Ze bestaan nog! Het meisje naast me op het bankje op het perron had er een. Dopjes in haar oren en ineens blinkte er wat. Ze had iets uit haar tas gepakt en begon driftig in een mapje te bladeren. Ze pakte een glimmend schijfje en stopte die in een erg groot en rond uitgevallen MP3-speler. Een discman. Wauw. En dan ook nog een mapje met CD's bij hebben, hoe oude school. Het was dan weleen beetje een tegenvaller dat het geen originele CD's waren, maar zelf gebrande en bescheven schijfjes.

Oeps. Ik ben ook nog een beetje ouderwets. Waar is de tijd gebleven van CD"s graven in de uitverkoopbakken. Daarbij vaak speciaalletten op een uitgesneden gleufje in het hoesje, want dat was import. Is dat eigenlijk wel zo? Geen idee. Misschien was het wel gewoon B-keus, zoals ook bij spijkerbroeken. 

Enfin, een discman. Wikipedialinkje voor de jongere generatie: Klikkerdeklik! Dat is lang geleden zeg! En zwaar irritant onderweg. Ondank 16.38 seconden shock-proof, sloegen die dingen altijd over. En maar stug doorluisteren, want een discman was vet. Stukken vetter dan die ouderwetse walkman met bandjes en dolby en als je geluk had auto-reverse. En nu? Nu zijn er alleen nog een paar idioten die lopen te pimpen met een veel te dure iPod. Zo 2006.

Dat is nou top! Iedereen kent de term paparazzi wel. Die Joop van Tellingen en roddel Nanninga's, de Kwalberts en de Santegoedjes. Zouden ze het zelf op prijs stellen als ze belaagd werden tijdens een romantisch dineetje door een camera en die foto's en verhalen online gezet?

Daarom is er nu paparazzi.nl! Op de site van de Spits staat al een nieuwsberichtje over deze site met meer achtergrond. Veel foto's staan er nog niet, maar dat zal wel niet lang meer duren. Zoete wraak? In elk geval zijn onze paparazzi eigenlijk al net zo boeiend als het leven van onze poldercelebs. Dat zegt toch wel wat.

Als je denkt aan de PABO, denk je dan aan de meest serieuze studenten? Als je denkt aan de docenten op het middelbaar onderwijs, is dat de top van de eindexamenklassen HAVO en VWO, die met achten en negens door de tentamens heen stromen? De mensen die gaan voor die baan van 50 uur en niet zo zitten te wachten op vakantie? De mensen die de wereld wel even een poepje gaan laten ruiken? Als je denkt aan het leeuwendeel van je docenten van vroeger, waren dat nou zulke bruisende mensen, ware jongens van de Wit?

Ik ook niet. Uitzonderingen daargelaten, maar daarom zijn het ook uitzonderingen.

En uiteraard ook op tweede paasdag weer die kekke paashaas!

Voor een volle haardoos. Terug naar de jaren '60?

Daar issie weer:

Fijne paasdagen!

Roos kreeg haar eerste hapjes van een fruithapje. Ze vond het lekker, maar best bizar.

Hugo Claus is dood. De multikunner was vooral bekend van Het Verdriet van België. Mooi boek. Ik weet nog goed toen ik 'm las, het werd ook een beetje mijn verdriet. Ik had het boek mee op vakantie richting Italië met een toenmalig vriendinnetje en familie. Die vonden het maar raar, zo'n dik boekwerk mee. Wat moet je er mee?  

Kijk gezellig mee naar de Dutch Bloggies vanaf de enigste niet genomineerde website!

Gelukkig nam Manon de telefoon snel op. Ik stond in de winkel en moest snel opschieten om de trein te kunnen halen. Ja, voor Roos. Hoelang? Nou een meter ofzo. Doen? Okee top! Zo gezegd, zo gedaan en met een flinke dosis kleur in een zakje verliet ik de winkel.

Een TV-gids, die hebben we niet. We zijn kritische consumenten. We kijken gewoon de promofilmpjes en aankondigingen voor wat er op TV komt. Zoals vanavond De Spuiten en Slikken test, van BNN. Op het eerste gezicht dus in de studio waar ook de Nationale IQ test werd gehouden. Tijdens deze S&S-test, kun je dus kijken hoeveel jij nog weet van seks en drugs, wat heb jij onthouden van drie seizoenen Spuiten en Slikken...

En dat is ergens om 22:15 of half elf vanavond. Volgens mij moet Manon soms ook nog een beetje wennen aan het ouderschap, ze zei namelijk: Zo laat pas? Gelukkig viel even later het kwartje.

Nog nooit zo stom naar een muur zitten kijken. De foto laat het stukje muur zien waar de eerste steen is gelegd, dus de uiteindelijke muren worden net iets rechter en met wat minder overtollig mortel. Zegt men. Eigenlijk zijn het dus drie kleuren steen door elkaar. Ook geïnspireerd op de jaren dertig,met andere woorden: Niet in nieuwbouw oranje.

Zeg, je was toch op zoek naar werk? Dat klopt. Ik was druk bezig, mijn CV stond met een mooie motivatietekst op de diverse vacaturesites en er waren al enkele toffe reacties binnen. Geeft je toch wel een goed gevoel.

Kort na het bekend worden dat Hermes, waar ik dus werk, de aanbesteding had gewonnen, begon het balletje daar ook weer te rollen. Misschien ben ik ouderwets, maar dan is het toch wel prettig om op je plek te blijven zitten. Bovendien heb ik meegedraaid met het uitwerken van de offerte voor de aanbesteding en ik heb wat geroken aan wat er aan zit te komen. Dat maakt het de komende tijd natuurlijk wel interessant. Voor jullie vast ook, maar dat is natuurlijk niet echt heul netjes omover te posten. Geheimhoudingsplicht enzo, je weetz.

Er zijn maar weinig programma's die ik wel wil zien, maar waar Manon echt niet naar kán kijken. Groen en geel van ergernis. Over zulke idioterie op de weg. Ongeloof dat mensen zulke kapriolen uit halen met volle snelheid als die mafketels die de uitzending van "Wegmisbruikers" en dergelijke halen. Nu met Roos die al bijna kan fietsen * kuch *, kan je daar gewoon echt niet tegen.

Maar ookals je zelf al op de fiets zit. Ik vroegme vroeger zelfs af, of het niet mgelijk was om op een auto ook aan de rechterkant zichtbaar te maken dat ie naar links afslaat en andersom. Hartstikke handig als je als fietser er praktisch langs rijdt en je dus niet weet of je ook gewoon door kan fietsen. Net zoals verkeerslichten met regensensor, dat bij takkeweer fietsers en voetgangers altijd voorrang krijgen.

Maar ook gekke verkeersituaties. Gekke kruisingen met de ene weg een drempel die toch niet werkt zoals de Stationsstraat/Heggestraat in Geldrop. Een fietspad wat ineens ophoud bij het kanaal. Scheurwegen waar geen twee auto's naast elkaar passen en ook nog fietsers overheen moeten, zoals de Urkhovenseweg in Eindhoven. De chaotische scheurrotonde vlakbij het Waterlooplein in Amsterdam. Het zebrapad over de Weesperstraat vlak na een brug, briljant. Daar gaat de ANWB nu mee aan de slag:

Wij zijn Teun & Lily en wij vinden het gewoon be-lach-e-lijk dat het verkeer niet veilig is op sommige plekken. Je kent het wel: soms rijden auto’s echt veel te hard. Of er zijn geen stoplichten. Of geen zebrapad, of geen verkeersdrempels. Moet je je voorstellen wat een ongelukken daar kunnen gebeuren. De ANWB vindt dat ook veel te gevaarlijk en heeft ons gevraagd om die plekken op te sporen en veiliger te maken. Maar daarbij hebben we echt jullie hulp nodig! Weet jij een onveilige plek bij jou in de buurt? Maak er een foto van en stuur hem snel naar ons kantoor. Op 16 april gaan wij de minister van Verkeer (Eurlings heet hij) alle foto’s geven. Upload je foto en dan gaan wij er mee aan de slag.

Lijkt me een goed plan. Veelis natuurlijk simpel op te lossen door fatsoenlijk te rijden, maar dat blijkt toch niet zo simpel te zijn voor de hersenpannetjes van de Golfjes, de leasbakjes en de bejaardenkarretjes. Tussen wat we vinden en wat we doen, zit een groot verschil. En er hoeft niet eens kwade opzet in het spel te zijn natuurlijk. De beste oplossing is dus gewoon de onveilige verkeerssituaties op te lossen.

_{Gesponsorde posting.}

Op de foto: Manon in de keuken.

ET was er al:

Maar nu ook echt:

Hoe ze 't voor elkaar krijgt, geen idee. Roos gooide zo haar berentodje op haar hoofd. Voorlopig is dat haar favoriete knuffel. Nouja, diegen die ze het beste kan beet pakken en opeten. Hap. Hap. Hap. Sommige stukken zijn nu ook niet meer zo zacht als toen ze 'm kreeg van m'n collega's bij de TNT.  

Dat was trouwens een leuke verrassing die ik niet had zien aankomen. Dat heb je vaak, bij verassingen. Alsof ze het erom doen. Ineens ging iedereen mee naar de kantine en kwam er een tas te voorschijn. Namens de medezaterdagwerkers kreeg Roos wat kleertjes en ook dit berendoekje.

Je hebt hondenliefhebbers in alle soorten en maten. Of eigenlijk, dierenliefhebbers. Of eigenlijk, mensen met een dier. De laatste tijd is die reuzenkat vaak in het nieuws. Meneer und mevrouw Borrenbergs uit Eindhoven wilde een speciaal gefokte kat, type Ashera, over laten komen uit Amerika. En als een ware dierenvriend, wilde hij daar maar al te graag mee in het nieuws komen en werd de Telegraaf gebeld.

Slecht plan. Toen wist de Douane er ook van en die vroeg zich af of zo'n grote poes wel legaal is. Gefokt als kruising tussen huiskat eneen aantalwilde soorten, dus is het wel een huisdier? De koper dacht van wel, en plaatste alvast een metershoog hekwerk rond zijn tuin. De Douane nam het beestje in beslag en voorlopig zit hij samen met zijn broertjes en zusjes vast en blijft nog wel even in het asiel. De koper gooide er nog een persberichtje achteraan en de Aherakat was nieuws.

Als je zegtpostbode, dan zeg je koffie. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Geen wonder dat de koffie in de kantine niet gratis is. Dat zou me een slemppartij vol caffeïne junkies zijn. En de lucht op de WC's, daar wil ik niet eens aan denken! Teveel koffie, dan krijg je net zulke drama's als door meeroken.

Gelukkig werk ik alleen op zaterdag bij Tante Pos. Ook alweer ruim elf jaar zelfs. Al die koffie... Doordeweeks ga ik alweer anderhalf jaar op en neer naar Weert. Naar Hermes, de busmaatschappij. Lekker een stukje met de bus, over beroepsdeformatie gesproken, daarna de trein en dan een stukje lopen. Tussen station en werk kom ik dan langs het postkantoor, waar ook de postbussen zitten. De hele straat stat vol luxe leasebakken en vele stropdassen lopen dat postkantoor binnen voor hun verse post. Ze zwaaien ook naar elkaar en brabbelen wat Limburgs.

Hmz, misschien is dat jasje nog 'iets' te groot...

Altijd handig, een kompas op je fiets! Alleen, dit is niet zomaar een fiets,maar een fiets van een van mijn collega's bij de TNT. Nu heeft Geldrop wel veel allures met het nieuwe centrumplan - Geldrop, de Parel van Geldrop-Mierlo - , maar zo groot dat je als postbode kunt verdwalen? Of zouden postbodes gewoon niet meer van hetzelfde kaliber zijn als voorheen, mannen van 250 grams papier en voorzien van postzegel in plaats van stempel. Tijden veranderen.

Of denk ik wel te moeilijk en is het gewoon een testcase voor TomTom. Zo'n apparaatje wordt natuurlijk wel erg snel gejat als het voorop je fiets zit. Dan maar een simpelere variant, retro is immers weer in.