Vanavond zaten we met een 60 andere mensen te kijken naar een belabberde powerpoint presentatie, die opgelezen werd door vier verschillende mensen. De een was van de bouw, de ander van het sanitair, eentje van de tegels en een van de shworoom waar het geheel plaatsvond.

Dolle boel dus. Het was een bijeenkomst over de badkamer en WC voor in het nieuwe huis. Meteen de eerste keer dat de nieuwe buren elkaar zouden zien. We kregen daarom ook allemaal een naamplaatje met je naam en het kavelnummer. Leuk initiatief, bij mannen viel het nog wel mee, maar om nou bij elke voorbij komende vrouw naar haar borsten te gaan zitten staren voor een nummertje?

De presentaties zelf gingen over de basisopstelling van het sdanitair, wat uiteraard eigenlijk drie keer niks is. Zo slim zijn ze ook dan wel weer bij die bouwers. Ze hadden het zelfs zo verzonnen dat er nog standaard een staand toilet in zit. Hoe verzin je het. Enfin, dus iedereen kan in elk geval al gaan lappen voor een hangend toilet. Ik ben benieuwd hoe wij het allemaal gaan doen. Een badkamerboer zelf gaan zoeken, zal moeilijk goedkoper zijn dan simpelweg meerwerk gaan betalen bij Raab Karcher, die voor het project de basis heeft verzorgd.

We worden weer aan alle kanten genept, zo voelt het. Dat gezeur bij de keukenboeren die ook allemaal even gehaaid zijn, maar ook gewoon bij de vanuit de bouw ingeschakelde badkamerboer. Geen woord over de ondertussen opgelopen vertraging, terwijl twee maanden later dan gepland eindelijk de eerste paaltjes in de grond schijnen te staan. Maar wij moeten wel binnen 7 dagen over offertes beslissen, dat soort geintjes.

In elk geval waren de buren wel geschikt. Veel jonge koppeltjes, ook enkele anderen met een dikke buik. De overbuurvrouw is sinds een week weer single zelfs, dus voldoende dynamiek in de wijk. Een paar ouderen, maar ook niet heel veel. Dat gaat volgens mij wel goedkomen. De eerste fundamenten voor een BBQ zijn in elk geval wel al gelegd.

Close ups zijn leuk. Misschien was het echter niet zo'n goed plan om mijn toetsenbord daarvoor te pakken. Ieuw.

Nog drie overvolle weken! En dan zit het eerste jaar communicatie erop. Dat betekent twee dingen. De eerste voor de toekomst, de tweede voor het verleden.

Voor de komende weken betekent het dat ik volgende week nog tentamens heb, dan even een week om wat af te maken aan werkstukken, vervolgens eventueel een herkansing en dan assesments, waarin gekeken wordt of ik P-waardig ben. Da's nog een hele puzzel.

Het systeem werkt namelijk met competenties en dubbele bewijslast. Je moet van een negen competenties kunnen aantonen met minstends twee zaken - cijfers, producten, werkstukken - dat je dat stukje onder de knie hebt. Dat kan dus met twee tentamens, maar ook lopen er nog een aantal projecten langs. Schrijfvaardigheid, presenteren of een cursusje commercials maken bijvoorbeeld. Die kún je dus gebruiken om aan te tonen dat een bepaald onderdeel op niveau is, maar het hoeft niet. Snap je het nog? 

Je krijgt dus les en doet daarnaast een project. En dan daarnaast nog kleinere workshopjes. Over die groet projecten krijg je een integrale toets, waarmee je zo'n beetje alles kan bewijzen. Die heb je twee per jaar, dus als je die allebei integraal haalt, zou je klaar moeten zijn. Maar die workshopjes doe je toch ook niet voor niks, denk ik dan? Ik ben dan weer zo iemand die ze toch allemaal af wil hebben, maar dat hoeft dus niet. Strebertje. Ach, ik zie wel hoever ik kom. 

Ten tweede is er nogal wat gebeurt is in een jaar. Een jaar geleden was ik bezig met de laatste loodjes van m'n studie beweginsgwetenschappen. Ik zat nog op kamers in Amsterdam en zat twee dagen per week in Hilversum als knechtje van Albert Verlinden. Goed, dat klinkt ietwat verkeerd. Als ik zeg dat ik ooit nog een borrelnootje samen met Daphne heb gegeten, maakt dat wat goed? 

Enfin, kort daarna dus klaar, weer terug in Eindhoven. In oktober begonnen bij Hermes, in januari een nieuwbouwhuis gekocht en in februari erachter gekomen dat mijn bul gewoon al sinds 21 augustus klaar lag, alleen op de verkeerde stapel. Dat was het nog niet, ik word ook nog eens over een vijf maandjes papa. 

En dus weet ik ook of ik over een maand ook nog een propedeuse communicatie erbij kan schrijven. Dat past nog nét binnen één jaar. Maar eerlijk is eerlijk, vanaf nu mag het allemaal wel ietsiepietsie minder intensief.

Okee dan. Het is dattie geluid maakt.

Ik ga voor well done.

Op één als ergernis in het verkeer staat nu onnodig links blijven rijden. Bumperkleven is verschoven naar beneden, naar plek twee. Nou werd dat gevraagd op de autoRai, wat natuurlijk niet geheel een representatieve steekproef is, maar het geeft toch wel aan dat we weer wat agressiever zijn geworden in het verkeer. Of het interesseert ons allemaal niet zo veel meer.

Het lijkt op het laatste, althans wat ik de afgelopen week heb meegemaakt hier in Eindhoven. We reden op de rondweg, wat een soort ringweg is rond het centrum van de stad. Tweebaans en je mag er 70 km per uur, voor zover dat altijd lukt met de drukte en de stoplichten. Die dag lukte het echter wel. Bij het kruispunt van de Tongelresestraat steekt een fietser over. Een andere is al halverwege en stopt voordat hij onze weghelft oversteekt, want hij heeft rood.

Of toch niet. Wij komen er met 70 aanrijden en hebben gewoon groen. De joker kijkt en trekt weer langzaam op en wij moeten vol in de remmen en geven een keer een claxon. De reactie: een middelvinger. Ongelofelijk. Voor hetzelfde geld was zijn middelvinger onze antenne geworden.

Zelfde kruispunt, afgelopen zaterdag. Ik kom op mijn fietsje aanrijden en stop braaf voor het verkeerslicht. Als het op groen springt en ik wil aanrijden, komt er nog een BMW aangescheurd, vet door rood. Op zich al belachelijk dat je daar rekening mee houdt. Maarja, mijn middelvinger heeft niet zo'n goede ontvangst, dus ik stop maar gewoon. Meneer Scheurkees twijfelde daar blijkbaar over, want hij stopte toch. Dus ik steek over en meneer zit even flink op me te schelden achter zijn stuur. Pardon, vraag ik nog in mezelf? Meneer blijft me nog heel lang nakijken...

Waar gaat dat nou over zeg? Zou zo iemand nou op zaterdagavond de kroeg induiken en achter de vrouwtjes aangaan met stoere verhalen over die ene keer dat hij iemand op zijn motorkap had liggen? Wat nou als die meesterchauffeur nou net die overstekende fietser met die middelvinger treft. Dan staat er wel even een uurtje een flinke file vanwege de bloedspetters tegen de raam van de Chinees op de hoek. Geen kattenvlees die week in de saté. Dat soort dingen moet je niet over nadenken. Of juist wel?

Gelukkig had ik op het familieweekend wel een camera bij om wat te experimenteren. Twee maal een bierfles, merk Grolsch en een glas wijn.

Op een gegeven moment zat m'n hele agenda onder. En niet alleen die van mij, maar die van de halve klas zat onder een witte laag, hier en daar doorbroken door het blauw van een pen. Hoe dikker, hoe beter. De lucht in de klas was regelmatig alsof er een clubje lijmsnuivers net een pot behangplaksel had gevonden.

Tip-Ex was hot, zo in de winter van 1993. Was het buiten niet wit, dan was het wel wit in de boekentas. Iedereen gebruikte dat spul. Volkomen nutteloos, want je was veel sneller met een streepje door het foute woord. Wel as het erg leuk om je tas of agenda mee te versieren. Of die van iemand anders. Allemaal de schuld van de peuterschool, dat 30 uur per week vingerverven krijg je er niet snel uit.

Je zou denken dat Tip-Ex ondertussen een stille dood was gestorven. Echter, iedereen weet dat Pritt is gekomen met een correctie roller. Een soort plakband, maar dan wit. Een mooi verantwoord wit streepje over het foute woord. Een briljante uitvinding, ware het niet dat iedereen tegenwoordig met de PC werkt. Daar zit dan weer een automagische spellingscontrole op, al mag je hopen dat je zelf ook nog wel kan spellen. Alhoewel, als dit jaar de woordenboeken Nederlands zijn toegestaan bij alle eindexamens...

Wie verzint er nou zoiets? Je hebt een kwastje met witte verf. Dat raakt uit. Weet je wat, we maken er een soort tape van, een roller. Lekker handig in deze moderne tijd en het ziet er ook netjes uit als je gaat emailen faxen.

Verbaas je niet als het hier een keer wat langer stil blijft. Mocht je je echt zorgen maken, pak dan even de krant erbij en kijk bij de Politieberichten. Wellicht dat je dan daar de reden kan achterhalen.

Het zou zo maar kunnen dat ik opgepakt ga worden. Betrapt tussen de kinderjurkjes in de Hema. En niet omdat ik ze aan het uitzoeken ben voor een eventuele toekomstige dochter, maar voor mezelf. Gewoon een wit jurkje, zonder zakken of motiefje. Heerlijk. Maar dat wordt vast niet geaccepteerd. Je mag als volwassen man geen kinderjurkjes dragen. En de ware reden geloven ze toch niet.

Ik heb namelijk een probleem met shirts. Een L is te wijd, maar een M is al snel te kort. Een kinderjurkje maatje dikke vatsige verwende kuttekoppen zou dus perfect zijn. Bizar eigenlijk dat daar niet opgelet wordt. Dat zou een gat in de markt kunnen zijn, gewoon net zoals spijkerbroeken niet alleen de wijdte opgeven, maar ook lengte. Of toch maar een abonnementje sportschool?

Alhoewel, die koppen van de rest van het winkelend publiek waren me toch ook wel wat waard. Volgende keer neem ik een camera mee.

Ik moest lachen.

Nou, we doen dus mooi weer niet mee. Edsilia zit gewoon lekker voor de buis naar de finale van het songfestival te kijken. Achter de schermen ontpopte ze zich als een ware mental coach, althans, was een mooie papegaai en stak iedereen een hart onder de riem. "We waren gewoon goed!"

En nu is heel de Regulierbreestraat in rep en roer. Het is een Oost Europees feestje! Dit werkt toch niet! Het is oneerlijk! Vriendjespolitiek! Potverdikke me nog aan toe! Maar ik kan dat beter, die mentale ondersteuning. Mijn vriendin ligt lekker op de bank, zwangerschapshormonen maken dat ik niet in de buurt van de zapper durf te komen. Waar is de Champions League als je 'm nodig hebt.

Dan staan er maar vooral Oostblokkers in de finale. We mogen nog steeds stemmen toch? Alsof we zelf überhaupt op Hongarije zouden stemmen. Nu is er voor alle West-Europese landen gewoon minder keus en zal een Westers nummer dus gewoon veel meer stemmen krijgen. Vele varkens maken de spoeling dun. Kunnen we volgend jaar misschien in Duitsland genieten van al die pracht en praal.

Tot zover mijn theorie. Er zijn nu een paar nummers voorbij gekomen en zoveel verschilt het niveau nou ook weer niet met de halve finale gisteren. De enige juiste keuze is gewoon niet stemmen. Schenk de kosten van dat SMS-je maar gewoon fysiek aan het goede doel. Zangles voor Agape. Zoiets kan ik veel meer van genieten dan de internationale Soundmixshow.

Een vogeltje. Wel eentje van het type mijnkanarie, maar dan omgekeerd. Als deze gaat piepen, betekent dat je moet maken dat je wegkomt, Het is namelijk een rookmelder.

Het apparaatje is ontwikkeld voor een wedstrijd uitgeschreven door de Bond van Verzekeraars, met een mooi verhaaltje over gedragsverandering. Mensen moeten gewoon aan de brandpreventie, met name rookmelders lijkt een flinke barrière te zijn. En deze "Chick-a-dee" zou die dus moeten slechten. Je kan 'm gewoon ergens op klemmen en het is ook leuk om naar te kijken.

Een rookmelder als gadget dus. Vuur is leuk! Rook is nog leukerder! Want dan gaat het vogeltje zingen! Ik zie een mooie toekomst als acessoire bij de barbecue. In ons nieuwe huis zitten de rookmelders standaard ingebouwd namelijk. En die meerprijzen die projectontwikkelaars rekenen voor zo'n aanpassing...

Die echo was gemaakt voor de nekplooimeting. Dan meten ze een klein plooitje in de nek, waar wat vocht inzit. Dat is dan een indicatie van de kans op een chromosomale afwijking. Bij die kansberekening wordt ook nog de leeftijd van de moeder meegenomen, de lengte van Flipje en nog een bloedonderzoek. Een hele puzzel dus, die twee weken in beslag neemt.

Maar bij die echo zit je er dus gewoon bij als de dikte wordt gemeten en opgeschreven. Dat was 1,1 mm, maar het vrouwke met de witte jas zei er verder niets van. Alleen dat het opgestuurd werd naar het lab in Maastricht en dat we gebeld werden als er een uitslag was. Niets of dat 1,1 mm nu goed of slecht was, ondanks dat er dus meer factoren van belang zijn.

Google

Dus wat doe je in deze moderne tijd? Google. En dan blijkt 1,1 mm dus hartstikke toppiejoppie te zijn. Pas boven de 3 mm moet je je zorgen maken, althans, is het aan te raden om een vervolg onderzoek te doen. Ook hier weer een slag om de arm vanwege de overige factoren. Maar stel d'r kwam nou 7 mm uit. En je zit thuis achter Google. He, 7 is toch wel heel veel. Zou die witte jas daarom niets gezegd hebben? Dan raak je toch behoorlijk in paniek en ga je een onrustige twee weken tegemoet.

Ik vind het maar raar. Je kan jezelf natuurlijk helemaal gek maken door het lezen van andermans paniekervaring op de diverse internetfora en lekker gaan hypochronderen of aan de zuip gaan, maar wij zullen vast niet de enige zijn die met de uitslag aan de slag zijn gegaan. Als het toch positief is an sich, dan kunnen ze dat toch maar beter zeggen?

En vandaag.... Kan ik niet meer lopen van de spierpijn. Twee dagen voetbal, volleybal, een enkel biertje en wat oud Hollandse spellen on de de noemer Boerenpret...

Mensen zijn gewoontedieren. Ik uiteraard niet, maar het wordt me wel opgedrongen. Elke maandag en dinsdagavond naar de Fontys voor wat lesjes in communicatie, doordeweeks om 6:45 op om naar 't werk te gaan, zaterdags naar de TNT en op die dagen natuurlijk ook de routine van eten, slapen en sanitaire stops. Een ochtend niet gepoept, is een middag met buikpijn. Zoiets.

's Ochtends pak ik dus de trein naar Weert. Lekker stilzwijgend in de coupé langs wat bosjes, weiden en een incidenteel reetje. De mensen die op het perron staan te wachten op dezelfde trein zijn ook al te herkennen. Maar niemand zegt iets uiteraard. Brabanders, het zijn net Nederlanders. Iedereen gaat ook ongeveer op dezelfde plek staan.

Die routines sluipen er gewoon in. Achterin instappen, dan kom je mooi uit bij de uitgang in Weert. Beetje doorlopen dat je niet net achter de bende nicotineverslaafden komt te lopen. Die steken uiteraard meteen zodra ze buiten zijn een peuk op, een kwartier zonder sigaret en straks op kantoor, oei. Maar dat het me nu zelfs opviel dat er iemand gestopt was met roken, da's toch wel eng.

Stel je bent een pauper. En je maakt de beslissing om te gaan stelen. Je loopt op een parkeerplaats met een 150 auto's in alle soorten en maten. Je kijkt eens rond. Ah, een Micra uit 1986. Verlopen lak. Daar is vast veel te halen. 

Wehehe, hadden we hem mooi te pakken! Er lag helemaal niets in de auto. Het stratenboek op de achterbank was toch wel een goede hint van het ontbreken van enige elektronica. Hij had zelfs de bank nog neergeklapt en gezocht ónder het reservewiel, maar ook daar lag niets. Een paar paraplus, een oranje hesje, dat wel, maar daar kun je niet mee aankomen bij je vrienden. 

Wat een grap. Alleen een beetje jammer we niet meer door de wasstraat kunnen. De bovenkant van de deur staat nu een twee centimeter open. Klote. We stonden toch raar te kijken. Eerst dat de deur open was. Toen zagen we dat de bank plat lag en er wat gerommeld was. Pas daarna dat het handschoenenkastje open was en de rommel daaruit op de stoel lag. Potverdikke. Politie gebeld voor de zekerheid, maar we konden gewoon aangifte doen via internet. Pas daarna merkten we dat de deur echt geforceerd was.

Maar dan voor volwassene. Met een kek muziekje.