Eigenlijk was het een grapje. Eentje met een lichte symboliek ook. En uiteindelijk viel het goed in de smaak. Een mini-Zentuin. Veel meer dan een vierkant bakje, drie kiezelstenen, een klein harkje en een schepje wit zand is het niet. Het harken van het geheel is erg rustgevend. De keitjes staan voor de bergen, het zand en de golfjes daarin voor de zee en een emmertje en schepje is niet meegeleverd.

Maar we hebben nu al wel een tuin, een indoor tuin zelfs. Wie kan dat nou zeggen? En het grappige is, iedereen valt eht ding op en vindt het eigenlijk wel lachen. Het ding staat nu ook bij de Boeddha op het dressoir. Ik verbaas me elke dag over de strakke banen die er dan weer inzitten. Volgens mij gaat dat straks helemaal goed komen met de échte tuin.

Verdorie, geef ik weer een stille hint weg. 

Wat mij betrefd de suprise van Lowlands twee jaar terug. Buck 65. De muziek kan iedereen opzoeken, maar - zweefmodus - zijn hele aura is gewoon vet relaxed, vandaar een filmpje van een klein optreden in een platenzaak.

Onder het mom van muzikale educatie maak ik me het loggen er vandaag makkelijk af. Met de belofte dat er een dezer dagen iets spannend te vertellen valt. Maar zoals het gezegde luidt: Niet je huis verkopen voordat de notaris zijn koffie op heeft.

Ik word niet kaal. Ik krijg een witte kuif en daar helpt geen pot ultra-mega-transformer-super gel tegen. Het is een vrij apart verschijnsel.

Ik ben natuurlijk ook geen 19 meer en er breken al een tijdje zo nu en dan wat witte haren door. Op zich een goed teken, in plaats van bruin had er ook gewoon niks kunnen komen. Dus dat is positief en met die eer willen die witte haartjes maar al te graag strijken. Een verkeerde woordkeus, want ze staan recht overeind. Het lijkt ook alsof ze harder groeien dan de normale reebokogen bruine haren. Ze steken er gewoon overal tussenuit, alsof ze in wasverzachter gedoopte cactusstekeltjes zijn. 

En de enige die het echt opvalt, ben ik natuurlijk zelf. Met de ouderdom - kuch - ontdek ik ook mijn vrouwelijke kanten. 

Het afgelopen jaar is een hele omslag geweest voor mij. Ineens was ik klaar met m'n studie en tegelijk was het ook gedaan met mijn baantje bij RTL Boulevard. Einde TV-seizoen, in de zomer zou ik mijn kamer ook opzeggen en ging ik weg uit Amsterdam. Ik zou er toch ooit aan moeten geloven natuurlijk, maar op en neer reizen tussen Eindhoven en Hilversum was me iets teveel van het goede.

In juli was ik klaar met de studie, onofficieel dan zoals hier valt te lezen. Ik heb in de zomer even nog gewerkt als postbode, dat is samen met de kerst natuurlijk de beste periode om wat extra te werken bij tante Pos. Erg druk, dat wel, maar goed voor de lijn.

En zoals jullie weten, ben ik in november begonnen bij Hermes, als invaller voor een zwangerschapje. 't Was effe pittig, maar gelukkig kreeg ik op het juiste moment een steuntje in de rug. Een bulkje aan emails had ik wel gehad, maar ja, je kan natuurlijk niet uitgebreid je privémail gaan lezen op je werk he. Laat staan uitprinten. Wat dat steuntje was? Een door Manon zelf ontworpen Wishou, een fysiek kaartje met het gemak van digitaal bestellen, vakkundig voorgeschreven door Dr. Bobby:

Vergelijk dat maar eens met het logo en de payoff van Hermes... Die hangt dus mooi wel op het prikbord! Het gaf ook erg grappige reacties bij de postkamer toen het kaartje gebracht werd door de postbode. Oja, ik zei in de eerste alinea al dat ik onofficieel geslaagd was, deze week kreeg ik dus te horen dat ik al op 31 augustus een stempel op m'n bul heb gehad. Vijf maanden heeft de zoektoch geduurd en ik had al zo'n goed gevoel bij m'n studie. Krijg je zoiets er ook nog overheen. Morgen ga ik even naar Amsterdam op en neer om hem op te halen en ben ik pas écht geslaagd. Dusse: Tip!

De conducteur sprak. Dat is altijd een gevaarlijk moment. Een trein ontspoort, auto aangereden, wissels defect, een blaadje op de rails of een station gemist, eigenlijk is het altijd om te melden dat er een flinke vertraging is. Echter niet deze keer. Hij ston dgewoon naast mij en andere passagiers bij de deur, toen we station Weert naderde.

Een rossige spriet was het, hij zei: "Is dit nou Weert? Dat is al Limburg toch?" Ehm, ja... Een conducteur die de weg niet weet? Hij vertelde direct dat hij hier dus nog nooit geweest was. Hij kwam uit Friesland en de NS had hem vandaag een flink stuk op pad gestuurd. We zouden voor hem duimen, dat het niet weer ging waaien zoals donderdag. Hij zei ook dat hij blij was niet verder als Weert te moeten, anders zou het wel een hele lange rit terug naar huis worden, wat me zei dat hij net nieuw was. Welkom in de wondere wereld van de trein, waar zelf een vertraging niet gegarandeerd kan worden.

Ik vond het wel een toffe peer eigenlijk. Je merkte het ook wel aan de andere passagiers, er ontstond een soort van kringgesprek, zoals vroeger in de eerste klas. Wat heb jij dit weekend gedaan? Nou, ik heb conducteurtje gespeeld. Tuut tuut. In de trein zit iedereen toch altijd maar stompzinnig voor zich uit te staren, naar buiten te staren, met zijn tas expliciet naast hem. Liefst met twee gratis krantjes, een op te lezen en een om onder je voeten op de bank tegenover je te leggen. Je schoenen zouden toch eens vies worden. Zoveel mogelijk alle mensen negeren die wanhopig op zoek zijn naar een zitplek alleen. Je een hand op je tas, dat er vooral maar niemand gaat zitten, hoe druk het ook is.

Ik ben benieuwd hoe ikzelf eigenlijk overkom. Eens proberen, tas naast je en zodra er een lekker wijf aankomt opspringen en de tas boven in het rek leggen, plekje schoonvegen en een krantje aanreiken. Ja, als je dan toch een goede daad doet, mag je er best ook zelf iets aan overhouden. Liever een lekker wijf dan een corpulente kantoorklerk die niet een naast je kan zitten als de tussenleuning niet omhoog staat. Met alle gevolgen van dien. Zeg nou zelf.

En dan meer van dit soort conducteurs. Ingezet als een soort clini-clowns in de trein. Twee vliegen in een klap, de mensen gaan weer preaten en lachen en heeft de conducteur ook wat te doen tijdens de rit. Ja, ik weet het, somns heb je er ook geen zin in natuurlijk. Maar nu is het wel erg extreem met het fronzen en stilzwijgen in de coupés. Doe mij maar meer van die conduteurs uit Friesland. Of Roosendaal, dat mag ook.

Er was een bericht op het antwoordapparaat. Inderdaad, hier staat nog zo'n beestje en da's best relaxed. We konden ook niet anders sinds we bellen via het internet. VoIP of iets dergelijks. Eigenlijk bellen we toch alleen maar met de mobiel, dus dat vaste nummer is alleen om bereikbaar te zijn. Iedereen die ons echt moet spreken en ons kent, belt dus ook op de mobiel. Alleen die telemarketeers, duur woord voor verkopers, bellen dus op de vaste.

Wat ze bezielt om op werkdagen overdag te bellen, ik weet het niet. Dan is er hier in elk geval zelden iemand thuis. En altijd met een geheim nummer, dus ja, als ze niks inspreken, kunnen we ze ook niet braaf terug bellen he. Toch jammer, we hebben die voicemail niet voor niets. Laat tenminste weten waarom je gebeld hebt. Ik ben nu eenmaal nieuwsgierig en als ik erachter kom dat je alleen 10 keer belt op een dag, puur en alleen om een blender te verkopen... Het valt tegen, maar ik weet het dan wel en dat voorkomt dat ik enorm chagerijnig ga reageren als je me wel te pakken krijgt.

Vandaag knipperde het lampje. Wel een voicemail! Maar ik hoorde alleen een paar mensen hard lachen. Die hadden gewoon terug gebeld, alleen om de tekst te horen. Er staat namelijk Hans Teeuwen op: "Laat me toch eens met rust! Laat me nou eens met rust man!" Blijkbaar grappig genoeg, om vergeten op te hangen na de piep. Moeilijk werk.

Donderdag ga ik naar Amsterdam. De laatste keer dat ik daar was, is ongeveer 11 augustus geweest, de dag dat ik officieel mijn kamer had opgezegd. Overigens wacht ik nu nog steeds op de borg, maar dat kon ook niet anders met woningstichting De Key als verhuurder.

Nu ga ik weer eens naar de Vu, mijn bul van mijn bachelor ophalen. Tot deze week wist ik nog steeds niet echt honderd procent zeker dat ik die gehaald had. Ik had wel alles ingeleverd en de aanvraag gedaan, maar helaas nooit iets gehoord. Wel elke maand een paar keer gemailed en gebeld om te vragen of er iets mis was, of dat er weer een formulier was zoek geraakt.

Nu had ik hem alleen echt nodig als bewijsstuk. En dus heb ik maar meteen alles en iedereen gebeld en gemailed, van IBG en de algemen studentenadministratie, ook het hoofd van de examencommissie. Wellicht dat die iets gehoord had in de wandelgangen. Maar nu is het papiertje terecht! Mijn bul is gedateerd op... 31 augustus 2006. Hij lag gewoon op de verkeerde stapel. En ik maar denken dat ik misschien toch wat was vergeten. Heerlijk. 

^{Goed, het begeleidende icoontje is wellicht wat vergezocht. Voordat de mail weer vol stroomt:Denk aan het logo van de Vu en wie nog meer die naam droeg in een bepaalde soap-serie.} 

Sterk. Via.

Kunst. Omdat je er zelf te lam voor bent.

^{(Grotere exemplaren op aanvraag.)}

Afgelopen week waren er twee tentamens. Van een daarvan was er gisteren de uitslag al. Dat blijft spannend. Zeker als dat over de stof van de afgelopen 6 maanden gaat. Ik dacht wel dat ik een voldoende zou hebben, maar zeker weten, doe je het nooit.

Ik opende het bestandje met de cijfers en kijk naar wat ik dacht dat mijn studentnummer was en het cijfer dat er naast stond. Hmz. Dat was gek. Even mijn collegekaart pakken om het cijfer zeker te weten. Ehm, nouja, het klopte wel. Ik heb gewoon een 9,7.

Ben ik effe blij dat ik na het tentamen eigenlijk al snel naar huis ben gegaan en niet heb staan nakletsen over waar men over twijfelde. Dan wordt je overal onzeker van. Staat zo stom he, als je dan ineens gewoon een belachelijk hoog cijfer blijkt te hebben. Ach, alles is relatief. Gemiddeld heb ik dan dus al een 4,8 als het volgende tentamen weer over twee perioden gaat. En da's dus nog steeds geen voldoende.

Nu nog wel even de reflecties schrijven, daar heb ik nog een week voor. Moet lukken.

Slechts 127. Bij de IQ-test van BNN.

Nouja, slecht is het ook weer niet, maar het maken van de test viel vies tegen. Zit je mee te klikken op internet tijdens de uitzending, vliegt die website er hier uit. Vermaak ende plezier bij het inhalen tijdens de show natuurlijk. En dus valt 127 tegen, want ik had eigenlijk veel hoger moeten halen. Dat klinkt natuurlijk erg streberig, maar als je wel eens vaker een testje moet maken, wordt zo'n IQ-test alleen maar simpeler. Het bekende probleem, je kunt zoiets leren. Vorig jaar had ik overigens 145. Dus dat gekloot met die website heeft toch wel wat punten gekost. Maar ach, ik had dan ook wel wat speling.

Dus dat kan je tegen elkaar wegstrepen en zit ik met 127 misschien niet eens zo verkeerd. Veel hoger moet het ook weer niet zijn, straks moet ik me nog autistisch gaan gedragen zeg. Tss. 

Niet meteen het filmpje aanklikken! Dit zijn nieuwe beelden van Saddam, na de excecutie.  

Gelukkig was het zeewind, anders had ik toch een probleem gehad.

Zo tijdens het leren moet je een muziekje op de achtergrond hebben he. Een kalmerend muziekje wat je niet teveel afleidt. Zoiets als Monster Magnet, dit Youtube filmpje bevat Spacelord:

Zo zie je maar, langharig tuig kan best goede muziek maken. Ahum. Maar het is echt waar, heerlijk om op de achtergrond te hebben. Dat komt dan waarschijnlijk meer doordat ik een plaat als deze vruger grijs gedraaid heb. Samen met Life of Agony's Ugly. Oja, Pearl Jam, Tool & Kyuss niet vergeten natuurlijk. Of je gabberde in de rondte met een pil of negen in je mik, of je vond deze platen helemaal geweldig en drink gewoon braaf je biertje. Dat was de tijd dat Lowlands nog gewoon modder had en Pinkpop nog gewoon zonder dance was. En zonder Mojo-bandjes die voor de vierde keer mogen komen opdraven. 

 Toch best aparrrt. Ik ruik ook wel dat niet iedereen een goede muzieksmaak heeft en dit kan waarderen. Maar hoe je het ook went ook keert, het zijn wel albums. En geen losse hitjes. Deze mensen maakten nog muziek. Zelf. Zonder dat ze goed hoefden te kunnen dansen of anderen diensten te verlenen aan een platenbaas met een goede liedjesschrijver in zijn stal.

Dat is dan wel iets wat ik me afvraag. Waarom zijn muzikanten die zélf een instrument te hand nemen over het algemeen niet mainstream? Uitzonderingen daargelaten natuurlijk, dat geldt voor beide opties. Ik zou niet durven om Madonna tegen de haren in te strijken. Al is het alleen maar vanwege de kudde huisvrouwen die ik dan in de comments kan verwachten. Eigenlijk vraag ik het me niet af, da's natuurlijk gewoon omdat ze wel een muzieksmaak hebben. Maar dat bevat iets teveel waardeoordeel als er er objectief naar kijkt. Voor zover mogelijk. Het blijft toch smaak he en dat is nu eenmaal geen vaststaand feit. Dat hangt af van je eerder ervaringen enzo. Dus kan je de vraag stellen, wat is er misgegaan tijdens het opvoeden dat er hele generaties naar commerciele meuk luisteren? Waarom is een Justin Timberlake-fanclub niet gewoon voorkomen? Straf die ouders!  

Wat is liefde volgens een kind? De mooie antwoorden staan hier. Oja, ook gewoon bij "lees meer" aangezien die site regelmatig de lucht uit is. Dat doe ik zomaar voor u. Ook dat is liefde.

Op 17 februari is het weer carnaval. En het mooie is, wij nemen het zelf ook niet zo serieus.

20.000 extra soldaten naar Irak. Tja. Terugtrekken is ook weer zo wat he. Dat wil het volk misschien wel, maar "zij" zijn het wel begonnen zonder een echt alliantie. En als "ze" plots weggaan, laat je fantasie maar eens de vrije loop over wat er dan zou kunnen gebeuren. Dan mag de VN het weer opruimen en zitten "we" allemaal met de kosten. Tenzij de buurlanden er eerder bij zijn natuurlijk...

Bij een nieuwe studie horen ook weer gewoon tentamens en opdrachten he. En dat is even wennen. Niet zozeer dat er iets gedaan moet worden, maar vooral de manier waarop. Het is weer een ander ssysteem van werken. Wat echter het meeste wennen is, is het starten van niks.Natuurlijk heb je overal wel ooit van gehoord, maar je weet eigenlijk nergens het fijne er van af. Was het voorheen lekker makkelijk starten met een onderzoekje of jezelf inlezen, nu is alles gewoon nieuw. Andere termen, andere manier van werken en vooral, het gaat allemaal nog relatief oppervlakkig. Dat kan ook niet anders. Het is écht weer terug naar de schoolbanken.

Deze week heb ik dus ook weer tentamens, net als de andere acht van mijn medestudenten. Acht inderdaad, we zijn dus in totaal met z´n negenen. Weer zijn er wat afgevallen om uiteenlopende redenen. Niet negatief bedoeld, maar van de meeste was het eigenlijk geen verrassing. De hele groep had datzelfde idee gelukkig. Dat we ze niet zullen missen, dat klinkt wat hard, maar het dekt de lading eigenlijk wel. Meer omdat we het hadden zien aankomen natuurlijk. Niet gek als je in een groepje iets moet doen en je bouwt als duo gewoon tijd in om iets gewoon zelf te kunnen doen omdat je weinig hoopt hebt dat het andere het echt doet. Ondanks meerdere deadlines en beloften. De kunst was natuurlijk om dat niet negatief te laten blijken. Wel praten over dat er iets niet af was, maar je moet toch ook verder. En stel het zou deze keer wel op tijd ingeleverd zijn, is dat toch mooi meegenomen. 

De tentamens zijn ook erg wennen. Ik heb gewoon echt geen idee wat ik moet verwachten. Ik vind wel dat ik een voldoende verdien, aan de hand van wat ik in de colleges mee heb gekregen en weet wat ik weet en vooral ookw at ik niet weet. Maar of dat ook zo op papier is gekomen, in de vorm en inhoud die ze op de opleiding verwachten, dat is maar even afwachten. Wat dat betreft is communicatie natuurlijk een compleet andere manier van ehm... communiceren dan Bewegingswetenschappen. Laten we hopen dat het nog steeds vooral op begrip en inzicht gaat en niet zozeer op rijtjes stampen en meer dan nodig vakjargon erin pompen.

Met andere woorden, ik ben te lam om rijtjes te leren. 

Dat is toch apart. Je leest een tekst om te controleren op tikfouten en gekke zinnen. Van iemand anders uiteraard, altijd van iemand anders. Uit je eigen teksten haal je immers geen fouten.

Je herkent gewoon dingen die Word er niet uithaalt. Je ziet gewoon woorden staan en je weet gewoon, oh, dat komt omdat daar geen rood streepje onder komt. Dat is toch bizar? Ik heb mezelf dan ook maar verplicht de spellcheck standaard uit te zetten. Pas aan het einde van de tekst, laat ik 'm even lopen, om mezelf te dwingen alles goed te spellen. En ondanks de naam van dit weblog, gaat me dat goed af. 

Soms ben ik er gewoon te lui voor, daar komt de naam Tikfout dan wel weer vandaan. En in Word, weet je op een gegeven moment wel dat er toch een rood streepje onder komt te staan. Zoals bij woorden met een trema. Het woord Ideeën bijvoorbeeld. Ik tikte echt gewoon altijd ideeen om daarna even de rechter muisknop te gebruiken. Opgelost. Ook als je een woord even niet wist te spellen, ach, boeien, ik krijg dadelijk toch een paar keuzes.

Maar waarom Word dan wel gaat piepen bij het woord busbootarrangement en het wil wijzigen in het woord blusbootarrangement is mij een raadsel. Ja, het programma kan natuurlijk twee woorden aan elkaar koppelen. Blusboot en arrangement. En geen drie. Dus geen bus, boot en arrangement. Als je overal zo bij moet nadenken, kan je het net zo goed gewoon zelf goed intikken.

Waar je je zoal mee bezig kunt houden. Doe mij maar gewoon een secretaresse als ik later groot ben.

Een nieuw jaar, een nieuw begin. Op mijn werk, nog steeds dat zwangerschapsverlofje inderdaad, betekent dat een kantoor zonder kantine. Het bordje restaurant hangt nog wel aan de deur, maar afgezien van koffie uit een machientje, valt er niet veel te halen. Bij de TNT is dat eigenlijk hetzelfde, mar daar gaat iedereen er wel zitten. Nu zit je dan ook niet relaxed te eten met een sorteerkast voor je neus en heb je geen koffie bij de hand, maar het gaat om het idee.

Het idee dat je toch even gezellig met je collega´s zit te eten en even weg bent achter je PC-tje. Maar d'r zat dus gewoon niemand na twaalven. Geen broodkruimel te bekennen, zelfs het koffieapparaat stond uit het raam te staren zoals alleen een dikke rode kat dat kan. Er komt wel een soepautomaat. 

Ik ging maar gewoon een stukje door het centrum van Weert lopen. Onderweg kwam ik al een paar andere collega's met een zakje van Bakker Bart lopen. En de mensen van ICT hadden het al over een elektronisch formuliertje om dagelijks een bestelling door te geven. Het zal me dus niet verbazen als er over een weekje of wat weer een paar luitjes in de kantine te vinden zijn.

Het is dan wel geen sportkantine, maar goed.

De champagne uit mijn kerstpakket was trouwens lekker! Woei! Ik had de volgende ochtend ook nergens last van, dat schijnt een goed teken te zijn. Het kan ook komen doordat ik om een uur of drie ook gewoon naar bed ben gegaan en stiekem een paar glazen water tussendoor heb gedronken. Het is maar goed dat de buren dat niet wisten, want dat was natuurlijk niet stoer.

Robbie was blijkbaar pas ergens tegen zessen naar bed gegaan. Hij had ook lekkere champagne en had wel drie flessen op! De volgende dag bij het opruimen van de huisjes, we moesten er om 12 uur uit zijn natuurlijk, bleken er nog meer flessen over te zijn. Iedereen kon dus wel een fles mee naar huis nemen. Robbie pakte natuurlijk die lekkere van de avond er voor.

Hij moest er zelf ook wel een beetje om lachen. Alcohol arm, 1.1%. De hoofdpijn werd er echter niet minder om.

Ik keek recht in zijn ogen. Bij de achterdeur zat een jongen op zijn hurken, naast de drankvoorraad achter het huisje op het vakantiepark. Ik riep snel dat er iemand even naar buiten moest. Dat duurde even, maar al snel drong het tot meerdere door dat er best wel eens iemand wat aan het jatten kon zijn. Al snel was iedereen buiten. Ik zag iemand in de verte lopen en rende er achteraan. Niet om hem te pakken, maar puur om te kijken waar ie heen ging. De rest volgde mij ook. Die jongen liep ook voluit, dus veel konnie niet bij hebben. De rest stopte ook al met rennen en ik liep ook terug.

Ze stonden al bij iemand. Die ik meteen herkende als diegene die bij de achterdeur zet, maar meneer ontkende alles. In een gebroken Engels althans. Er stonden al genoeg mensen bij, dus ik hield wat afstand. Kort daarna kwamen drie andere jongens aanlopen, zonder jas. Dat vertrouwde ik meteen al niet. Ik vroeg of er iemand van hen Engels sprak en legde rustig uit wat we gezien hadden, maar de eerste zin dat eruit kwam was dat dat niet kon. Onmogelijk. Hadden we het op camera? Achteraf gezien waren het waarschijnlijk die jongens die we in de verte hadden zien rennen en die gewoon een rondje waren gelopen. Ze wisten dus dondersgoed wat er aan de hand was.

Ook een meisje uit het huisje van die gast zei dat ze echt nooit zouden jatten. Ik zei alleen maar dat ik niet verder in discussie ging en draaide me om. Even kijken wat er allemaal weg was. Niet veel, maar om de hoek stonden een vijftal flessen. Als er dus misschien niet echt iets weg was, waren ze het wel van plan. In elk geval dus niemand onterecht beschuldigd. Manon sprak een ander meisje, en die zei weer dat ze maar arme Polen waren en zulke champagne niet konden betalen... Ehm... Twee vette Mercedessen voor de deur, merkkleding enzovoort... En dus eigenlijk toegeven dat ze wel degelijk aan het stelen waren.

Ondertussen, wat ik dus verder niet gezien heb, liep er iemand naar hun keukenraam om naar binnen te kijken of daar iets stond. Dat raam stond open blijkbaar, maar ze werd al snel weggetrokken. Een ander meisje kreeg een flinke douw en belandde in de bosjes, waarop haar vriend zich niet meer kon beheersen en uithaalde. Hij raakte iemand en die gast was behoorlijk dronken. Die ging tegen de vlakte. BHV-tje en een agente present, maar eigenlijk was het niet meer dan gewoon aanstelleritus van de drank. Een keer zeggen dattie op moest staan, was al genoeg. 

Maar die groep wilde verder alleen maar matten en alles dreigde behoorlijk uit de hand te lopen. Ik had al afstand gehouden en me verder nergens mee bemoeid en besloot nu echt weg te gaan. Een hele stoere jongen sloeg me daarom maar op mijn rug. Gelukkig zag ik dat een beetje aankomen en was dus eigenlijk net buiten zijn bereik. Robbie stond al een eind verder en liep door naar de receptie en de politie was ondertussen ook al gebeld.

Voordat de politie kwam met een man of acht, wat mij in de oren klinkt alsof die Duitse Polen al redelijk berucht waren, hadden ze ondertussen een deur ingetrapt en Dennis in zijn gezicht geslagen, terwijl hij bij een ander huisje stond te kijken en gelukkig snel naar binnen kon. Ze bleven maar roepen dat ze de mannen moesten hebben en dus was het maar gelukkig dat ik op een afstandje stond. 

Maar ik moest toch naar binnen. Het was verrekte koud. En natuurlijk kwamen ze me achterna, maar ik was op tijd binnen, al was de deur wel open. Ze hadden onderweg nog wel naar me uitgehaald uit pure agressie. Gelukkig stond dus bij de deur het bier en daar gingen ze mee vandoor. Wie weet waren ze anders echt binnen gekomen.

Kort daarna kwam de politie dus.

Nou, het enige wat eruit kwam was of we het niet op een akkoordje wilde gooien. Zij hadden wat gedaan en iemand van "ons" had ook geslagen. Ze konden geen bier vinden in het huisje van de stoere boerenkinkels, dus ook geen bewijs. Drie getuigen die een jongen bij de achterdeur had zien zitten en nog veel meer die de deur hadden zien intrappen en uithalen naar mensen die er niets mee te maken hadden, nog afgezien van de verbale bedreigingen, deed er niet toe. Er was geen naam genoteerd. Erg apart.

We moesten maar bellen als er weer wat gebeurde en dat hadden we eigenlijk meteen moeten doen. Alsof ze komen als er een kratje bier uit je achtertuin verdwijnt. Een uur of wat later kwam er een meisje een kratje bier terug brengen en nog wat later twee jongens ook een krat. Nee, we hebben niks gejat. Aan de ene kant natuurlijk een goed gebaar, maar aan de andere kant kan het ook gewoon zijn om te zorgen dat er geen bewijs was.

De volgende dag was oudjaar en twee meiden gingen naar ze toe. Overdag, om te zeggen dat het allemaal uit de hand gelopen was enzovoort. De aanwezige Duitse meisjes bleken hetzelfde te zeggen en het was allemaal de schuld van de drank. Enfin, in elk geval leek het er wel op dat we normaal oudjaar konden vieren. Tijdens het vuurwerk gooide ze nog wel per ongeluk een rotje de verkeerde kant op. Drie keer. Maar verder waren ze wel lief toen we eenmaal een stuk verder waren gaan staan. Ze kwamen in elk geval niet naar ons toe, een mooi gebaar. Wat een loosers. 

Maar wees gerust. Op dat rotje gooien na, was het oudjaar verder wel gewoon gezellig en heb ik niet echt meer aan ze gedacht. Alleen wel een wijze les. Gewoon meteen echt weglopen en meteen bellen. Niet nadat het mis is gegaan. Ik ben benieuwd wat de politie dan zou doen, als er voordat er iets is gebeurd al een oproep is gedaan. Want dit vond ik eigenlijk echt niet kunnen. Voor hetzelfde geld, kwamen ze wat alter op de avond na nog meer wodka, toch nog even langs. Ik zat dan wel in een ander huisje, maar dan nog. Wie weet rammen ze een totaal ander iemand in elkaar die toevallig voorbij kwam, pakken de auto en scheuren terug naar Polen of Duitsland. 

Nee, die stelende, agressieve, leugenachtige gasten die ik heb gezien, zonder respect voor politie of wie dan ook, hebben weer een stereotiep over Poolse jeugd bevestigd. Dan kan je nog zo zeggen dat je je niet moet laten leiden door vooroordelen, maar dan vraag ik me af of die vooroordelen er niet voor niets zijn.

Oja, het park was Citta Romana in Hellevoetsluis. Geen security aanwezig en 70 %  van de "tijdelijke" bewoners is Duitstalig en werkt in de Botlek. De slaapkamers waren groot, de gordijnrails hing op half elf, de banken zitten ruk, er is een vaatwasser aanwezig, de douche lekt naar de begane grond, het strand is op loopafstand en ze kunnen groepen van 19 man niet aan het restaurant, of je nou vooraf reserveert of niet.