Communicatie, daar heeft iedereen verstand van. Klik op de afbeeldingen voor de grotere versies op Flickr!

Ze kijtk wat verschrikt, want terwijl ze in de sneeuw ligt, ziet ze in de verte een ijsbeer. Nou ja, bij wijze van spreke dan. Want met de ijsberen gaat het niet zo lekker. Die staan symbool voor het verdwijnen van de poolkappen, door het broeikaseffect. Daar is nog wel wat discussie over, maar de tegenstanders zijn vergelijkbaar met de verstokte rokers die dertig opa's hadden die 100 werden met een sigaar in de mond. Familie van Clinton dus, die wist het ook mooi te brengen. 

Het Wereld Natuur Fonds zet zich in om groene energie en in dit geval in het bijzonder windenergie te promoten, zodat we wat minder fossiele brandstoffen gaan gebruiken. Daarom hebben ze een witte actie opgezet, waarmee je met een witte foto kunt laten zien dat je hier achter staat. En Roos doet ook mee, op deze pagina.

En maandag gaat het WNF een selectie van de witte foto's in een kijkdoos van maar liefst 5x3 meter aanbieden aan JP. Uiteraard in Den Haag, op het Plein vlakbij het binnenhof. En deze foto is daar ook voor geselecteerd! De regenten in Den Haag zijn voor ons nuchtere Brabanders altijd aleen ver van ons bed show, ook dit is net te ver om even voor te gaan rijden. Oja, ik moet ook gewoon werken. Maar misschien woon jij wel in de buurt en heb je tijd om even te gaan kijken!

Vier verdiepingen met meubelzaakjes. Beddenzaken, een gordijnzaak, de noodzakelijke DE-winkel voor de inwendige mens en overdekt! Erg handig met ons regenachtige landje, dat Villa Arena in Amsterdam. Alles zit er bij elkaar in een groot centrum. Alles wat eigenlijk in elke fatsoenlijke stad ook wel te vinden is, maar echt direct naast elkaar en zonder die vervelende schoenenzaken.

Toch wel een beetje jammer dat dan ook wel erg opvalt dat de verschillende zaken veel hetzelfde hebben. Niet alleen dezelfde mode en trends zie je terug in de etalage, maar ook gewoon precies dezelfde meubelen. De kasten worden met dezelfde naam genoemd in de catalogus. Alleen de prijs is soms anders, maar je betaalt dan ook bij sommige zaken wat meer om de naam op de kassabon. Nou, inlijsten en een feestje bouwen hoor!

Die Woonfabriek die zoveel reclame maakt: die was zelfs helemaal identiek aan de XL Woonoutlet in Veldhoven. Niet zo gek, aangezien ze hetzelfde principe hebben van units voor de meubelboeren. Zou me niets verbazen als er ook echt dezelfde eigenaar achter zit. Wel jammer dat die meubelboeren die zo'n unit huren dus ook zaken doen met al die andere zaakjes. Je voelt op je klompen weer aan dat je geflest wordt, en je geld hoe dan ook bij een en dezelfde grote meubelhandelaar terecht komt. Je hebt keuze waar je het koopt, maar niet bij wie.

Dat scheelt ons wel weer een hoop gesjouw. Het was leuk om even goed rond te kijken, maar toch wel prettig dat we onze nieuwe kast straks gewoon op een paar kilometer afstand kunnen halen.

Een behangetje uitzoeken is zo gebeurd toch? Kleurtje bepalen, misschien een motiefje en hop. En dan kom je in een echte behangzaak met een bibliotheek aan behangboeken. Van echt designerspul tot het WC-papier voor aan de muur.

Wij wilden lichtblauw met een zilveren roos als motief. Of lelie, maar ik heb het niet zo op Fransen. Wees gerust, slechts als accent op een van de muren in de woonkamer. De rest blijft gewoon mooi nieuwbouw wit. Ook komt er een flinke kast voor te staan.

Misschien moet die kast toch maar een maatje kleiner trouwens. Na het doorwerken van 300 boeken, vonden we ons behangetje. Wel handig dat we in elk geval de kleur al vooraf wisten. Dat was een stuk makkelijker met bladeren, hoewel het optillen van 300 stuks nog een hele taak was. Maar dat behangetje van ons: 60 euro per rol. Waarvan dus een deel achter de kast verdwijnt. 

En dat was nog niet eens de duurste. Over de honderd euro voor een rol, die waren er ook bij. En verschil met goedkopere rollen, dat zag je eigenlijk niet. Goed, een aantal hadden een fluweelachtige finish, of werkten met echt relief, mar net zoveel ook niet. Gouden bussines, als je het mij vraagt.

Zomer in Nederland betekent gelukkig ook flinke regenbuien. Heerlijk zoals het dan ineens flink afkoelt. Lekker voor het raam kijken naar de voorbij trekkende zwarte watten, terwijl je niet eens meer twijfelt of de vogelpoep van de auto is afgespoeld. Want bomen op de parkeerplaats is leuk voor het plaatje op Funda, maar erg onpraktisch met een zwerm kraaien in de buurt.

Dat onweer heeft ook wederom bewezen dat Roos echt de helft van mijn genen met zich meedraagt. Ze heeft geen bruin haar, geen bruine ogen, maar wel grote ogen en mijn lange wimpers. Ze poept iets meer dan haar papa, maar is net zo gevoelig voor het weer als ik ben. Een sloom gevoel in mijn kuiten is nog het minste, maar vaak ben ik ook gewoon heel erg moe. Op het moment zelf geen idee waar dat nou door komt. Tot het korte tijd later ineens begint te donderen of alleen al regenen. Dan is het ook meteen voorbij en denk ik 'oja! Daardoor ben ik zo sloom!'

Gisteravond wilde Roos absoluut niet slapen. Ze lag voluit te huilen, bijna krijsen. Even een paar minuten laten liggen hielp niet, en dat dus drie keer achter elkaar. En nadat ik even met haar heb rondgelopen, het was ondertussen al half zeven terwijl ze normaal rond vijf in bed ligt, viel ze ineens wel in slaap. Tegen acht was ze pas wakker. Ze was natuurlijk helemaal kapot van het huilen. 

Plens. Regen, en niet zo'n beetje ook niet. Zelfs met paraplu waren we nat, voordat we de vijf meter tot de auto hadden overbrugd. En Roos? Die vond het geweldig! Voluit zat ze te lachen in de maxicosi, alsof we door de wasstraat reden. Als je ons zag rijden, dan zou je afvragen of de schokbrekers niet aan vervanging toe zijn. Zo lag Roos te stuiteren in haar zitje. Super vrolijk en thuis ging ze nog even door. 

Het lijkt erop dat Roos even gevoelig is voor het weer als ik ben. En ze heeft dan wel weer van mama ook de kunst afgekeken om dat te laten weten!

Amsterdams vond ik maar gesnauw. Ik was natuurlijk Brabants gewend en de grapjes over zachte G's komen natuurlijk niet uit het niets. Manon woonde en werkte toen ook gewoon in Eindhoven. Ze zei vaak dat ze wel steeds platter ging praten door de échte Brabanders om haar heen. Daar had ik natuurlijk in Amsterdam een stuk minder van. Natuurlijk neem je wel iets over van de spreektaal en uitspraak van de mensen om je heen, maar zo erg zoals sommige presteerden, dat is me gelukkig niet overkomen. Dat echte studentengebrabbel, volgens mij moet je daar echt je best voor doen. 

Een cursus of zo. Nu werk ik zelf alweer een twee jaar tussen de Brabanders. Of eigenlijk Brabanders en Limburgers hoofdzakelijk. Die laatste is dan ook wel een categorie apart. Zet twee Limburgers bij elkaar en ongeacht de rest van de groep zetten ze een schakelaar om en praten ze dialect. Dat blijf ik toch iets aparts vinden.

Ikzelf merk nu wel wat Manon bedoelde. Laatst had ik een twee korte interviews afgenomen en lekker handig opgenomen met een voicerecorder. Bij het terugluisteren om het geheel op te schrijven, hoorde ik ook mezelf uiteraard. He, dat was toch iets anders als een paar jaar terug. Of ik erop moet letten, ik weet het niet. Je bent wie je bent immers. Enigste in plaats van enige en nog wat meer. Mocht je me nog een keer spreken binnenkort, heb ik hieronder vast een korte cursus Brabants voor je neergezet: