Zeg, die paddentrek was toch allang begonnen? Roos ontdekte nog twee slaapkoppen in de tuin.

Roos is nu vier jaar. Vier en een half, en ze gaat naar school. Elke week een ander thema in de klas en veel klasgenootjes met elk genoeg te vertellen. Elke dag komt ze dus met iets nieuws thuis. Enkele voorbeelden:

Sinds een week hebben we goudvissen. Bij elke maaltijd herinnert Roos ons dat we de vissen ook eten moeten geven. 's Avonds zingt ze samen met Saar een welterusten liedje voor de vissies en bij het voorbij gang worden ze ook gegroet. Witte goudvissen trouwens, want die vonden ze beide mooier dan de gele of oranje.

Kraak. Ik kijk op en zie dat Roos met haar handjes uit de box reikt naar het kastje wat er naast staat. Ze lag zich vol uit te strekken om een blauwe envelop te pakken, maar gelukkig was ik nét op tijd. Althans, er lag nog een brief op...

Die had ze al wel te pakken gehad. Gelukkig was het slechts een enquete van de CZ, over hoe we de bevalling in het ziekenhuis hadden ervaren. Nou, met name de ruggeprik vond Manon erg fijn. En ik vond het heel fijn dat ik zoveel koffie mocht pakken als ik wilde. En Roos? Die kreeg niet eens een T-shirt. Haar wraak was zoet!

Roos is net over de helft. Haar eerste verjaardag is ze nu al aan het aftellen. Natuurlijk ook een grote stap, je eerste kaarsje, je eerste kadootjes. Nouja, eerste kadootjes... Eerste verjaardagskadootje dan. De box is al ontploft van de knuffelbeestjes en frummels. Gelukkig heeft de box een lade. Het wordt wel een probleem zodra ze gaat staan.

Hoezo? Nu kotm er wat insiderinformation. Iets wat alleen papa's en mama's weten en daar dan ook in geheimtaal onderling over praten op feestjes enzo. Een beetje zoals vrouwenpraat bij de kapper, ook onbegrijpelijk voor een buitenstaander. Enfin, zo'n kinderbox kan op een hoge en lage stand. De hoge stand voorkomt dat papa (Typisch papakwaaltje, vooral rond de tijd dat het gras gemaaid moet worden) zichzelf een hernia tilt als hij de kleine op wil pakken of er gewoon even mee wil dingesen. Helaas gaat zo'n kleine op een gegeven moment stronteigenwijs staan. En lopen. En dan moet de box dus op de lage stand, om te voorkomen dat de kleine er hoeps, uit springt of valt. 

Alleen is die ruimte onderin nu in gebruik als boekenkast. De Oei Ik Groei en Veilig door de Kraamtijd - je kent ze misschien niet, maar koop ze voor de vrouw als het zover is, al is het alleen maar omdat je géén zin hebt om bij angstaanvallen uwer partner om 4 uur 's nachts wilt gaan googlen - staan gezwellig naast Kluuns Help Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt. En naast Dikke Dik en de Mol die wil weten wie er op zijn hoofd gepoept heeft. Waar laten we ze straks!

Oja, Roos, kado, eerste verjaardag. Ze heeft haar kadootje al uitgezocht. Met wat hulp van mama: Een Wheelybug.Een soort trapzitding in de vorm van een beestje. Erg schattig!

Schattig... SCHATTIG? Zei ik dat? Ik ga effe een biertje pakken en voetbal kijken. Hoogste tijd.

De afgelopen nachten was Roos vaak wakker geweest. Dan lag ze ineens te brabbelen en wat te piepen, zonder dat er verder iets aan de hand was. ALsof ze lekker in een hangmatje lag te lummelen, ergens op een tropisch eiland met een Breezer Diksap in haar hand. Klaarwakker.

Dat weten we, omdat wij daardoor ook wakker werden. Wel schattig hoor en erg goed voor de omzet van Douwe Egberts. 's Ochtends toch maar een extra kopje koffie. Daar zou DE eens op kunnen insteken. Een extraatje in het kraampakket in de vorm van een paar pads voor de Senseo. Extra Dark of Espresso uiteraard. 

Roos zag het klokje niet zonder reden rondgaan...

De krant voor jong Nederland.

Sperziebonenprut uit een potje wat 20 seconden in de magnetron heeft gestaan, dat klinkt toch hartstikke lekker? Onze kleine maakte echter een duidelijk statement door de Hornbach-reclame na te doen. Zij het met een iets minder vrolijk muziekje. Nouja, eigenlijk gewoon ook het muziekje van die andere Hornbach reclame, maar dan alsof die dame de papegaai na zou papegaaien.

De worteltjes verdwijnen als een pot augurken in een verloskundige praktijk, de perenprut of bananenmoes lijkt al op wat er weer aan de onderkant uitkomt, maar die groene sperziebonen? Zelfs de bruine bonen in watervorm gaan erin als kool. Nouja, kool hebben we dan nog niet geprobeerd. 

Volgens de diverse papa-boeken - je ontkomt er niet aan, te beginnen met Kluun's werkje uiteraard - begint nu de fase van eenkenigheid. Iedereen die ze langer als een paar dagen niet gezien heeft, moet ze niet. Punt. Een echt meisje dus, had je maar effe moeten bellen. Maar dat dat ook voor eten zou gelden?

Of zou ze gewoon mijn shirt niet zo mooi gevonden hebben? In elk geval: Zij ligt nu te pitten en ik ga even wat anders aan trekken. Groen op geel is toch niet helemaal mijn kleur.