Een mooie reclame van Omo. Ik moest meteen denken aan Pinocchio. Mooi gedaan van Omo, want wat is nu het gevolg van hun superproduct? Juist, kinderen mogen weer vies worden. Geen probleem.

Vrouwen, je kunt beter kippen houden!

voor de volledige afbeelding. Althans, als het gaat over rijvaardigheden volgens deze oude advertentie van Volkswagen. Het zou nu niet meer kunnen, maar waarom eigenlijk niet? Alhoewel, de AXE reclames spelen hier natuurlijk wel mee. Ze overdrijven het behoorlijk waardoor het eigenlijk niet eens meer opvalt, maar toch. (Nog een blogje over een oude reclame van Volkswagen, klik!)

Die vooroordelen zijn natuurlijk niet zomaar ontstaan. En ja, er zijn vast cijfers die aantonen dat er nog meer emancipatie - zeg je dat zo? - nodig is. Bijvoorbeeld de lagere lonen voor vrouwen op gelijke posities. Maar ook dat vrouwen het nog steeds erg prettig vinden als de deur voor ze wordt open gehouden. Ik vind dat zelf ook prettig, dat terzijde. 

Die reclame van Volkswagen lijkt het vooroordeel serieus te nemen dat vrouwen niet kunnen rijden, Of in elk geval de mannen aan te willen spreken die die gedachte (nog) hebben. In elk geval lijkt er geen poging te zijn gedaan om het met een knipoog te doen. Wat zou er gebeuren als het concept van zo'n reclame nu weer grootst wordt uitgerold? Dus zonder knipoog? 

Dat kan niet? Nee? Toch zie ik weinig mannen in de weer met de was in al die wasmiddelen en wasmachine reclames. Ja, Gordon. Die een huishoudster heeft. Allemaal vrolijke huisvrouwen, met kind thuis, overdag dus niet aan het werk. Als er dan toch een man in zit, klopt het plaatje gewoon niet. Past niet. Kan niet. Bewijs:

The King of Pop is dood, vanacht overleden aan een hartaanval. Het roddelcircuit is alweer in volle gang over de echte oorzaak, waarbij een overdosis aan een of ander medicijn het meest gehoord is. Of dat het ook meteen zelfmoord maakt, dat is nog de vraag. Hoewel de beste man genoeg ellende heeft gehad en als je het mij vraagt toch op z'n lichts excentriek kon noemen, lijkt het me met een nieuwe toernee in het vooruitzicht, een ware come back, toch niet het meest voor de hand liggend.

Op de foto het standbeeld bij de McDonalds in Best. Twee symbolen die een stempel drukten op de wereld.  

We zullen het waarschijnlijk nooit echt weten. Misschien doordat er wel teveel details zullen komen, teveel experts die hun mening geven, teveel fans die het niet geloven, alternatieve onderzoeken. Feit en fictie draaien door elkaar heen. Zoals het hoort bij een echte legende.

Wat een groot horloge aan m'n pols! En dan is het nog niet eens eentje met wijzers of in een hip kleurtje. Nee, de mijne is functioneel. Gewoon digitale cijfers, zwart, zilver en wat blauwgrijs. D'r hoort ook een borstband bij. Kortom een hartslagmeter. Doel: weer fatsoenlijk gaan sporten.

Ik lag alweer eventjes stil, ondanks dat ik redelijk wat afgesport heb. Op de een of andere manier is het op een gegeven moment gewoon gestopt. Beetje last van m'n knie, beetje kwakkelen met gezondheid, studie, waarschijnlijk een combinatie van veel dingen. En dat terwijl ik tijdens mijn studie bewegingswetenschappen in Amsterdam meer dan eens op de loopband stond voor een maximaal testje. Appeltje eitje. De afgelopen drie jaar had ik het natuurlijk erg druk met werken en studeren, Toch was ik het nu helemaal beu. Alles samen werd even teveel. Studie, gezondheid en die ellende in huis, die combinatie gaf teveel stress.

Alles an sich is het probleem niet. Ja, deeltijd studeren is druk, maar het is een goed doel: mezelf. Ja, Roos heeft aandacht nodig en die geef ik maar al te graag. Ja, verhuizen en lekkages kosten tijd en energie. Gezondheid is geen dramatisch iets, gewoon die eeuwige verkoudheid die maar eens afgelopen moet zijn. Daarvoor ben ik nu bij de huisarts geweest en ben al een kleine twee weken aan de neusspray met een corticosteroïd. Vooralsnog zonder veel succes, dus waarschijnlijk geen hooikoorts. Wat wel, da's nog de vraag. 

Als er iets goed is voor je humeur, is het hardlopen. Tenminste op de lange duur. Op de korte duur geloof ik nog steeds heilig in pure chocolade. Ondanks alle drukte dus toch maar weer begonnen, want wat kost het nou voor tijd om even tussendoor een stukje te gaan rennen? Om het vol te houden helpt een hartslagmeter daar zeker bij, om in de gaten te houden of ik niet te snel teveel wil. Gewoon dat pompje niet te snel laten slaan, dan heb je ook niet snel spierpijn. Maar nog belangrijker: Dat enorme ding om m'n pols herinnert je wel elke dag aan je trainingsschema. Net als een knoop in je zakdoek of een krabbel in je agenda.

Wat ook helpt, is MyAsics. Op die site van Asics kun je een doel kiezen en daaruit volgt een trainingsschema. Je kunt routes intekenen zonder moeite op Google Maps, waar dan automagisch de gelopen afstand uit volgt. Op elke trainingsdag valt vanzelf een herinneringsmailtje in je digitale postbus. Statistiekjes, tips, super. Alleen moet je dan wel een doel invullen. Dat raadt ook iedereen aan, zorg dat je een doel hebt. Dus... De halve marathon van Eindhoven. Klikkerdeklik: Vier keer per week op pad. Oeps. Gelukkig begint het rustig, met de ene keer een kwartier, de andere keer 25 minuten lopen, maar het loopt al snel op...

Het lek is gevonden! We kunnen weer sproeien! De keuken is iets minder nu, maar ach. Details...

Het gat is gerepareerd, de vloer weer glad. Alleen moet de houten vloer nog terug, daarvoor moet eerst de gietvloer weer drogen. De houten planken waren doorweekt helaas, dat moet geheel vernieuwd. Bij het uitzagen werd meteen duidelijk dat het hopeloos verloren was, de planken krulden meteen omhoog. Trouwens bij deze wel een bedankje aan Mega Floor omdat ze zo snel even langs konden komen. Top!

De precieze oorzaak is dit geweest: 

Als je goed kijkt, zie je een spijkergaatje zitten in die witte buis. Onderaan de foto zie een PVC buis met een gat, tijdens het openbreken van de vloer is die per ongeluk geraakt. Die is voor de vonkontsteking van het gasfornuis. Dat is alweer gerepareerd, de electricien was ook meteen geweest en heeft een compleet nieuwe draad getrokken.

Dat was het dus. Daar is tijdens de bouw een spijker doorheen gegaan. Dat is niet opgemerkt, vervolgens is er een gietvloer overheen gegaan. Misschien dat de leiding nog even getest is, maar voordat je daadwerkelijk water opmerkt als de leiding al in de vloer zit...

In de gietvloer zelf was niets te ontdekken. De mantel van de leiding, om die leiding zit nog een laag isolatie, was nauwelijks beschadigd. Samen met dat die dus al ingegoten zat, betekende dat dat het water zich lang en door die mantel alle kant op verspreidde. Er was geen gat in de gietvloer zelf waardoor het omhoog zou kunnen spuiten. Vandaar dus de onduidelijkheid over de lekkage. 

Dat is nu dus gelukkig verholpen. Lek weg, vloer dicht en laten opdrogen. En de houten vloermoet dus nog gerepareerd worden, dat moet weer even via de verzekering. Die ongetwijfeld de bouw weer aansprakelijk stelt. Die vervolgens weer naar de installateur van de leiding gaat, want ze hadden het erover dat die er druk op had moeten zetten en het had moeten zien. Tja. Maakt mij het uit, als het maar weer zo wordt:

Roos heeft de film nog geeneens gezien, maar ons collectieve geheugen snelt haar vooruit!

Vrijdagochtend is er iemand komen kijken naar de lekkage. Helaas belden ze daar pas op donderdag over en kon ik zelf niet thuis zijn, maar gelukkig wilde mijn moeder even oppassen. We hadden eigenlijk gedacht dat ze zouden komen meten met gas, maar dat bleek niet waar.

Er kwam iemand helemaal uit Sittard, niet bepaald om de hoek. Hij heeft de waterleiding in de meterkast losgekoppeld en ging er met een klein pompje proberen druk op te zetten. Met water. Zes emmertjes verder gaf hij de hoop op, want hij kreeg helemaal geen druk. Er kwam zelfs geen water uit de kraan buiten. Waar dat water wel bleef, was onduidelijk. Het was te weinig om zichtbaar te zijn in de keuken, nergens waren die zes emmertjes zichtbaar. Een groot vraagteken, gevolgd door een flinke frons bij de man die er aan zat te werken.

De uitvoerder van Ballast-Nedam werd er bijgehaald, maar die wist ook niet precies hoe de leidingen liepen. Dat ging via een onderaannemer, die zou de technische tekening moeten hebben. Het luik onder de trap werd nog opengemaakt, maar ook daar was nog geen water te zien. Ergens verdwenen dus vele liters water, en rap, maar waar... Kortom, het gat is te groot om gevonden te worden. Klinkt heel bizar. Komende week komt als het goed is het bedrijf langs wat de leiding ook heeft aangelegd, want het is onduidelijk hoe die nu precies loopt. Als iemand het weet, zijn zij het. Dan is tenminste duidelijk waar men moet zoeken en de vloer open moet breken.

Open breken. Au. Die vloer is nog geen half jaar oud. Het hele huis is net een half jaar geleden opgeleverd. Dat doet pijn. het zal allemaal wel opgelost worden en vallen onder de GIW-garantie of verzekering, maar toch. Je zit toch weer even in de puin. Zeker met Manon die over twee weken al op zwangerschapsverlof gaat, wil je toch dat het snel, zeker voor de bouwvak, weer opgelost is. Nieuwe vloer kan binnen een dag, beetje slopen en weer dichtmaken zal ook niet veel langer duren. Alleen het plannen, afspreken en het papierwerk zal wel even wat meer tijd kosten. Maar voordat het zover is, laten we even duimen dat het zonder sloopwerk gedaan kan worden en de vloer geen waterschade heeft opgelopen.

In elk geval ben ik blij dat de bouw het goed opgepikt heeft en direct in actie is gekomen. Ik had even mijn twijfels of ik het wel meteen schriftelijk moest melden. Dan staat het wel netjes geregistreerd, maar voor het zelfde geld zet men meteen de hakken in het zand. Gelukkig dus niet, men gaf al aan dat het goed was geweest. Zo was het meteen duidelijk voor de verzekering hoe en wat.