pall Kids en weet ik veel wat nog meer.
Ik heb één keer gestemd in een schooltje in Geldrop, maar verder altijd in Amsterdam. In het Sarpatihuis, waar weel mensen zitten die niet meer met een rood potlood binnen de lijntjes kunnen blijven. De ultieme plek voor een stemlokaal natuurlijk: Het bejaardenhuis. Het Sarpatihuis was van binnen eigenlijk een groot overdekt binnenhofje. Elke stemmer loopt langs vele tafels met stokken, stokken kaarten en koffiekopjes.
Zou ik mijn nieuwsgierigheid kunnen bedwingen? Eigenlijk moet ik zo ondertussen eens gaan pitten. Het was nu al weer een drukke week. Vanacht stond ik zelfs kort voor twee uur bijna naast mijn bed, omdat ik dacht dat het al zeven uur was. En op dat tijdstip moet ik er toch echt uit. Brood uit de vriezer, douchen, broodje smeren en opeten voor het journaal, scheren, haartjes fixen en op de fiets naar het station. Een perfecte planning. Alhoewel perfect, er is wel erg weinig ruimte voor een kodakmoment zoals het zicht op een lief klein konijntje naast het fietspad.
Voor iedereen die net zo zweverig is als ik: De
Geniaal. Kotsdiertjes. Of beter gezegd,
Het was weer even druk. Te druk. Twee avonden college en dan ook nog een avond naar Sonja. Je weet wel, die rooie.
Daar sta je dan. 's Ochtends om een uur of acht inde rij voor de kaartjesautomaat. Nog ruim 6 minuut 23 om je trein te halen. Voor je in de rij slechts drie mensen.
Ja, het was even wachten, maar ze staan nu
De filmpjes van mij in
Wat? Het laatste postje is echt van 31 oktober. Schande. JE zou haast denken dat ik een baan heb of zo. 


