Roos ging een uur lang helemaal wild op het springkussen, voordat er andere kinderen kwamen. Die waren een maatje groter en sprongen haar bijna omver. Het werd dan ook wat teveel voor haar en met een wit snoetje viel ze in mijn armen, helemaal leeg. Het was pas twaalf uur, daarna heeft ze twee uur geslapen.

Kortom, het was Burendag! Landelijk gepromoot door Douwe Egberts en het Oranjefonds, en in onze nieuwe wijk Berckelbosch heb ik de handschoen met drie andere buren opgepakt. En met succes!

De voortekenen zijn duidelijk, de kampioen van Nederland is bekend. Kijk maar naar wie het doelpunt maakt op die puzzel van de Albert Hein. Juist, de PSV-er Amrabat. Geloof je niet in voortekens? Geeft niet. Ook dan is het wel duidelijk, wie betaalt bepaalt immers. En met AH als sponsor van de eredivisie...

Duurzame ontwikkeling, dat was het thema van een mini symposium van de gemeente Best. Wat er mini aan was, weet ik niet. Volgens mij is dat code taal. Een mini symposium is gewoon een symposium zonder luxe diner, gewoon aan het einde van de middag en avond in eigen tijd en vooral niet in een duur hotel over de grens. Kortom, een zes uur lang een vijftal sprekers over een bepaald onderwerp.

Het onderwerp was dus duurzaamheid. Hoewel volgens een van de sprekers een hol woord geworden, geeft het wel een beeld van de avond. Hoe kunnen we beter omgaan met onze grondstoffen en energie? Als eerste sprak de futuroloog Prof. Dr. Wim de Ridder en die deed zijn ding. Een soort kapstokje voor de avond, en zo ging men langzaamaan dieper op de details in.

Er zat in elk geval een doel aan de avond. Misschien wel alleen om het thema in de gemeente Best weer een klein beetje groter te maken. Niks mis mee, gemeenteraadsverkiezingen komen er aan, gaat het tenminste weer ergens over. Want het is hoog tijd dat er iets gaat gebeuren.

De lichtjesroute, ik ben er klaar voor!

PSV tegen de Graafschap in de beker, blijkbaar was het niet heel veel soeps. Althans, van PSV. Ze hebben gewonnen met 2-1, maar de Superboeren verlieten met opgeheven hoofd de Lichtstad. DePers heeft er een goede verklaring voor, blijkbaar zat Huub Stevens weer als coach langs de zijlijn...

Foto is ondertussen aangepast op de site van De Pers, gelukkig hebben we het screenshot nog!

Vanmiddag was ik even op de fiets naar de stad. Bij hoge uitzondering, want die drukte op zaterdag, daar heb ik het niet zo op. Zeker niet als het bezoek een duidelijk doel heeft: Kraamcadeautje. Studiegenoot Twan heeft deze zomer ook een kleintje gekregen en die hield een babyfeest in Stads.

Zoektocht naar het cadeau is overigens geslaagd bij De Slegte: Een mooi prentenboek over Salvador Dali als kind. Eigenlijk was de bedoeling om iets met veel batterijen en veel geluid te kopen, maar ach, ik was in een goede bui. De weg naar De Slegte duurde wel iets langer door spanning en spektakel op het Catharinaplein...

Mijn fiets had net een plekje gevonden in de Kerkstraat, ter hoogte van snackbar Brabant. Die snackbar ben ik zoals beloofd nooit meer geweest nadat ze me hebben proberen op te lichten. Het was maar vijf euro, die heb ik ondertussen dubbel terug verdiend door nooit meer te snacken na het stappen. Enfin, toen was er geen sirene, geen hulpdiensten om mij bij te staan in die ongelofelijke misdaad, vandaag kwam er wel een sirene voorbij.

BAM!

Wat was dat? Ik hoorde niets? Nee, dat was een virtuele BAM. Een flinke knal dat het collegejaar weer is begonnen. De komende maanden dus weer elke maandag en dinsdagavond naar de Fontys, voor het laatste jaar Communicatie. En natuurlijk de overige avonden in de boeken.

Het was inderdaad even schrikken toen duidelijk werd wat er op het programma stond. De komende periode de volgende vier vakken: Issuemanagement, Organisatiestrategie en communicatiebeleid, Marketingstrategie en als toetje een Marketingcommunicatiestrategie. En niks rustig beginnen, direct werden de opdrachten uitgedeeld en de groepjes gevormd.

Ze is nu zes weken bijna. En dat betekent dat het van een kleine hulpeloze wurm een kleine hulpeloze wurm is geworden die nog meer schattigheid vertoond door haar ogen open te doen. En zo te zien heeft ze net zo'n grote ogen als Roos. Ook haar wimpers zijn al aardig lang. Ze heeft wel meer haar als Roos had en ook donkerder, al lijkt dat wat lichter te worden nu.

Enfin: Ahhhhhhhhh....

Is het niet zwaar, zo met werk, studie en twee ukken? Mwah... Gewoon op tijd je rust pakken. Lees: op elk mogelijk moment.

Hyves, LinkedIn, Flickr, Facebook, en er zijn er nog veel meer: sociale netwerksites. Het is niet te doen om ze allemaal bij te houden. En toch zit je overal wel. Net die ene vriend zit weer op die volgende site. Hyves is heel erg Nederlands, Facebook weer voor de backpackende luitjes. En hoe geef je dat door aan iemand?

Daarom ben ik ook wel blij met MyNameIsE. Een verzamelplek voor al die sites, gewoon een pagina waar alle profielen als linkje te vinden zijn. Mijn plekje is hier: www.mynameise.com/Noud. En heel handig, je kunt ook een bannertje maken voor op je weblog. Die staat dus rechtsboven op de startpagina van tikfout.nl en voor de sier een grotere versie hieronder. Wijzig je er eentje of komt er eentje bij, hop, staat er ook meteen in. Klaar.

En dat paard is papa. Zo te zien nog een vrij wild paard, want de amazone moet zich nog verdacht goed vasthouden, daar op het hoge gras.

Nu nog geen 13 kg wat er op mijn rug ligt, maar waar ben ik aan begonnen...

Graeca sunt, non leguntur. Zelf of zelfs zeker zonder context een leuk motto. Die houden we erin! Maar misschien denk ik wel weer te ver door...

Meer citaten met een oud tintje op Wikipedia!

Meesterlijk. Het idee is al vaker gebruikt: Zet een fotootje online en plak 'm automagisch in een oude foto. Zo werkt ook Yearbook Yourself. Deze site doet het bijzonder leuk:

Je kunt namelijk je gezicht plakken in een foto die lijkt te komen uit het jaarboek van de middelbare school. En dan van langer geleden, elke twee jaar. Hierboven ik in 1986, hierna volgen mijn foto´s van 1950 tot 2000! Het zijn wel erg Amerikaanse koppies trouwens. Wel handig als je nog twijfelt over een bepaald kapsel, al lijkt er voor mij weinig leuks tussen te zitten:

Wat is nou je eerste herinnering? Toen je heel klein was, op de basisschool, misschien zelfs kleuterschool of gewoon thuis, overal gebeurde wel spannende dingen. Vanaf welke leeftijd je precies begint te onthouden, geen idee. Dat zal ook wel te maken hebben met hoe indrukwekkend het allemaal was.

Ik weet wel een aantal dingen, maar of ik me die nu écht herinner? Ik heb zoveel foto's van mezelf van vroeger gezien, waarvoor dank mam & pap, en natuurlijk de verhalen die erbij horen. De grens tussen eigen ervaring en de verhalen of zelfs fictie is niet zo scherp. Ik kan er wel een paar opnoemen:

1 Gebroken been

Ik heb mijn been gebroken toen ik ehm... ergens tussen de zes en twaalf jaar oud was. Wat ik me niet meer kan herinneren, maar wat pa & ma vaak genoeg verteld hebben, is dat gekomen doordat de aanhanger wipte en zo op mijn been kwam. Ik piepte wel vaker, dus hebben ze me naar boven gestuurd. Pa vond me wel verdacht stil en ging kijken: mijn voet stond wel heel raar. Snel naar 't ziekenhuis dus. Daar kan ik me dus echt helemaal niets meer van herinneren.