Vanmorgen was weer een mooi moment. 's Ochtends vroeg, in de kantine van het postkantoor. Ik zat daar met een paar collega's die al wat hadden moeten sorteren. Blijkbaar was het wat drukker dan normaal, want ze zaten te klagen alsof het weerbericht net op TV was geweest en de herfst begonnen. Een kwartier waren ze extra bezig geweest! Verdorie! En dan kwamen er andere mensen binnen uit een ander team en die kwamen niet eens mee helpen! Dat was zo asociaal.

Er was ook taart. Dat was vrijdag gebracht wegens het afscheid van een pief in Eindhoven en er was uiteraard nog wat over. Dus ze zaten om acht uur 's ochtends lekker aan het gebak en zeurden verder dat de rest maar egoïstisch bezig was. Ik keek even naar de taartstukken en vroeg of er nog genoeg was voor de zaterdagwerkers. Even was het stil, maar men vond dat zij het verdiend hadden.

Ach, ik had ook een stukje bij wijze van ontbijt. Over dat soort dingen moet ik me niet druk maken. 's Middags hebben we alleen heel demonstratief "Voor de zaterdagwerkers" op de lege dozen geschreven en die netjes op het aanrecht gezet. Ik ben wel benieuwd of er nog wat van gezegd wordt...

Maar nog nieuwsgieriger ben ik naar woensdag. Iedereen kreeg een brief dat er een vergadering was waarbij aanwezigheid toch wel erg gewenst werd. Afmelding verplicht. Mooie zaak is dat, zaterdagwerkers zijn nou eenmaal niet voor niets zaterdagwerkers. Of zouden ze mijn doordeweekse baas mijn uren vergoeden? De studentjes reiskosten verhoeden enzo? Blijkbaar is het nogal dringend. Maandag moeten de managers op het matje komen van heel het rayon. Aangezien men dus daarna op elk kantoor apart komt, kan het niet veel goeds zijn. Echter, het is maar een zaterdagbaantje. Geef me een jaarsalaris mee en ik ben tevreden hoor.

---

Sow! Da's een vette gitaar op Marktplaats! Koopuh koopuh, nie kijkuh!

---

Verrek, ik sta op de foto. Het begin is er, ik word wereldberoemd. Al men me nu nog niet herkent op straat!

---

Ja, het is lente! De heipalen beuken om zeven uur's ochtends elk fris vogeltjesgeluid de ether uit en dit weekend gaan we weer gewoon een uur terug in de tijd wat daglicht betreft, maar ach. Wat maakt het uit als je een zak vol paaseitjes hebt.

En da's het mooie aan ons lenteweer, wolken met daar tussendoor zonnestralen. Goed, dit is niet de beste foto die je darabij kan voorstellen. Tenzij je weet dat dit uit de trein op weg naar huis is geschoten. Op weg naar huis, da's altijd goed. En bovendien schijnen de zonnestraaltjes zo ongeveer op de plek waar ons huisje staat.

Vanaf begin mei na 260 werkbare dagen dus.

_{Ook op}

---

Toch is het wel lekker, op vaste tijden werken. Ik was uiteraard ook gewoon bang dat het een sleur zou worden, maar dat ritme 's ochtends doet me wel goed. Iets voor zeven de wekker, brood uit de vriezer, douchen, scheren haartjes kammen, boterhammetje eten.

Ja, ik heb nog steeds mijn haartjes op mijn bolleke, ondanks dat de witte er uit getrokken worden.

Even snel de email checken en hop, op de fiets naar het station. Na de brug meteen vol ind e remmen omdat die automobilisten niet snappen dat fietsers voorrang hebben en bij het stoplicht in de remmen omdat die automobilisten een rood verkeerslicht niet snappen. Daar kan je wel heel principieel doortrappen, maar ach. Ik ben ook niet gaan stemmen voor de provincie.

Op het station het krantje aanpakken van de man met de glimlach die er altijd staat en door naar het perron, waar de trein om 7:59 vertrekt richting Weert. Dar zorgen dat je voor op de stoet van de forenzen loopt, want die steken allemaal direct na het verlaten van de trein een peuk op. En op kantoor!

Wat een ellende he. Maar ik heb de film Signs gezien en ik wist dat het ergens toe moest dienen. Zulke rituelen ontwikkel je niet voor niets. Gisteren begonnen ze een paar straten verder damwanden in de grond te rossen. Iets na zeven al natuurlijk, zoals het hoort in de bouw. Dat herinner ik me nog wel van de flat in Amsterdam, waar de criminele organisatie De Key 11 maanden aan het renoveren was alleen om een deur te vervangen. Nu gaat het feestgedruis dus aan me voorbij en kan ik met volle teugen genieten van de de groei van een nieuw flatgebouw, pal naast de deur. Ik moet er eigenlijk een camera opzetten, elke dag een foto maken zodra het de hoogte in gaat he.

---

Zeg, de gevleugelde uitspraak die niet alleen in de wereld van de marketing rondspookt, Less is more, zou die nou ook gelden voor het aantal postjes op Tikfout?

---

Het is een beetje druk hier, zo erg zelfs dat Tikfout eronder te lijden heeft. Normaal betekent druk wel dat je ook wat te tikken hebt, nu kom ik er niet eens aan toe. Het heeft natuurlijk allemaal te maken met de studie die in de avonduren moet gebeuren. Deze periode zijn we bezig voor Unicef en in het speciaal de actie `Unite for Unicef, Unite against Aids`. Kan je haast niet ontgaan zijn.

En wij mogen ons eens buigen over hoe de schooljeugd te bereiken. De laatste tijd is die groep vaak in het nieuws, dat ze juist niet te vangen zijn. Ali B is allang uitgekotst en trends wisselen zich dagelijks af. Eigenlijk is de enige plek waar ze wel samen komen, de scholen. En of die nou echt zitten te wachten op een gesponsord lesprogramma? Al is het natuurlijk wel een goed doel.

En omdat het thema Aids is, gaan we ons maar eerst richten op de bible belt. Als het daar lukt... We houden wel van een uitdaging.

---

Vet! Zelfs een flatscreen op je plee! 

---

 Pssst, auto kopen?

---

En ze vroegen zich maar af waarom ik zo gek deed met die camera. Ik hield hem tegen de rand van de glazen tafel. Nou, zie de foto, dat was niet voor niets. Heb ik ze toch mooi tuk met hun rare vragen.

---

Het was vrijdag vrij rustig op het werk en ik ging maar wat eerder naar huis. En dat is maar goed ook, want het was mis op het station van Eindhoven. Als ik wat later was gekomen, was ik er vast niet meer doorheen gekomen. Ik stapte de trein uit en de prullenbakken waren al dicht namelijk.

Ziet er niet goed uit he. Op het perron, in de hal, zelfs voor de Burger King was elke prullenbak op slot en hing er een soort kotszakje aan. Wat was er nou echt aan de hand? Een terreuroefening. Ze hadden acht nep-terroristen losgelaten en deden de prullenbakken op slot.

Uiteindelijk hebben ze zeven van de acht acteurs uit het publiek weten te pikken. Op grond waarvan, is niet bekend. Een topprestatie dus! Het station van Eindhoven is ook onmogelijk te ontruimen in geval van nood. Je kan er eigenlijk geen kant op, dus het is een logische keuze om maar alleen te proberen de daders te pakken. Liever zeven van de acht oppakken, dan doden en gewonden vermijden. Die zouden anders toch wel vallen door de paniek in de immense stationshallen en gangen en draaihekjes en schuifdeuren van dat gigantische complex.

En ik meen het dat het een topprestatie was hoor. Toen ik gefilmd werd in een leeuwenpak op de perrons en in de hallen, duurde het ook maar een dik uur voordat er eindelijk iemand naar ons toekwam dat we niet ongevraagd reizigers mochten filmen. Detail: Er was op dat moment ook een team bezig met een verborgen camera voor nationale TV.

_{Ook op}

---

:') En ik kan het me ook nog voorstellen. Wel lastig met die cappucino van Nescafé. Dat gekloot met die poeder in je muil is niks. Overigens issie eigenlijk niets vergeleken met echte cappucino met zelf geklopte melk, maar die van Douwe Egberts zelf is helemaal ranzig.

---