Een projectje voor de studie. Is er een verband tussen de kleur van de jurk van Beatrix en de inhoud van de troonrede?

Oja, Bea, gefeliciteerd! 72!

Dikke pret met de lokale boertjes! Nouja, eigenlijk is het gewoon tof. En lokale boertjes of niet, zo simpel kan en is het eigenlijk ook. Deze man verkoopt mobile homes. Niets meer, niets minder. En niet alles hoef je mooier te maken dan het is.

Dit filmpje komt uit een serie van I Love Commercials...

Stel, we zouden nog geen stopbord kennen. Heel raar natuurlijk. Dan gaan we dat toch laten ontwerpen? Even met het team een mooie briefing maken, bespreken met het reclamebureau, eens kijken waar ze mee komen. Wie plant de vervolgafspraken vast in?

En stiekem toch herkenbaar. Niet zo extreem gelukkig, maar wel dat er na deadlines voor deadlines toch nog een heel klein dingtje (of tien) bij moet. Daar heb je bij crowdsourcing natuurlijk geen last van!

Hop, weer een minuut weg van mijn 15 minutes of fame. Afgelopen zondag zijn we gaan opnemen voor DSB The Movie. Elk groepje had drie scenes toegewezen gekregen, en wij zijn dus zondag aan de slag gegaan met de opnamen. En dat heeft de gastblog op het Eindhovens Dagblad gehaald!

Hier staan een paar foto's van de opnames, die staan overigens ook op de Gastblog. Locatie was trouwens bij Gleijm & van der Waart, Joris van der Waart (Twitter) reageerde meteen enthousiast op de vraag of we daar aan de slag mochten. Top!

Dus nu op het ED.nl een weeklang de achtergronden en meer weetjes over DSB The Movie. Meteen zijn we weer aan het werk gezet, Jan Willem kwam direct online met een paar vragen over onze deelname. Hieronder staan mijn antwoorden ook, dat maakt een hoop duidelijk!

Marc Dubach als Dirk Scheringa, JW Alphenaar achter de camera.

Waarom heb je meegedaan?
Uit interesse: Het onderwerp zelf heeft (mede door alle media aandacht) me natuurlijk geboeid. Wat is er nu werkelijk gebeurd, hoe kan dit zo gelopen zijn? Maar ook het proces van crowdsourcing eens goed ervaren, het filmen (weer) eens echt doen en... kennis maken met de "crowd" zelf.

Wat vind je van het project?

De rapportage van E-TV over DSB The Movie staat online. Zie het vorige bericht over de opnames van het interview. Het blijft gek om je stem te horen, verkouden of niet. Veel cameo's en aan het einde een zin. Eigenlijk genoeg, want het pakt de essentie van het project, vanuit de crowd gezien.

Het filmpje staat hier. Door rechts op het filmbeeld zelf te klikken, kun je bij "in- en uitzoomen" het beeld groter zetten. Aan het einde dus een korte soundbite, ik heb dus nog ruim 14 minuten over van mijn 15 minutes of fame, zoals Warhol het mooi zei.

Alhoewel, ik weet niet hoelang ik in beeld ben geweest bij de finale van "British Psychic Challenge", van Channel Five. Daar heb ik in februari 2006 drie dagen voor gewerkt als productieassistent op locatie. Als mr. Driver was ik regelmatig in beeld, maar de uitzending zelf is me helaas nooit doorgestuurd.

Zeg Noud, jij bent morgen toch thuis? Eerst een berichtje via Twitter, even later een belletje via ouderwetse GSM. Dat belletje werd een voicemail, aangezien ik op de Fontys zat. Laatste loodjes! De vraag was simpel, of ik de volgende ochtend even tijd had? E-TV wilde een interview doen over DSB The Movie en had daar ook graag een acteur bij gehad.

^{Foto helaas niet in betere kwaliteit te plaatsen, klik voor het origineel.}

Tuurlijk heb ik dat gedaan. Leuk om te doen, iedereen vertelt immers graag over zichzelf en, afgaande op een paar jaar Tikfout.nl ben ik daar geen uitzondering op. Om elf uur 's ochtends stond ik samen met de aanstichter en projectleider Jan Willem Alphenaar voor de deur van Broet.

Letterlijk.

De animo blijft, ik krijg de indruk dat er wel een aantal Tweeps zijn die een maandelijkse deelname Twitterlot wel zien zitten. Dus elke maand, een lot met een aantal personen, of juist ieder een vijfde lot en op de grote pot. Zoiets.

Ik ben er nog niet uit. Met een zwarte hoed op: Dan gaat toch wat van de charme van de spontane actie verloren. Maar aan de andere kant, waarom niet? Waarom niet een leuk idee uitwerken tot een compleet concept? Er zijn wat praktische problemen, zoals de registratie & de financiële puntjes. Zoals het schenkingsrecht, stel we winnen een prijsje die van die hoogte is, dat er belasting over betaald moet worden. Maar praktische problemen zijn er om op te lossen, daar maak ik me niet zo druk over.

Toch even laten bezinken, leuk onderwerp voor de Twitter 040 nieuwjaarsborrel aanstaande zondag. Nu eerst de trekking kijken! Succes met Twitterlot!

De afgelopen dagen:

• zei Roos "boertje" voordat ze er eentje liet.
• zei Roos "bek houden mama" toen ze naar de wenkbrauwen van mama wees.
• zei Roos "nog een haaltje" en houdt ze haar vinger bij haar neus omdat ze nog een verhaaltje wil voor het slapengaan.
• wil Roos met iederen Jan-Huigen-in-de-ton doen.
• vindt Roos het leuk om als papa daarna op de grond ligt op zijn buik te staan. En te springen.
• zoekt Roos de maan voor het slapengaan. En die is er dan niet, achter de wolken, ook slapen, of gewoon kapot.
• vindt Roos dat alles wat kapot is, dat papa dat moet maken.
• vindt Roos dat ze een mooi bed heeft. En daar mag niemand anders in.
• vindt Roos de WC ontzettend interessant, vooral om op te zitten. Meer niet.
• vindt Roos de kerseboom best mooi staan, ook buiten.

Toch niet naar Broet dus. Reden:

Grotere kaart weergeven

Kanaaldijk Zuid. De plek waar Manon met haar fiets onderuit is gegaan. Resultaat: flink gekneusde duim en pijnlijk stuitje. Dat was donderdag al gebeurd, ik heb haar toen voor de zekerheid maar richting EHBO gestuurd. Niet dat ik dacht dat er iets gebroken zou zijn, maar ingescheurde bandjes was ook nog mogelijk. Dat bleek dus gelukkig mee te vallen.

Hoewel, kneuzingen doen meer pijn als breuken. En vooral dat stuitje, dat kon nog wel een paar weken duren. Kortom, hier spreekt uw Florence Nightingale. Die duim maakt het knap lastig met twee prinsesjes, dus zowel voor de dame als dametjes ben ik deze dagen het aanspreekpunt. Zomaar even oppakken of uit bed tillen, dat gaat gewoon niet. Vanmorgen was even de test of het na twee dagen al wat minder was, maar helaas.

Straks zit ik bij Broet. Da's een nieuw filmplatform op Strijp-S. Klein zaaltje, workshops en bedoeld om (jonge) filmmakers een kans te geven. Ik ga er heen voor ook een workshop. Niet dat ik een complete filmcarrière ambieer, maar vanwege DSB The Movie.

Die film wordt namelijk gemaakt volgens crowdsourcing: Het publiek, vreemden dus, wordt gevraagd een bepaald probleem op te lossen of input te leveren. Zonder verdere voorwaarden of tussentijdse aansturing. Da's heel kort door de bocht hoor.

In het geval van deze film komt het erop neer dat er een script is geschreven, de scenes zelf worden verdeeld over de deelnemers. Die deelnemers zijn jij en ik. Tot 10 januari kun je je aanmelden met een groepje van minimaal vier personen. Uiteindelijk krijg je het script en drie scenes die je mag produceren. En dan worden uit de grote hoop van scenes de beste geselecteerd. Wederom door het publiek te laten kiezen.

Onderstaand filmpje heb je vast wel gezien op het journaal. Het paradepaardje van een groep activisten, beter bekend van de Sea Shepherd, heeft een aanvaring gehad met een Japanse walvisvaarder. Ze lagen behoorlijk in de weg en dan kan dat gebeuren. Jammerdepammer.

Die eco-terroristen lokken het ook uit. Ze zijn tegen de walvisvangst en schuwen daarvoor harde acties niet. Zoals in de weg liggen. En zo'n groot schip kan echt niet zomaar van koers wijzigen. Maar wat is dat geluid op de achtergrond? Een sirene, is er iets mis? De Japanners gaven aan dat ze er niets aan konden doen. Ongeluk, bootje ging zelf in de weg varen.

Die walvisvaarder is een onderzoeksboot, althans, onder de term onderzoek rechtvaardigen enkele landen zoals Japan en Noorwegen de vangst van honderden walvissen. Dus. Er sneuvelen zo ongeveer minder ratten voor onderzoek.

Bij kerst hoort wijn. Wij hebben er zelfs een wijnproevement van gemaakt. Om een lang verhaal kort te maken, deed me dat denken aan dat wijn ook gewoon beleving is en vaak gewaardeerd op emotionele gronden in plaats van feiten. Er was eens een verliefd stelletje en dat ging op vakantie...

Ergens in de zomer van 2004 landen we op het minieme vliegveldje van Porto Seguro, aan de kust van Brazilië. Vooraf had de piloot ons gewaarschuwd dat het wel een internationale luchthaven was, maar dan ook maar nét. Het was er klein. Dat was de reden dat er eerst hier geland werd en vervolgens door (of terug eigenlijk) gevlogen werd naar San Salvador met de helft van de inzittenden die daarheen gingen.

Dat gold ook voor de landingsbaan. Die was ook net lang genoeg voor internationale standaarden. Zodra de wielen de grond zouden raken, ging de rem er vol op. Of we dus eventjes de riemen goed vast wilden maken en vooral niet in paniek zouden raken.

Ik ben er maar vanuit gegaan dat iedereen het er wel mee eens was om een nieuw lot te kopen. Een heel en een vijfde, samen precies €20,-. Zoals @EdSabel het mooi omschreef, weer kans op miljoenen, maar nu zelfs voor maar 66 cent. Wat wil je nog meer.

Ken je die mop van die jongen die een Staatslot ging kopen? Die kwam zonder lot thuis. Landelijke storing. Dus iedereen komt naar de sigarenboer om zijn gewonnen €5,- te cashen, maar niemand kan een nieuw lot kopen. Vroeger kreeg je nog echt een lot, nu is het niet meer dan een soort luxe kassabon waar een lotnummer opgeprint staat. Op zich goed, alles meteen geregistreerd en handig bij het inleveren. Nu alleen maar lastig, want het kleingeld van de verkoper ging behoorlijk rap nu niemand een nieuw lot kon kopen. En hij dus ook geen provisie krijgt. Tja.

Deze week nog een keer proberen, want online kun je geen nummers kiezen. En weer drie (drieën), nu maar een zeven en een vier. Die drie was niet echt heel succesvol voor ons. Althans, wat financiële winst betreft.

Voor opa en oma was het een verrassing om Roos gisteren ook te zien op nieuwjaarsdag. Eigenlijk zou ik even alleen langskomen, ze was op oudejaarsdag namelijk niet helemaal lekker en op 1 januari gruwelijk hees. Een beetje het stemmetje van Bassie als ie moet huilen, maar dan continue.

En ze moest ook huilen, op nieuwjaarsdag. Dikke tranen en ik was me rot geschrokken. Ze rende door de kamer. Dat doet ze wel vaker, schijnt bij de leeftijd te horen. Soms betrap ik mezelf er ook op, als er een flinke snotbel met een kind eraan richting TV loopt. Vier seconden van bank naar keuken, tissue pakken en weer terug. Geen enkel probleem. Ik kan nog sneller zijn, bleek later...

We hebben gewonnen! Heel veel plezier. #Twitterlot heeft de eer gehad enkele malen in de top 20 van hete woorden te belanden, en dat met slechts 30 deelnemers. 

Later op oudjaarsdag kwamen nog wat mensen die graag mee hadden gedaan, misschien iets voor volgend jaar? In elk geval was er ook nog genoeg nieuwsgierigheid en natuurlijk mensen die zelf een staatslot hadden. @Zypo gaat zelfs naar de Maldiven: €250,- gewonnen. Ik had zelf ook een half lot, daar is helaas niets op gevallen.

Op onze vijf gezamelijke loten zijn ook in de prijzen gevallen: €20,-. Voorstel voor dat bedrag is om nieuwe loten te kopen, een heel en een vijfde lot, voor de trekking van 10 januari. Jackpot en hoofdprijs zijn iets kleiner als bij de Oudejaarsloterij, maar het bedrag is meer dan genoeg om een twitterborrel te houden in de Karpendonkse Hoeve, zoals @wethouderfiers voorstelde.