Het is kort dag, dus of het gaat lukken? Ik ben eigenlijk wel in voor een experimentje. Iets met de Staatsloterij & Twitter. Het lijkt me leuk om met een aantal Tweeps een staatslot te kopen, en dan dus op de avond zelf GIGANTISCH in de prijzen te vallen. Net zoals de rest van Nederland natuurlijk.

Op Twitter volgende berichtjes zich in een razend tempo op. Zeker als er een tof programma op TV is of juist als er iets indrukwekkends gebeurt in de wereld. Dat kan een ramp zijn, maar ook iets leuks zoals: oudjaar. Dan ligt de nadruk heel erg op het social van social media. De felicitaties en beste wensen knallen vast over het scherm.

Dat gezamelijke maakt twitter natuurlijk ook leuk. Niet de droge feiten in een enkele richting, maar een continue beweging van meningen. Dat zal dus op oudjaar niet anders zijn. Hier gaan we lekker op de bank zitten, PC uit en hapjes en drankjes. Gewoon met z'n twee, voor het eerst eigenlijk. Op het moment suprême zal ik dus niet online te vinden zijn.

Het verhaal van Gonzalez Byass Noé

De mannen hadden zich in hun tricootjes gehesen en stonden te wachten op het dorpsplein. Het was een bloedhete dag, net zoals gisteren en eigenlijk elke dag in dit zuidelijke land. De zon stond hoog in een strakblauwe lucht en hoewel ze omringd waren door mooie wijngaarden, konden ze daar niet echt van genieten. Ze moesten door. Fietsen, steeds maar fietsen, de ronde was nog lang niet ten einde.

Joop zuchtte. Het zat ‘m niet mee en hij zou haast in zijn bijnaam gaan geloven. Ook nu weer. Alles ging goed, maar schijnbaar stokte het aftellen op het laatste moment. 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2. 2. 2. Altijd was hij maar de tweede. Hij wist niet hoe het kwam. Hij sleepte zich op zijn fiets en wachtte op het startsignaal. Weer zo’n lange weg langs de druiven en door de heuvels.

De volgende dag was een rustdag en Joop besloot terug te gaan naar een plek die hij onderweg had gezien. Niets bijzonders, gewoon nog meer druiven en wijnstokken, maar daartussen stond een gebouw wat zijn vrouw hem nog had aangewezen. Dat is gebouwd door Eiffel, zei ze vol Franse trots.

Blauwe ogen had ze, en ze was een kop kleiner dan de man die voor haar stond. Het was half negen, buiten glom de straat van de natte sneeuw. De hele dag waren gezinnetjes langs de winkel gelopen, met buggy's en plastic tassen. Sommigen keken even wat bij de schappen bij de ingang en liepen de winkel in. En toen stond hij daar ineens.

Hij had wel wat weg van George Clooney, maar dan iets jonger. Hij droeg een donkerbruine leren jas en een stevige rode schoudertas. Zo eentje die de postbodes vroeger hadden. Hij keek haar aan. Zij keek terug. Hier had ze maanden op geoefend voor de spiegel. Ze gooide haar haren los, streek met haar handen door haar lokken en tuitte haar lippen zoals ze die oude dame in De Wereld Draait Door had zien doen. De man stelde een vraag, een hele simpele vraag:

Het leek een goed idee. Met kerst zouden we allemaal een wijn uitzoeken. Een wijn met een verhaal. Dat verhaal moest dan ook verteld worden. Mocht gaan over de wijn specifiek, of wat er voor herinneringen aan vast zaten, op wat voor manier dan ook. En het is nog steeds een goed idee. En ik heb nog een geeltje op m'n voorhoofd dat ik de reden van het uitgebreide boodschappenlijstje zou verklaren.

Naast een wijn, is het plan nu wel uitgebreid: Een wijn met een bijpassend recept. Appeltje eitje toch? Enige wat je echt moet weten is of je een witte of een rode wijn moet hebben en je hebt een mooi startpunt. Er is vast wel een vakantie geweest in een wijnstreek en daar heb je al een mooie connectie om een verhaal vandaan te halen.Vlees of vis dus, alleen die informatie was nodig...

Dus ging ik voor een dessert. Oeps. Uitdaging.

Vandaag ging ik boodschappen doen. Want het is zaterdag en dan doe ik boodschappen. Daarom lijkt het me ook logisch dat ik een speciale service krijg bij de supermarkt. Plekje voor de deur, geen rij bij de kassa en vrije doorgang door de paden en vooral veul korting.

Service bleek deze keer wat tegen te vallen. Het was superdruk. Kerstinkopen van oudere echtparen en zakenmeneren die op pad waren gestuurd. Beide dodelijk voor de efficiëntie van mijn inkopen. Want ook ik mocht wat extra's meenemen. Nouja, wat extra's. Normaal krabbelen we wat op een theezakjeverpakkingding, maar nu besloeg het boodschappenlijstje een A5-je. Dubbelzijdig.

Geeltje op mijn voorhoofd: Senioren, zakenmeneren en reden lijstje beschrijven....

Het grootste pretpark van Nederland wordt geopend op 12 januari 2010. Maar wat is er te doen dan? Ik zie een kip, een vork, een Nederlandse vlag. En je kunt op de site hetgrootstepretpark.nl een spelletje spelen met een dansende kip. En doe je dat goed, dan kun je een bakfiets winnen.

Da'wast. Geen idee wát dat pretpark dus is. Natuurlijk snel even proberen te spieken naar de eigenaar via SIDN, maar dat had geen resultaat: server overbelast. Manon zegt dat het spelletje erg verslavend is, dat geloof ik dan maar. En begin er dus maar niet aan. Je moet op tijd op de pijltjes toetsen rammen om dus een kip te laten dansen op hippe discomuziek. Bij een monsterscore maak je dus kans op een bakfiets, maar sowieso op een uitnodiging voor het pretpark.

Ik heb een linkje naar de website al op twee manieren gekregen. Via Twitter, hyves, facebook of mail kun je de link doorsturen naar je vrintjes. Kortom, nieuwsgierigheid, bakfiets te winnen en een kekke spel, volgens mij genoeg ingrediënten voor een viral met genoeg bereik. Maar ik wil eigenlijk alleen maar weten wie & wat....

Mimimimi! Kerstmis galore! Kerstmis is niet compleet zonder de Christmas Carol van de Muppets. En Scrooged natuurlijk, volgens mij een van de eerste films die ik in de bioscoop zag. The Goonies volgens mij de eerste film, maar daar zat vrij weinig kerstsfeer in, en dat moet nu, zo tegen het einde van het jaar. Er moeten belletjes in zitten. En een koortje. Zelfs m'n beltoon...

We zijn klaar voor de kerst! Het bombardement kerstliedjes op de radio mag nog wel heel even wachten, een beetje langzaam opbouwen naar kerstavond mag best. Hier in huis begint het ook zo. De ornamenten zijn al tevoorschijn gehaald, maar nog geen boom of lichtjes. Wel al mijn unieke, meesterlijke (valse) waterorgel!

Aan de statistieken te zien is het een enkeling al opgevallen: Ik heb een aparte pagina voor citaatjes en dat soort werk. Eigenlijk niet eens als een experimentje, maar als een klein archiefje van mooie spreuken of ezelsbruggetjes die regelmatig hun waarde hebben bewezen. Ik ben er dus pas net mee begonnen, maar heb natuurlijk wel vaker een wijsheid geleentjebuurd.

Bijvoorbeeld deze van ene A. Lincoln. Ruim 7 jaar geleden, bij de start van Tikfout in 2002. Of beter gezegd, de start van Nouds Nutteloze Notities, volgens mij toen nog op Blogspot. Geen idee wanneer ik over ben gestapt op mijn eigen domein Tikfout.nl, draaiend op Pivot. Zo te zien zijn bij het migreren van Blogspot naar pivot, of van pivot zoveel naar pivot zoveel, ergens de titels van die oude blogjes verloren gegaan.

Soit, dat is niet anders. Ik vraag me wel af of ik om andere redenen dat allemaal moet laten staan. Want sommige dingen zou ik nu toch echt anders zeggen. En het principe van Tikfout, althans hoe ik op de naam ben gekomen, daar heb ik ook al licht inbreuk op gedaan.

Kijk, da's nou dus wel iets wat ik mis: De zonsondergang. Hier in ons huis heb je natuurlijk ook zicht op een zonsondergang, achter de daken van de achterburen.

Dat is niets vergeleken met het uitzicht vanuit de flat, nu alweer meer dan een jaar geleden. Vanaf de zevende verdieping vlakbij de TU/e/Kennedylaan keken we richting het Noorden, en ook dus WoenXL met het Catharinaziekenhuis en de woontoren.

Ach, foto uitprinten en op de WC ophangen. Alleen voor dat uitzicht hoef ik niet terug.

Het mag natuurlijk niet en is hartstikke fout en foei, maar wat een actie. Op diverse plekken in het land zijn de flitspalen ingepakt. Als cadeautje. Onduidelijk wie erachter zit, je kunt er natuurlijk tegenwoordig wel prat op gaan dat het vrijwel zeker een actie met een boodschap. Vanavond of morgen zal er vast wel een persbericht verschijnen.

(Foto: Omroep Brabant)

Roos heeft een nieuw bed en flipte helemaal toen ze het zag. Voor haar tweede verjaardag heeft ze een echt grote meisjesbed gekregen. Zo eentje van bijna twee meter, zonder zijkanten waar je makkelijk in en uit kunt vallen. Ehm. Stappen, ik bedoel stappen.

De komst van dat nieuwe bed was natuurlijk wel spannend. Hoe zou ze het vinden? Ineens ging ze van een klein bedje met hoge zijkanten naar zo'n groot ding. Zonder zijkanten. Roos wilde altijd per se met haar hoofd tegen de bovenkant aanliggen als ze sliep en we troffen haar vaak genoeg helemaal gedraaid en losgewoeld aan. Ze was er nog niet uitgeklommen. Haar slaapzak wist ze al gewoon open te maken, dus lang kon dat niet duren.

Zes jaar geleden, op twee dagen na, schreef ik een heel uitgebreid blogje. Over Blinde Bennie, en zijn Sinterklaasnummer. In 2003 was er nog geen Youtube, dus de hoogste tijd dat ik dat blogje eens verrijk met een filmpje van maar liefst één still. Ach, het gaat om de muziek! Nederlandstalige muziek is zo slecht nog niet!

Great architecture has only two natural enemies: water and stupid men.

_{Richard Nickel.}

Deze uitspraak kwam ik tegen onderaan "The Kingston Lounge: Guerrilla preservation and urban archaeology. Brooklyn and beyond.". Daar staan foto's van oude gebouwen in verval in de omgeving Brooklyn (New York, Amerika). Grootste gebouwen die verlaten zijn en behoorlijk in verval, maar toch nog steeds een majestueuze sfeer uitademen, heel bijzonder. Dit citaat zegt genoeg over de staat van die gebouwen. Het aantal gebouwen wat op die site gedocumenteerd staat, is nog niet zo groot, wel de moeite waard.